Nieuwsbrief: Als het anders loopt dan je dacht

Zo was dat even een cadeau, die prachtige zonnige week die we zomaar achter de prachtige warme maanden aankregen terwijl de meesten van ons zich al klaarmaakten voor de herfst.
Ook wij werden er een beetje door overvallen en hebben zelfs nieuwe tuinstoelen voor de opleiding aangeschaft terwijl we dat in het voorjaar wilden doen.
Tsja als dan dingen anders gaan dan je dacht moet je je aanpassen nietwaar?

En we gaan weer doorrrrr

Wanneer je het hebt over zaken die anders gaan dan je dacht dan kan ik daar volmondig over meepraten.
Niet alleen moest ik mijn plannen voor de vakantie aanpassen omdat mijn rug en benen moeilijk deden, ook nu ik dacht dat ik er na de hele zomer fysiotherapie weer helemaal was, kreeg ik een terugval.
En grappig dat je dan bedenkt dat je eigen lessen ook voor je zelf goed toepasbaar zijn.
Zucht, krakkemikkig zijn is niet leuk zoals je kunt lezen.

Zoals ik al noemde in de vorige nieuwsbrief, heb ik hard gewerkt aan online opleidingen.
Vorig jaar was ik daar al mee gestart met een opleiding over het effectief helpen van boze kinderen en hun ouders.
En omdat ik merk dat er veel behoefte is aan praktische opvoedcoaching, had ik daar plannen voor gemaakt.
Toen ik de webacademie van Irene Ogier tegenkwam viel alles op zijn plaats en kon ik starten met een nieuw onderdeel binnen de opleidingen die ik geef.
Naast de reguliere opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach, de incompany trainingen voor scholen en instellingen is het nu ook mogelijk om hele praktische online opleidingen te gaan volgen.
Alleen het werd (nog) geen opvoedcoaching maar eerst pubercoaching.

De training weerbaar communiceren voor pubers

Het werden dus de pubers die om voorrang vroegen.
En wat heb ik er een plezier van gehad om een volledige stap voor stap training te ontwikkelen voor pubers die niet zo handig zijn in hun communicatie tegen hun ouders of leerkrachten.
Die veel ruzie hebben of juist over zich heen laten lopen door vrienden en die worstelen met hun emoties en gedrag.
Een mooie doe-training met als bonus uitgewerkte workshops voor ouders om makkelijker en gezelliger om te gaan met hun pubers in huis.
Ben je kindercoach, pubercoach, mentor of leerkracht en vind je het een uitdaging om pubers te leren hoe ze slimmer voor zichzelf op kunnen komen en gemakkelijker hun zin kunnen krijgen?
Dan is deze training echt iets voor jou!
En omdat het nieuw is, krijg je de komende weken een mooie introductiekorting.
Inmiddels werken er al verschillende Ik leer leren trainers met deze nieuwe pubertraining en wat ben ik blij dat ze zo enthousiast zijn over deze training.
Dus ben je nieuwsgierig, neem dan een kijkje wat deze training heeft te bieden.

Omdat ik de smaak te pakken kreeg en me realiseerde dat er nog oneindig meer te doen is met pubers, ben ik bezig om al mijn kennis en ervaring met vele tientallen pubers te verwerken in een zeer uitgebreide en praktische pubercoachopleiding.
Deze is begin volgend jaar klaar en gaat over ruim 20 meest voorkomende hulpvragen van pubers vanaf de eerste vraag tot het afscheid nemen.
De inhoud is vooral gericht op hoe je voor iedere hulpvraag kunt komen tot een verbetering.

Wat dat betreft is het jammer dat het normale ritme alweer zoveel tijd vergt want ik geniet erg van het schrijven van deze opleiding.

En beloofd: Vanaf volgend jaar staan er minstens 3 praktische opvoedcoachonderwerpen op de rol om uit te werken tot online opleidingen.

