Eerst luisteren en dan gehoord worden

Hij staat echt hoog in de top 10 van hulpvragen: ‘Mijn kind luistert niet’.
En heel flauw zeg ik dan vaak als eerste tegen de betreffende ouder: ‘Kinderen die niet luisteren, hebben ouders die niet luisteren’.

Vroeger was het zo dat kinderen naar hun ouders moesten luisteren en gehoorzamen. In deze tijd zijn we meer gelijkwaardig in de opvoeding waarin iedereen gehoord kan en mag worden. Daar waar ik als kind nog de boodschap meekreeg: ‘Je hebt niets anders in te leveren dan lege briefjes’, worden kinderen nu uiterst serieus genomen in hun behoeften, wensen en verlangens.

Wat is nieuw?

En toch is er niets nieuws, maar gaan we alleen anders met elkaar om. Immers ik maakte ook lawaai om gehoord te worden om mijn punt te maken, maar moest me voegen naar het meer autoritaire gezag van mijn ouders.

Kinderen van nu doen niets anders dan ik als kind. Als zij zich niet gehoord voelen, gaan ze ook lawaai maken.
Ik noem dat deze vuist op deze vuist omdat zowel kind als ouder en tandje bijzetten om elkaar te kunnen horen.

In plaats van dat ouders een grens aangeven tot hoever kinderen mogen doorgaan met lawaai maken proberen ze hun kind tot stilte te manen, te soebatten, te onderhandelen, te lijmen en alle andere dingen te doen waarmee ze hun kind in het gareel proberen te houden.
En daarmee luisteren ze vaak net zo weinig naar hun kind als mijn ouders.
Het ziet er alleen anders uit.

Wat willen kinderen?

Kinderen die niet luisteren, willen ons iets duidelijk maken.
Zij willen ons iets vertellen. Zij willen dat wij hen begrijpen.
En zij willen vooral dat wij hun behoeften erkennen.
Observeer je kinderen die veel lawaai maken of miepen en piepen zoals ik dat vaak noem, dan zie je vooral dat ze op een moeilijke manier laten weten dat ze ergens behoefte aan hebben. Het snoepje of de ipad waar kinderen om zeuren of het klieren aan tafel is heel vaak een onhandige manier om aandacht te vragen.

Kinderen leren niet automatisch op een positieve manier te vragen wat ze ten diepste graag willen. Zelfs veel volwassenen drammen, zeuren of trekken zich terug als ze eigenlijk behoefte hebben aan verbinding, erbij horen, autonomie of gewoon liefdevolle aandacht.
Wij moeten kinderen helpen om te leren vertellen wat ze werkelijk willen zodat ze daar om kunnen leren vragen.
Het is mijn ervaring dat leren vragen om wat je nodig hebt, vele boze en driftbuien kan voorkomen. Daarnaast wordt het veel gemakkelijker om met teleurstellingen om te gaan als we leren benoemen wat we werkelijk willen.
En kinderen willen uiteindelijk altijd het goede. Ze hebben alleen nog niet de tools om daarom te vragen.

Wat doen ouders?

Als we kinderen opvoeden willen we hen leren hoe het leven in elkaar steekt en wat we van hen verwachten hoe ze zich gedragen.
We dringen hen we onze behoeften en denkbeelden op en willen nog wel eens vergeten dat behoeften en denkbeelden tegenstrijdig kunnen zijn.
Zo hebben kinderen behoefte om te groeien en moeten ze daarvoor grenzen overschrijden om te leren wat die grenzen zijn. Ouders willen graag harmonie en dat botst.

En natuurlijk is het goed als wij kinderen voorleven wat we van hen verwachten. We moeten alleen leren dat als we vastlopen in ruzie en onbegrip dat we onze houding omkeren.
En in dat omkeren kunnen we leren luisteren naar onze kinderen. En dan kunnen we luisteren om echt te horen wat ze ons vertellen. Als we hen werkelijk horen dan kunnen we hun behoefte herkennen en die erkennen. En daarna kunnen we hen pas vertellen wat we van ze verwachten. Het conflict is dan al weggegleden omdat het kind zich gehoord voelt en niet hoeft door te zetten.

Eerst begrijpen, dan begrepen worden

Stephen Covey, de managementgoeroe zei het al: Je moet mensen eerst begrijpen voordat je zelf begrepen kan worden.
Voor kinderen geldt dit des te meer. Als we hun behoefte erkennen, kunnen we ze een tip geven hoe het probleem opgelost kan worden. Als we dan ook nog een voordeel weten te benoemen die de tip gaat opleveren dan kan het kind weer met ons meebewegen.
Bijvoorbeeld de puber met zijn rotzooi. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: ‘Jij wilt graag de baas zijn over je kamer en je spullen. EN (geen maar) .. als je nu je kamer opruimt, zal ik even voor je stofzuigen.
Op deze manier voorkom je een machtsstrijd en kun je toch je gezag uitoefenen.
Het kind voelt dat er naar hem geluisterd is en wil daarna naar ons luisteren.

Ieder kind wil een ouder die naar hem luistert, maar wil vooral een ouder die hem hoort en begrijpt.


Dit artikel werd geplaatst in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 15 december 2017.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Opvoeden: Schipperen tussen je principes
Lees ook: Hoe wil je als ouder worden herinnerd?
Lees ook:  Je luistert niet naar me!!
Bekijk ook: Dilemma: Moet je kinderen straffen of juist niet?
Bekijk ook: Hoe streng ben jij als ouder?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Studio Staalkaart

Geplaatst in gepubliceerde artikelen, Gezinszaken, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Is sociaal wenselijk gedrag fout?

Vaak hoor ik terug van ouders, leerkrachten en hulpverleners dat een kind sociaal wenselijk gedrag vertoont.
Het idee is dat dit niet oké is.
Maar is dit wel zo?

Veel kinderen, maar ook wij volwassenen, vertonen regelmatig sociaal wenselijk gedrag.
Dit kan gaan om een leugentje om bestwil, de werkelijkheid net even mooier maken of een regelrechte fantasie of leugen.

Waarom doen we dit, wat bereiken we ermee en hoe kan je er als ouder, leerkracht of coach mee omgaan?

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in angst, Faalangst, filmpjes | Een reactie plaatsen

Tegen je verlies kunnen

We vinden het belangrijk dat kinderen tegen hun verlies kunnen, maar ze leren dit niet vanzelf.
Wij ouders moeten kinderen helpen om te leren omgaan met de frustratie die bij verlies om de hoek komt.

Ook kunnen we helpen om vooruit te denken en zichzelf te leren geruststellen dat het even later weer heel anders en beter kan gaan in het spel.
Ook kunnen we kinderen helpen een ander iets te gunnen.
Zo zijn spelletjes doen een grote bron om te leren hoe je met elkaar omgaat en hoe je om kunt gaan met tegenslag.

Wanneer we boos worden als kinderen hun verlies nog niet nemen, moeten kinderen daar ook nog mee omgaan en hebben ze niet zo veel aan ons.

Kijk over wat er allemaal om de hoek komt om te leren omgaan met je verlies.

Geplaatst in Boosheid, Faalangst, filmpjes | Een reactie plaatsen

Kinderen die groot willen zijn

Sommige kinderen hebben veel haast om op te groeien.

Zij willen groot zijn en alles doen wat grotere broers of zussen ook doen.
Regelmatig kom ik deze kinderen tegen.
Ze willen doen wat hun grote broers of zussen doen of ze willen dezelfde privileges hebben als hun ouders.
Dat is best lastig, want daarmee raken ze vaak boos en gefrustreerd omdat hun lijf en geest nog niet zo ver zijn.