Puberthema’s

Sommige ouders wachten met angst en beven op de pubertijd en vrezen deze periode.
Het is echter een fase en je kunt zelf iedere dag een keuze maken hoe je ermee omgaat.
De ene puber gaat vloeiend en gemoedelijk door deze fase en anderen stellen zichzelf, hun ouders en leerkrachten voor grote uitdagingen.
En stel je voor dat je er even voor gaat zitten:
Vind jij deze tijd met pubers dan een drama of een tijd om van te genieten?

Overigens is het wel zo dat van jongs af aan investeren loont.
Jong geleerd is nu eenmaal oud gedaan.
Tegenwoordig zijn de zogenaamde executieve functies in de mode en pubers hebben ze zeer hard nodig omdat hun hersenen als een malle groeien en wat er dan al in zit is dan handig in gebruik. Dus een beetje voorbereiden kan geen kwaad.

Een thema wat ook echt opspeelt in de pubertijd is het omgaan met leeftijdgenoten.
En zoals een ieder weet, gaat dit niet altijd subtiel onderling.
Daarom is het van groot belang dat pubers ook al jong leren omgaan met plagen en dat ze leren hoe ze dit kunnen pareren. Dat maakt minder kwetsbaar zoals je kunt lezen.

Wat als ze moeilijk doen?

Wanneer je kinderen in huis hebt, staat dat ook garant voor menig gekrakeel in huis.
Kinderen willen nu eenmaal vaak niet wat jij goed voor ze vindt.
Als we dan zelf ook een beetje moe en chagrijnig zijn, heb je al snel de poppen aan het dansen in huis.
Wist je dat er echt een prachtige manier is om kinderen sneller en meer positief tot de orde te roepen en te bewegen tot wat jij wilt?
Kijk maar eens naar dit filmpje waarin ik uitleg hoe je negatief gedrag op een positieve manier aanpakt.
Succes echt gegarandeerd kan ik je zeggen want ik heb thuis heel veel geoefend!

En heb jij dat ook? Vooral moeders kunnen eindeloos doorgaan en hebben de neiging alle plooitjes glad te willen strijken.
En ruzies moeten tot op het bot worden uitgepraat.
Toch?
Nee dus, dat is alleen maar vermoeiend en als je het wel wilt, bekijk dan deze tips even in hoe je ruzie wel nuttig kunt uitpraten.

En tot slot nog even een filosofietje over talenten tot bloei laten komen.
Gewoon omdat ik het leuk vindt om zo nu en dan na te denken over hoe kinderen in deze tijd opgroeien.
Daar ga ik het volgend jaar onderzoek naar doen want we leven in een zeer interessante tijd.

Maar daarover meer in de volgende nieuwsbrief die eind van het jaar ergens zal komen.
Ik wens je een fijne tijd en dank je dat je weer de moeite wilde nemen dit te lezen.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Nieuwsbrieven | 2 Reacties

Terugval en hoe weer op te krabbelen

Soms worden we er weer eens keihard op gewezen dat we onze eigen lessen over terugval ook in praktijk moeten brengen.
Zucht….
Want daar hebben we helemaal geen zin in, want we houden het liever buiten onszelf.
Ik wel tenminste.
Want als ik mijn eigen lessen in praktijk moet brengen, moet ik ook erkennen en accepteren dat het niet helemaal, of zelfs helemaal niet jofelnootje gaat….

Krakkemikkig

Zoals het plaatje hierboven zo voel ik me ook momenteel.
Immobiel, pijn, letterlijk moeilijk vooruit komen.
Grrrr….. en het is nog mooi weer ook en dan zit je binnen in plaats van heerlijk aan de wandel.  Grrr….
En als je je krakkemikkig voelt, heb je de neiging om boos te worden.
Boos op de terugval en alles wat niet meer lukt.
Bovendien ga je op zoek naar hoe dit mogelijk is, want je hebt toch alles gedaan? Waar komt het door?
Waarom lukt het niet?
Wat heb je verkeerd gedaan?

Herkenbaar?