We kunnen kinderen helpen om zich te realiseren dat alles wat ze willen, een juiste tijd heeft.
Zo doe je dat……

Bekijk ook: Speciaal voor kinderen met heimwee
Bekijk ook: 3 bewegingen voor emoties
Bekijk ook: Hoe help je angstige kinderen effectief?
Lees ook: Verplichte opvoedcursus voor ouders?
Lees ook: Ouders bemoei je er niet mee
Lees ook: Waarom ik een kind geen kanjer of held noem

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in filmpjes | Een reactie plaatsen

Hoe ga je om met tegenslag?

Het woordje  ‘Jammerrrrrr…..’ heeft inmiddels een behoorlijke reputatie opgebouwd bij kinderen die bij mij in de praktijk zijn geweest en ook bij mensen die ooit zijn geweest voor een training of bijscholing.

Ik denk zelfs dat het woordje ‘jammer’ een zeer belangrijk woord is wat in deze tijd heel erg nodig is.

En het mooiste is als het woordje uitgesproken wordt met de bijbehorende beweging van je hoofd buigen en je je ook nog voorover laat vallen.
Als je dat kunt, kun je goed omgaan met tegenslag die je tegenkomt.

Hoezo tegenslag en jammerrrrr…..

En laat ik maar weer eens lekker ouderwets beginnen.
In deze tijd is bijna alles te koop wat we ons wensen en zeker kinderen krijgen bijna alles wat andere kinderen ook hebben.
Wanneer iets niet bereikbaar is, doen veel ouders hun uiterste best om het gemis te compenseren met het één of het ander.
Daarnaast proberen de meeste ouders te voorkomen dat hun kind teleurgesteld raakt door al op voorhand alternatieven bij de hand te hebben voor als het eens tegenzit. En is er echt geen ontkomen aan dan worden kinderen getroost met een belofte of goedmaker voor het één of het ander.

In mijn praktijk, maar ook in mijn omgeving hoor ik bijna nooit dat iets gewoon niet kan en dat het jammer is zonder dat er enige vorm van goedmakende troost tegenover staat.
Sterker nog, ik hoor steeds meer kinderen eisen stellen aan hun ouders en hen verwijten maken dat ze ergens niet voor gezorgd hebben.
En dit is best een kwalijke trend.

Wat kan er tegen zitten?

Tegenslag begint natuurlijk al heel jong en loopt je hele leven door.
Immers:

  • Je mag niet met eten gooien
  • Je mag niet het lekkers op de tafel van de grote mensen opeten als er een feestje is
  • Je moet stoppen met het leeghalen van de keukenkastjes
  • Je moet stoppen met spelen op de ipad
  • Je wordt niet uitgenodigd voor een feestje van een klasgenoot
  • Je mag niet meespelen op het schoolplein
  • Je hebt geen genoeg zakgeld voor iets wat je graag wilt hebben
  • Je wordt uitgeloot voor de opleiding van je voorkeur
  • Je wordt afgewezen voor een kamer
  • Je wordt keer op keer afgewezen bij sollicitaties.
  • Het huis wat je graag wilde, wordt voor je neus verkocht
  • Je vrienden laten je in de steek
  • Je verliest je baan
  • Je partner besluit op te stappen

Zo kun je invullen en de lijst oneindig aanvullen.

Wat als je niet leert omgaan met tegenslag?

Wanneer je niet al heel jong leert dat er momenten zijn dat je dikke vette pech kunt hebben, dan zal je of proberen alsnog je zin te krijgen of je geeft het op.
Beide typen kinderen en jongeren heb ik in mijn praktijk gehad.

Degenen die het opgeven, gaan zich depressief voelen en vinden zichzelf uiteindelijk niet de moeite waard en voelen zich vaak slachtoffer van de omstandigheden.
Ze hebben geen idee dat ze zelf iets kunnen doen waardoor hun leven zich weer in een positieve flow kan gaan bewegen.
Ze voelen zich hulpeloos en kennen geen opties om het tij te keren als het tegenzit.

De kinderen en jongeren die alsnog proberen hun zin te krijgen, lopen ook volledig vast.
Zij kennen maar één strategie en dat is meestal meer lawaai maken of een soort van manipuleren om hun zin te krijgen.
Zolang ze nog klein zijn, levert dit meestal het gewenste resultaat op waardoor het een vast gedragspatroon wordt.
Echter na het 9e levensjaar beginnen andere kinderen en volwassenen het drammen, dreinen en dramagedrag niet zo fijn te vinden en volgt vaak buitensluiting.
In de pubertijd is het meestal helemaal gedaan met de acceptatie van het ongewenste -je-zin-krijgen-gedrag- en zie je vaak eenzaamheid en nog meer van het zelfde gedrag.

Beide vormen van het niet leren omgaan met tegenslag zie je dus terug in gedrag waar anderen ook op gaan reageren en waarbij je jezelf vaak buiten sluit.

Veerkracht

Waar het om gaat bij leren omgaan met tegenslag is veerkracht ontwikkelen.
Wanneer je voldoende veerkracht hebt, ben je in staat om als het tegenzit weer in je oorspronkelijke staat te komen. Je bent net een tuimelaar die door omstandigheden uit het lood wordt geslagen en vanzelf uiteindelijk weer terug veert naar het midden.

Veerkracht leer je vooral door:

  • Accepteren dat het tegenzit
  • In staat zijn je gedachten weer op rij te krijgen
  • Te gaan doen wat je moet doen.
  • Jezelf geruststellen
  • Leren vertrouwen te hebben dat de zaken weer ten goede zullen keren
  • Verantwoordelijkheid leren nemen voor je eigen situatie
  • Leren herkennen wat je echt belangrijk voor je is en daarvoor gaan
  • Flexibiliteit om je doel te halen op een andere manier dan oorspronkelijk
  • Oefenen, oefenen en oefenen met teleurstellingen oplopen

Hoe kunnen ouders hun kind helpen ?

Kinderen kunnen het natuurlijk niet alleen. Allereerst leren kinderen veel van het voorbeeld wat ouders zelf geven. Hoe gaan ouders zelf om met hun teleurstellingen en tegenslagen? Hoe krijgen ouders weer grond onder de voeten als er erge dingen gebeuren of hoe reageren ze bij alle dagelijkse kleine tegenwerkingen?
Dat is het meest cruciaal voor kinderen.

Daarnaast is het natuurlijk belangrijk hoe ouders reageren als hun kind lawaai maakt omdat het zijn zin niet krijgt.
Worden ouders boos? Gaan ze de strijd aan? Krijgt het kind bij nader inzien toch zijn zin? Of blijven ouders rustig en standvastig bij hun beslissingen en tonen ze leiderschap?

En als het dan toch echt om verdrietige en bijna onverteerbare zaken gaat?
Troosten ouders dan hun kind door het gegeven te bagatelliseren?  Proberen ouders de teleurstelling voor hun kind te compenseren door hen iets aan te bieden als troost? Lachen ouders de teleurstelling weg? Zeggen ouders dat hun kind zich niet moet aanstellen? Geven ouders snoep en lekkers als gewoonte om negatieve emoties weg te leren eten?

Of leren ouders erkenning te geven over de teleurstelling, verwoorden ze wat en hoe er zo moeilijk is en bieden ouders dan een denkkader waardoor het kind zelf kan opkrabbelen?
Mag het kind de tijd hebben om erover heen te komen in zijn eigen tempo en kunnen ouders het aanzien en uithouden dat hun kind even niet lekker in zijn vel zit zonder in te willen grijpen behalve aanwezig te zijn als steun?

De houding van ouders is dus cruciaal voor hoe kinderen opgroeien en het leven aankunnen.
En in deze tijd waarin alles voorhanden is, valt het nog niet mee om als ouder je kind een beetje vrij te laten en je kind zijn negatieve ervaringen te gunnen om ervan te leren in plaats van ze te willen oplossen.