Het mooie is dat de vragen die hierboven staan, ook de eerste vragen zijn bij mijn klanten en de vragen die steeds opnieuw in de opleiding aan de orde komen als het gaat over kinderen en hun ouders wat niet goed gaat.
Herken je het zelf?
Als er iets niet gaat zoals het moet, lijkt het alsof het helpt als we de oorzaak kennen.
Maar daar gaat zoveel energie in zitten en het maakt depressief bovendien.
Want als we de oorzaak weten, hebben we ook schuld en dat kan weer reden zijn om boos op onszelf of anderen te worden, waardoor we nog meer somber en boos worden.

Kop op?

Dus dan maar doorzetten en net doen of er niets aan de hand is?
Nee want iedereen weet dat dit niet werkt.
Je kunt van jezelf vragen om net te doen of er niets aan de hand is en vrolijk (ja,jaaa… ) doorgaan, maar dat gaat hem niet worden.
Iemand gaat daar last van krijgen en meestal zijn dat je huisgenoten.
Want er bouwt zich natuurlijk wel spanning op die een verkeerd adres gaat krijgen.
Bij kinderen zie je dan moeilijk gedrag of boosheid en angst.
En ik verklap lekker niet hoe mijn lief en onze kinderen er last van hebben. Al hebben de laatsten mazzel, want die wonen niet meer in huis. 🙂

Hoe kom je er weer bovenop?

Als doorzetten niet werkt moet je wat anders doen.
En hier kan ik mijn lessen goed gebruiken, want wat hamer ik er tot vervelens toe in?

Erkenning, erkenning, erkenning voor het leed

Juist, hmmmmm… jaaa… dus….
Beetje lastig voor jezelf, dat hoor je liever van een ander.
Alleen… die ander.. die probeert je altijd te troosten.
En dat werkt niet want die snapt het toch niet.
En toch is dit de enige weg. Erkenning dat het lastig is, dat het zielig is, dat je beter verdient… ..en meer.. en meer… (kom maar op 🙂 heerlijk….)

Dusssss….

Als de erkenning aankomt kun je verder via een langgerekte ènnnn…… waarmee je de dan pas suggesties en openingen aandraagt waaraan de ander iets kan hebben volgens jou.

Dussss….

Voor mij betekent dit het groene in het rode zien, oftewel de voordelen ontdekken, de kwaliteiten een beetje aandikken, bedenken wat ik zelf kan doen waardoor ik me beter voel en zo nodig een plan maken.
Johan Cruijff noemde dit volgens mij: “elk nadeel heb z’n voordeel”.

We gaan los

Nu ik een beetje mag zwelgen in hoe zielig het voor mij is, kan ik verder en dingen verzinnen:

  • Het is me toch maar gelukt om na iedere keer immobiliteit letterlijk een stapje verder te komen
  • Bedenken dat het EVEN niet gaat en binnenkort wel weer
  • Ik ben dan toch maar mooi een doorzetter want de show must go on
  • Het zorgt er wel voor dat ik in actie kom en hulp in schakel
  • Ik maak een plan om verder te komen
  • Ik ontdek hoe inventief ik eigenlijk ben in het verzinnen van oplossingen omdat ik wil dat alles doorgaat
  • Als ik dan toch moet zitten, kan ik er evengoed voor zorgen dat ik dan iets leuks doe
  • En zo weet ik zeker dat ik te zijner tijd weer wat vlotter in het voortbewegen ben

Wat betekent dit voor kinderen en hun ouders?

Eerlijk gezegd schrok ik wel even toen ik over mijn ongemak nadacht.
Ik zie hoe het werkt in de opleiding en in de praktijk.
En los van mijn aanpak die ik voor mijn neus zie werken en waar prachtige resultaten uitkomen, voel ik ook een onderlaag.
En die onderlaag is hoe ik merk dat kinderen soms opgezweept worden om te presteren en door te gaan terwijl het vaak niet past bij het ritme van het kind.
Hoe ouders en leerkrachten vaak (hoge) verwachtingen hebben die een kind niet kan waarmaken omdat het er even niet inzit.
En dat we bijna massaal vergeten erkenning te geven voor hoe moeilijk het soms is en daarmee het kind en zijn ouders eigenlijk zo tekort doen.
Doorgaan is misschien niet altijd de beste optie.
Het beste eruit willen halen is misschien soms ook voorbijgaan aan genieten van wat er wel is.

Hmmmm……

Een mooie les voor mij toch ook weer.
Zucht.. we denken dat we alles wel weten, maar hoe snel gaan we voorbij aan ongemak dat ons misschien doet groeien.

Het weten dat het bij terugval en tegenslag het meest belangrijk is om erkenning en acceptatie te geven en te ontvangen, helpt om weer verder te gaan en je doelen en capaciteiten weer te scherpen en misschien bij te stellen.

En we strompelen gewoon voort, stel ik voor.. 🙂

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over  alle opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook:  Overgaan, afstromen of blijven zitten?
Lees ook:  Wie ruimt jouw rotzooi op?
Lees ook:  Wanneer houden we eens op met dat alles leuk moet zijn?
Lees ook:  Wat als je kind niet goed in zijn vel zit?
Bekijk ook: Hoe benader je negatief gedrag op een positieve manier?
Bekijk ook: Invullen voor een ander mag wel
Bekijk ook: Problemen positief benaderen.. elk voordeel heb zijn nadeel
Bekijk ook: Kinderen effectief helpen bij problemen

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Bij mij thuis, Boosheid, Stof tot nadenken | 2 Reacties

Hoe kijk je naar talenten van je kind?

Ieder kind wordt geboren met talloze mogelijkheden en talenten.
Het is alleen de vraag wanneer deze talenten tot bloei komen en er kunnen zijn.

Wat moet je doen en wat moet je dan niet doen?
Hoe kun je op verschillende manieren kijken naar de ontwikkeling van talenten?

Kijk voor meer filmpjes, informatie over leren, materialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in filmpjes, Inspiratie, Ontwikkeling van kinderen | Een reactie plaatsen

Ben je een aardappel, ei of een koffieboon?

Metaforen helpen.
Tijdens het coachen van kinderen en hun ouders maak ik er veel gebruik van.
Zowel in verhaalvorm als nog veel vaker door het vergelijken van situaties, gebruiksvoorwerpen of andere zaken met het probleem van de klant.
Tijdens de opleiding komt er regelmatig een kort verhaaltje voorbij.
Zo ook onderstaand verhaaltje waar ik helaas de herkomst niet van weet.

Een dochter met problemen

Er was eens een dochter die tegen haar vader klaagde dat haar leven zo ellendig was en dat ze niet wist hoe ze iets van haar leven moest maken.
Ze was het beu om altijd maar te moeten vechten en strijden.
Het leek wel alsof er, zodra er een probleem was opgelost een ander probleem al snel de kop op stak.

De keuken

Haar vader die chef-kok was, nam haar mee na de keuken.
Hij vulde drie kookpotten met water en zette elke pot op een hoog vuur.
Zodra het water in de potten begon te koken, deed hij aardappelen in de eerste pot, eieren in de tweede pot en gemalen koffiebonen in de derde.

Hij ging zitten en liet de inhoud van de drie potten rustig pruttelen.
Ondertussen sprak hij geen woord.
De dochter zuchtte en kreunde en wachtte vol ongeduld, zich afvragend wat de bedoeling hiervan was.

Na twintig minuten doofde hij de vuren.
Hij nam de aardappelen uit de eerste pot en deed ze in een kom.
Hij haalde de eieren uit de tweede pot en legde ze op een schaal.
Daarna schepte hij de koffie uit de derde pot en goot het in een kop.

Kijk aandachtig

Toen keerde hij zich naar zijn dochter en vroeg haar:
“Dochter, wat zie je?
“Aardappelen, eieren en koffie”, antwoordde ze meteen.