Ennnn… waarom buigen bij Jammerrrrrrr?

Dat is nog een interessant gegeven om even te benoemen.
In mijn praktijk oefen ik altijd met kinderen met het woordje ‘Jammerrrrr’.
Als het ze lukt om losjes voorover te buigen, geven ze daarmee ook de overgave aan.
Ons lichaam is vele malen wijzer dan ons hoofd.
En ik heb gemerkt dat de kinderen die het niet lukt te buigen en het woordje jammerrrrrrr erbij uit te spreken het erg moeilijk hebben.
Soms zit dat in de situatie waarin een kind sterk moet zijn en taken doet die eigenlijk niet bij een kind thuis horen en soms zit het in de overtuiging van een kind dat die niet wil buigen, maar wil doorzetten.

Voor alle kinderen die ik heb gezien, maar ook zeker de volwassenen, levert het veel op als je je hoofd kunt buigen voor dat wat het leven op je bordje legt.
En met die overgave aan het hier en nu, volgt het omgaan met tegenslag vanzelf.
Op het moment dat je je opricht komen er vanzelf meerder opties in je op om met die ene moeilijke situatie om te gaan.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Geweigerd voor een feestje
Lees ook: Hoe leer ik mijn kind omgaan met teleurstellingen?
Lees ook: Boosheid is een noodzaak
Lees ook: Waarom verliezen zo belangrijk is
Lees ook: Wen er maar aan….
Bekijk ook: Hoe streng ben jij voor je kind?
Bekijk ook: Fixed en growth mindset

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van studio Staalkaart

Geplaatst in Boosheid, Gezinszaken, Opvoeden in deze tijd, Opvoedtips | Een reactie plaatsen

Tegenstrijdige behoeften van kinderen

Wanneer behoeftes tegenstrijdig zijn, loop je al snel het risico dat er gedoe komt in de vorm van ruzie, discussie en geschreeuw.

Kinderen zijn verschillend en hebben vooral behoefte om gezien en gehoord te worden.

Wanneer kinderen ruzie hebben met elkaar willen ze graag gelijk krijgen van hun ouders en dit kan aanleiding zijn voor nieuwe ruzies.

Hoe ga je als ouder om met deze verschillen in behoeftes?

En hoe houd je rekening met je eigen behoeftes?

Dit is een kort filmpje uit de serie van facebook live opnames.
Bekijk ook: Ophaalmomenten, hoe doe je dat goed voor de kinderen?
Bekijk ook:  Kinderen die niet praten

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in filmpjes, Gezinszaken, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen

Hoe houd je angst binnen de perken?

De ene mens heeft meer aanleg voor angst dan de andere.
Angst heeft echter de neiging om heel snel groter te worden en uit de hand te lopen.

Dit komt doordat we zaken vermijden om de angst te ontlopen.
Daardoor kan het zijn dat ons leven steeds kleiner en beperkter wordt.

Wat kinderen moeten leren is om de ‘angst in de bek te kijken’.

Bekijk ook: Speciaal voor kinderen met heimwee
Bekijk ook: 3 bewegingen voor emoties
Bekijk ook: Hoe help je angstige kinderen effectief?
Lees ook: Verplichte opvoedcursus voor ouders?
Lees ook: Ouders bemoei je er niet mee
Lees ook: Waarom ik een kind geen kanjer of held noem

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in angst, filmpjes | Een reactie plaatsen

Nieuwsbrief : Zo veel te doen

Ieder jaar neem ik me voor om het wat rustiger aan te doen en ieder jaar lijkt dit te mislukken.
Nu we weer bijna december zijn en ik begin aan de afronding van dit jaar kijk ik in verwondering terug hoe alles dit jaar weer is gelukt.