“Kijk aandachtiger” zei hij “en voel aan de aardappelen”.
Ze voelde aan de aardappelen en merkte op dat ze zacht waren.
Toen vroeg hij haar om een ei te nemen en het te breken.
Ze brak de schaal, pelde het ei en zag dat het hardgekookt was.
Tenslotte vroeg hij haar om van de koffie te drinken.
Het rijke aroma bracht een glimlach op haar gezicht.

De betekenis

“Maar vader, wat betekent dit allemaal”vroeg ze.

Hij legde uit dat de aardappelen, de eieren en de koffiebonen allemaal met hetzelfde probleem geconfronteerd werden: Het kokende water.
Elk van de drie reageerde echter anders.

De aardappel ging sterk, hard en onbuigzaam in de pot, maar door het kokende water werd hij zacht en week.

Het ei was broos en breekbaar, met slechts een dunne schaal om zijn vloeibare binnenkant te beschermen, maar door het kokende water werd het hard.

Maar de koffiebonen waren uniek.
Toen zij aan het kokende water werden blootgesteld, veranderden ze het water in iets anders, ze creëerden iets nieuws.

Wie ben jij?

“Welke van de drie ben jij?” vroeg de vader aan zijn dochter.
“Wanneer een probleem zich voordoet, hoe reageer jij daar op?
Ben je een aardappel, een ei of een koffieboon?”

In het leven gebeuren dingen rondom ons, gebeuren er dingen met ons.
Maar het enige wat er werkelijk toe doet,  is wat er binnenin ons gebeurt.

Wie van de drie ben jij?

Lees ook:  De herberg
Lees ook: Alles gaat een keer voorbij
Lees ook:  Je kinderen zijn je kinderen niet
Lees ook:  Over valkuilen en hobbels op je weg
Lees ook: Het is wat het is…
Lees ook:  Over luisteren
Lees ook:  Over loslaten
Bekijk ook:  Problemen hebben ook voordelen

Kijk voor meer filmpjes, informatie over leren, materialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Gedichtjes en haiku's, Gelezen, Inspiratie | Een reactie plaatsen

Moet je een ruzie altijd uitpraten?

Wanneer een kind erg boos is geweest, iets fout heeft gedaan of wanneer we ruzie hebben gehad, willen we meestal uitpraten wat er aan de hand was.

Is dit wel de juiste optie?

Pakken we het uitpraten op een wijze manier aan en wat willen we bereiken met het uitpraten?

Wanneer je dit soort vragen eerst beantwoord, kom je misschien tot een hele andere keuze wat betreft uitpraten.

En mocht je kiezen voor uitpraten, hoe moet het dan wel zodat het nuttig is?

Kijk voor meer filmpjes, informatie over leren, materialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Bij mij thuis, filmpjes, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen

Jong geleerd is oud gedaan… executieve functies

Hij was een jaar of vier denk ik toen hij zei:

“Daar neem ik later een vrouw voor”.

Ik had hem gevraagd te helpen afruimen na het eten en toen hij dit niet wilde had ik hem voorgehouden dat als je later groot bent het handig is als je van alles kan.
Hij was het er niet mee eens dus.
Nu bijna 25 jaar later denk ik wel eens dat ik er scherper op had moeten zijn.
Niet omdat ik toen vond dat deze opmerking niet kon om emancipatorische redenen, niet omdat hij die vrouw nog niet gevonden heeft en hij zijn huishouding verder prima runt, maar wel om de ontwikkeling van zijn zogenaamde executieve functies.

Executieve functies?

Dit zijn zogenaamde regelfuncties van de hersenen.
Ze zijn nodig om gedrag te sturen, om zo doelgericht mogelijk en efficiënt te kunnen handelen.

Je kunt een onderscheid maken tussen denken en doen functies.
Bij denken heb je het over planning, organisatie, timemanagement, werkgeheugen en het nadenken over het denken (metacognitie)
Bij doen gaat het over nadenken voordat je iets doet, emotie regelen, je aandacht erbij houden, kunnen starten met een taak, flexibiliteit en doelgericht doorzetten.

Deze zogenaamde functies zijn aangeboren, maar je moet ze wel ontwikkelen en het liefst vanaf zo jong mogelijk leeftijd.
Het ene kind gaat dit van nature gemakkelijker af dan het andere kind.

Waar gaat het over?

Onlangs las ik weer eens een artikel over Franse kinderen die zo beleefd zijn, lief en lang aan tafel blijven zitten, hun ouders en andere volwassenen uit laten praten en niet door gangpaden denderen en gillen in openbare ruimtes.

Hoe krijgen ze het voor elkaar die ouders en wat doen wij anders?

Los van culturele verschillen en opvoedgewoontes, kun je wel onderzoeken hoe je kinderen helpt om hun aangeboren vaardigheden voor gemakkelijk en goed functioneren te ontwikkelen.

Want als je wilt dat kinderen hun gymtas mee naar school nemen, hun huiswerk zelfstandig maken, niet door je gesprek of door de klas schreeuwen, geduldig kunnen wachten op hun beurt zonder overstuur te raken, op tijd thuis komen, zich concentreren en gewoon beginnen met hun taak, samen kunnen spelen en delen en zich kunnen voegen naar wat hun vriendje wil spelen en toch doorzetten, doen wat je zegt in de juiste volgorde, dan zal je als ouders echt aan de bak moeten.

Wat te doen?

Om kinderen te helpen op hun beste kunnen te functioneren, is het dus van belang dat we als ouders gaan ontdekken wat we belangrijk vinden en gaan handelen richting de toekomst.

Dat betekent bijvoorbeeld:

  • Al jong kinderen mee laten helpen met speelgoed opruimen (organiseren)
  • Kinderen zo snel mogelijk leren het ochtendritueel zelfstandig uit te voeren om op tijd naar school te gaan (timemanagement)
  • Aan tafel wachten tot je eten krijgt of zelf je bordje vullen en niet door anderen heen praten (nadenken voor je iets doet)
  • Je kinderen helpen hun frustratie over verliezen en teleurstellingen te accepteren door erkenning te geven voor hun emoties en deze helpen te reguleren
  • Je helpt een kind door steeds korte opdrachten te geven en zijn spullen op te ruimen op vaste plekken (werkgeheugen)
  • Samen spelletjes doen en deze uitspelen en leren langere tijd met een activiteit bezig te zijn ook al is het soms saai en niet leuk meer (volgehouden aandacht)
  • Kinderen helpen belangrijke dingen en klusjes direct te doen en niet uit te stellen (taakinitiatie)
  • Samen boodschappen doen, lijstjes maken, taarten bakken, vakantietassen inpakken en huiswerkschema’s maken (planning)
  • Zakgeld geven waarvan een deel nuttig gebruikt moet worden en leren sparen voor iets wat het kind graag wil hebben (doelgericht doorzetten)
  • Regelmatig veranderingen doorvoeren en plannen wijzigen en het kind helpen niet te blijven hangen bij bepaalde onderwerpen (flexibiliteit)
  • Kinderen vragen stellen over de reden waarom het bepaalde beslissingen heeft genomen en wat dit heeft opgeleverd (metacognitie)

Dat is nogal wat….

De meeste zaken van hierboven doen de meeste ouders al dagelijks.
Misschien is het enige verschil met Franse ouders dat wij de laatste decennia onze kinderen veel meer zijn gaan bedienen dan vroeger.
We hebben het druk en niet altijd tijd voor klusjes die fout gaan.
Immers, we hebben het dan meestal al tien keer zelf gedaan en bovendien willen we onze kinderen zoveel mogelijk behoeden voor teleurstellingen.

Zou het kunnen dat het bedienen en voorkomen van moeilijkheden bij onze kinderen ertoe heeft geleid dat veel kinderen minder goede executieve functies hebben?

En spelen?