Naast alle reguliere opleidingen heb ik dit jaar veel trainingen en opleidingen binnen en buiten de deur mogen geven aan teams van leerkrachten en hulpverleners.
Ook Marijke Teeuwissen heeft naast 21 reguliere trainingen verschillende Ik leer leren trainingen gegeven aan scholengemeenschappen.
Klapper van dit jaar was wel de spontane en plotselinge organisatie van de congresdag voor Ik leer leren trainers waarvoor in 3 minuten 150 kaarten werden verkocht. Wat was dat spannend en wat is het een geweldige dag geweest.
Wat is het fijn dat we ook dit jaar weer meer dan 300 nieuwe trainers mochten verwelkomen. En de reacties van kinderen, pubers, ouders en scholen zijn blijvend positief.
Kinderen snappen niet alleen beter wat ze aan het doen zijn, ze begrijpen ook wat ze nog beter kunnen doen om hun leertaken effectief aan te pakken.

Daarnaast kwam na jaren er mee werken met pubers en weerbaarheid eindelijk ook het weerbaarheidsspel op de markt. Het spel is onverwacht en snel heel populair geworden en geeft pubers en hun ouders een uitweg uit over zich heen laten lopen en agressief gedrag waarbij assertiviteit alleen geen optie is.
Afgelopen zomer heb ik daarnaast de e-cursus over boosheid af kunnen ronden die al jaren lag te sudderen.
Ook de stap van bloggen naar vloggen is behoorlijk uitgebreid dankzij de kennis en kunde van Jeroen Hartog.
Niet alleen heb ik daardoor de stap kunnen zetten naar het opnemen van kortere filmpjes en facebook live sessies, ook hebben we samen gewerkt aan 2 series animaties.
De serie over leerstijlen is inmiddels afgerond en we zijn net gestart met een animatieserie over de executieve functies.

En ja, dan het nieuwe jaar

De reguliere opleidingen zijn op een paar plekken na voor 2018 vol en de eerste opleidingen in 2019 zijn ook al bijna vol. Dat heb ik dus gewoon te doen.
Daarnaast staan er nog een paar incompany opleidingen op het programma.

De praktijk heb ik noodgedwongen minder aandacht kunnen geven en ook in 2018 blijft dit even zo. Dit betekent dat er maar mondjesmaat plek is voor nieuwe klanten helaas.

En ik hoop wat meer tijd te krijgen voor het schrijven van blogs en artikelen en scripts voor filmpjes.

Op verzoek ga ik sudderen op lesdagen voor mensen die een verdiepingsslag willen maken en die willen excelleren in hun vak en het werken met kinderen en ouders.
Een eerste aanzet zijn de praktijkdagen met werken met ‘matjes’ die in december nog even extra zijn ingepland in Burgum en Zoetermeer.
Ik laat nog even bezinken in welke vorm ik deze verdieping ga gieten.
Daarover later zeker meer.

De blogs van de afgelopen periode

Ook al heb ik een flinke lijst met blogonderwerpen, toch worden nieuwe blogs meestal ingegeven door iets wat er gebeurt in de praktijk of een vraag die aan mij wordt gesteld.
Zo kreeg ik een vraag van een juf die zogenaamd handelingsverlegen was met een kind en ik merkte dat dit een onderwerp is wat leeft in deze tijd van passend onderwijs.
Dus, de blog heet: Hoezo handelingsverlegen? Mogen we dit op de kinderen afwentelen of moeten we zelf iets leren?

En door de workshop met het weerbaarheidsspel schoot me weer die ene puber te binnen die nogal vervelend en bij tijd en wijle agressief gedrag vertoonde en doodsbang was om voor mietje aangezien te worden. Lees zijn worsteling in: Je wilt toch geen slijmbal zijn?

Een veel voorkomende hulpvraag van ouders gaat over dat hun kind niet zo goed in zijn vel zit. Dit is best een gevaarlijke vraag. Lees maar waarom in: Wat als je kind niet goed in zijn vel zit.

Soms heb je als ouder van opgroeiende kinderen zo maar het gevoel dat je opvoeding is mislukt.
Is dat zo en wat kun je dan doen?
En hoe kun je opvoeden tot weerbaarheid? Want wat als er iets ergs gebeurt met onze kinderen?