En wat te denken van samen spelen, lego bouwen, winkeltje spelen en al die andere activiteiten die kinderen doen als ze geen scherm voor hun gezicht hebben?
Uiteindelijk denk ik ook dat het aan het lego bouwen te danken is dat onze zoon zijn leven goed op orde heeft gekregen met hier en daar een opvoedkundige aanwijzing van ons.
En die vrouw die komt misschien nog…

Deze blog is als artikel verschenen in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 8 september 2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook:  Overgaan, afstromen of blijven zitten?
Lees ook: Geloof jij ook in de onzin van leerstijlen?
Lees ook:  Wie flexibel is, krijgt meer
Lees ook: Wat als je kind niet goed in zijn vel zit?
Bekijk ook: Slimme manieren voor pubers om conflicten op te lossen
Bekijk ook: Hoe krijgt een puber zijn leven op orde
Bekijk ook: Executieve functies nader bekeken
Bekijk ook: Emotieregulatie, hoe leer je dat?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in executieve functies, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen

Negatief gedrag positief benaderen doe je zo

Om iets te kunnen leren moet een kind fouten maken, ondeugend zijn, grenzen overtreden, liegen, bedriegen en misschien wel eens iets stelen.

Wat wij als ouders en opvoeders meestal doen als een kind een regel overtreedt of iets fout doet, is mopperen, tot de orde roepen, ongeduldig zijn en soms heftig reageren.

Wij willen graag dat een kind iets leert als het fout gaat.

Wat we doen helpt meestal niet om het kind een ervaring rijker te laten worden. Hoe kan het wel?

Kijk voor meer filmpjes, informatie over leren, materialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Opleiding tot kindercoach, Opvoedtips, Wist je dat? | Een reactie plaatsen

Pubertijd: Drama of genieten?

En dan op een dag hoor je je kind een rare uitspraak doen of merk je dat je kind iets heeft gedaan wat je nooit had kunnen bedenken.

Welkom: Je kind is puber geworden, de pubertijd is ingetreden en de komende jaren zal je regelmatig worden verrast, soms een welkome verrassing, maar reken ook op regelmatig onaangename gebeurtenissen.

Veel ouders kijken met angst en beven uit naar deze tijd dat hun kind via de pubertijd naar de volwassenheid groeit. Ze lezen en horen over monsters die de koelkast en voorraadkast overnemen, gamende zombies, coma zuipende tieners, huiswerk weigerende leerlingen die voorheen zo goed hun best deden en brutale, eigenzinnige en de regels aan hun laars lappende onherkenbare eigen kinderen.
Maar wie zegt dat jouw kind zal veranderen in een onherkenbaar  monster?
Want je weet: ‘Waar je bang voor bent, wordt bewaarheid’.

Autonomie ten opzichte van autoriteit

Eén van de belangrijkste ontwikkelopgaven voor pubers is een eigen identiteit opbouwen.
Een spanningsveld hierbij is dat tussen autonomie en autoriteit.
Doe ik mijn eigen zin of voeg ik me naar het gezag zo zou je het ook kunnen noemen.
En dat gezag is natuurlijk in de eerste plaats dat van de ouders. Daar kun je je lekker tegen afzetten want ze laten je toch niet vallen. Je kunt heerlijk oefenen met de normen die hier gelden en deze afzetten tegen de groepsnormen van de school, de sportclub of de vrienden uit de buurt.
Iedere groep heeft zijn eigen regels en normen en als puber moet je onderzoeken wat bij jouw past. Dat kan nog best veel spanning geven waar de normen en mores ver uit elkaar liggen. Waar je er bij de ene groep er wel bij hoort, kun je er bij de andere groep er zo uit liggen.

Visie

Als puber moet je dus leren een eigen visie te hebben.
Wat vind ik er eigenlijk van?
Wiens mening is meer waard?
Kan ik het me permitteren een afwijkende mening te hebben?
Mag ik er dan nog bij horen?

Stel je voor dat je kind veel omgaat met een groep die er gedachten en meningen op na houden die totaal niet passen bij hoe je als ouder in het leven staat.
En waarvan je dacht dat je in de afgelopen jaren je meningen wel had laten weten.
Dan kan het zo maar zijn dat je als ouders een pittige klus hebt en dat je met angst en beven je kind hoort praten en doen.