En dan de filmpjes

Zoals aangekondigd in de vorige nieuwsbrief ben ik voorzichtig gestart met facebook live. Spannend is dat en na een eerste lange sessie, lijkt het er op dat het handig is om op dinsdag of woensdagochtend een korte facebooklive te doen met een hulpvraag.

Inmiddels heb ik ook een mooie lijst met vragen en onderwerpen  om filmpjes over te maken en heb je nog een item wat je graag besproken wilt zien, laat me het gerust weten.
Even in willekeurige volgorde zijn dit en aantal filmpjes van de afgelopen weken:
Over perfectionisme, Motivatieproblemen aan de hand van werken met matjes, Uit de facbooklive het onderwerp over kinderen die niet veel zeggen en niet praten.
Wil je op de hoogte blijven, dan kun je je abonneren op het you tube kanaal of mijn facebookpagina volgen.

Tip

En omdat ik het leuk vindt en ook best trots ben, hier een tip over een nieuwe leuke blog.
Onze dochter Marije is gestart met een blog om juridische zaken op een heldere manier uit te leggen.
Een van de blogs is over een vader die geen foto’s op facebook mag plaatsen  van de rechter.
En lees dan vooral ook een paar andere interessante blogs.

Voor nu is dit de laatste nieuwsbrief van dit jaar.
Ik wens je een geweldige decembermaand met veel genietmomenten en in januari komt de volgende nieuwsbrief.

Geplaatst in Nieuwsbrieven | 4 Reacties

Ouderschap is leiderschap

Ouders zeggen regelmatig tegen mij: “Mijn kind wil dat niet”.
Eigenlijk zeggen ze met die zin dat het hen niet lukt om hun kind van gedachten te laten veranderen.
Want hoe kan het zijn dat een kind van 3 of 4 of 14 kan bepalen wat het wel of niet wil als het gaat om belangrijke zaken als gezondheid en om regels?
Wie heeft dan de regie in huis?

De visie van ouders

Alles begint natuurlijk met de visie van de ouders. Zij zijn de volwassenen en degenen die het beleid bepalen. Wat mag wel en wat mag niet, wat is veilig en gezond voor het hele gezin.
Dat is de basis.
Van nature willen kinderen altijd andere dingen dan ouders. Dit is omdat kinderen nog heel erg gericht zijn op hun primaire behoeften. Een kind met een pittig temperament zet bovendien de volle kracht in voor het bevredigen van die behoeften.
Wordt hier ‘ geen stokje voor gestoken ‘  dan leren kinderen uiteindelijk geen rekening houden met elkaar. Ze leren niets over uitgestelde aandacht en over doorgaan als het tegenzit. Ook omgaan met teleurstellingen of flexibel te zijn door je aandacht op andere zaken te richten wordt onvoldoende geleerd. Anderen iets gunnen en hulpvaardig zijn, blijven onbekende zaken.

Krijgt een kind altijd zijn zin dan is dit uiteindelijk een ernstige vorm van verwaarlozing omdat onder andere sociaal vaardig gedrag niet geleerd is. Hij leert door veel lawaai te maken zijn zin te krijgen en drijft daarmee uiteindelijk iedereen van zich af.

Ik herinner me nog goed het meisje van een jaar of negen die me vertelde dat ze bij Papa altijd haar zin kreeg door te gaan gillen. Met een stralende glimlach naar dochterlief bevestigde vader dit. Op haar zestiende zag ik dit meisje terug. Ze werd overal buitengesloten omdat ze maar één manier kende om haar doelen te bereiken en dat werkte niet bij vrienden en leerkrachten. Haar eenzaamheid en onmacht waren bijna tastbaar.

 Wat kunnen ouders doen?

Ouders zijn ouders om hun kinderen op te voeden tot volwassenen die een zinvolle bijdrage kunnen leveren aan de samenleving en daar zelf ook voldoening uit te halen.

Vroeger hadden we een pedagogiek van ‘ ouders wil is wet’ . In feite zou dit nog kunnen alleen pakken we het anders aan. Waar kinderen vroeger ‘ niets dan lege briefjes hadden in te leveren’, kunnen ze vandaag heus gesprekspartner zijn.
Sterker nog: daar leren ze veel van zoals luisteren naar anderen, respect hebben voor andere meningen en je eigen mening leren formuleren.

Cruciaal is echter dat ouders de leiding hebben. En dit hoeft niet autoritair, maar kan geheel vriendelijk en heel duidelijk.

Hoe kunnen ouders dat doen?

Natuurlijk is het helemaal prima als een kind dwarsligt en lawaai maakt. Dit is zelfs een taak voor het kind om daardoor te leren over zelfstandigheid en autonomie. Het kind móet hiervoor de grenzen opzoeken en overtreden. Anders leert het niets. Van braafheid wordt je niet volwassen.
Het is aan ouders om op een vriendelijke en doortastende manier het kind door moeilijke situaties heen te helpen.

De eerste stap als een kind de kont tegen de krip gooit, is begrip hebben. Het toverwoord daarvoor is erkenning geven door te benoemen dat het vervelend is voor het kind wat jij wilt.
Daarna kun je rustig en gedecideerd aangeven wat er moet gebeuren en in het kort waarom.
Hoe jonger het kind is, hoe minder woorden er gebruikt kunnen worden. Een driejarige heeft echt geen begrip en geduld om naar lange verhandelingen te luisteren.
Als een kind zich tegendraads gedraagt, betekent dit dat het kind nog geen andere opties heeft en meestal niet weet hoe het zich kan voegen. Zijn flexibiliteit en aanpassingsvermogen laten gewoon nog wat te wensen over.

 Wat maakt het moeilijk?

Wanneer ouders niet goed weten wat ze belangrijk vinden en hoe ze hun regie willen vormgeven gaan hun kinderen over de grenzen en voelen ouders zich machteloos. Ze worden zelf ook boos en om oorlog te voorkomen, geven ze hun kind hun zin.

Wanneer ouders zich ten diepste beseffen dat zij degenen zijn die de leiding hebben over het welzijn van het kind en vanuit hun opvoedvisie handelen wordt het al een stuk gemakkelijker.
Als je verantwoordelijkheid neemt, word je krachtiger. En hoeveel meer verantwoordelijkheid kun je hebben voor het begeleiden van een kind naar volwassenheid? Als ouders gaan staan voor hun leiderschap EN begrip hebben voor de behoefte van hun kind en de leertaken waar zij hun kind mee kunnen helpen, dan lost dat vele regieproblemen op.

Ouders zeggen dan niet langer: “Mijn kind wil dit niet”, maar ze zeggen: “Mijn kind vind dit nog moeilijk en we gaan ontdekken hoe we het kunnen fixen”.

Dit artikel werd geplaatst in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 18 november 2017.
Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.

De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Wie heeft de regie in huis?
Lees ook: Wat als er iets ergs gebeurt met onze kinderen?
Lees ook: Waarom je grenzen moet stellen aan kinderen
Bekijk het filmpje: Hoe kun je je eigen weg gaan?
Bekijk het filmpje: Het opvoed vierkantje

De illustratie is van Aly Westerhuis

Geplaatst in gepubliceerde artikelen, Gezinszaken, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Executieve functies nader bekeken

Kinderen ontwikkelen executieve functies van jongs af aan en deze executieve functies zorgen ervoor dat kinderen als volwassenen succesvol kunnen functioneren.
In dit filmpje worden alle functies uitgelegd aan de hand van een wereldreis.
Welke competenties en vaardigheden heb je nodig om een succesvolle wereldreis te maken?
Dit is het eerste filmpje over een serie over alle executieve functies.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in filmpjes, Ik leer leren trainers, Leerproblemen, leerstijlen | Een reactie plaatsen