Wie ben ik?

De groepsnormen en de visie van de puber hebben invloed op het gevoel van identiteit van je puber. Immers tijdens deze jaren wordt het gevoel van identiteit en de opbouw van de hele persoonlijkheid naar volwassenheid beetje bij beetje opgebouwd.
Immers de voortdurende bewuste en onbewuste vraag van de puber is: Wie ben ik  en  Wie wil ik zijn?
En als ik het ene wel ben, wie ben ik aan de andere kant niet?
Wie zal ik kunnen zijn en wie ben ik nog niet?
En tenslotte, hoe zal ik weten wie ik ben?

Al deze vragen komen steeds om het hoekje piepen in alle sociale relaties en groepsnormen waar je er wel of niet bij mag horen, waar je je wel of niet moet aanpassen aan het gezag of je eigen weg mag gaan en waar ook steeds meer en eigen mening wordt gevraagd.
Zo wordt stap voor stap en dag na dag en jaar na jaar een volwassene geboren die op de één of andere manier struggelt met deze thema’s.

Wat kunnen ouders doen?

Ouders hebben als primaire taak hun kind te begeleiden naar de volwassenheid.
Ouders hebben een keuze op de manier hoe ze dit doen.
Wanneer ze weten dat hun kind bezig is met één van de belangrijkste perioden in hun leven en dat de hormonen hun werk doen en de hersenen tijdens deze periode ook behoorlijk op tilt kunnen slaan, kunnen ze leren ontspannen.

En natuurlijk hangt het ook van het temperament van hun kind af hoe deze jaren verlopen. Kinderen met een pittig temperament en een grote behoefte aan autonomie, zullen over het algemeen wat meer lawaai maken dan de wat meer gemoedelijke kinderen.

Choose your battles

Ouders doen er goed aan zich te realiseren dat hun puber zich ontwikkelt en niet uit is op oorlog met hen.
Als je dan ook nog weet dat je puber houdt van eindeloos argumenteren om zijn mening en visie te leren vormen, moeilijk sociale emoties kan onderscheiden  tijdens deze jaren, risico’s wil nemen, vanuit het niets zelf wel heel emotioneel reageren, dan word je als ouder soms meegenomen in een rollercoaster.
En Ja, dan kun je een drama maken of er van te leren genieten.
Ik feliciteer ouders altijd eerst als ze zich geschrokken van hun kind zich bij mij melden:
Gefeliciteerd, je kind doet precies wat het moet doen en is aan het oefenen met zelfstandigheid.

En het gaat weer over… op een dag…
En… dan heb je een volwassene in huis die je regelmatig verrast met inzichten die je er ooit in hebt proberen te stampen…..

                Dit artikel werd gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad van 28 juli 2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: To game or not to game, wanneer is mijn kind verslaafd?
Lees ook: Je wilt toch geen slijmbal zijn?
Lees ook:  Wie flexibel is, krijgt meer
Lees ook: Waarom moeders moeten preken en zeuren
Bekijk ook: Slimme manieren voor pubers om conflicten op te lossen
Bekijk ook: Hoe krijgt een puber zijn leven op orde
Bekijk ook: Omgaan met je grenzen en weerbaar leren worden
Bekijk ook: Hoe ga je om met vervelende opmerkingen

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Opvoed illusies, Opvoeden in deze tijd, Pubers | Een reactie plaatsen

Zo kan het ook bij plagen

Stel je voor:
Op een dag verzint iemand voor jou een soort van bijnaam of scheldnaam.
Binnen de kortste keren neemt de hele klas, de halve school, de straat, de buurt en het halve dorp dit woord over omdat het zo lekker bekt.

Je hebt dan als kind twee keuzes:

  • A: Je voelt je vernedert en gepest en trekt alle registers open om de anderen hun mond te laten houden
  • B: Je accepteert het en maakt het groter door het als een eer te beschouwen

Optie A: Je voelt je geraakt

Bij optie A, wordt het erg lastig omdat iets wat grappig is (bedoeld) heel snel ingeburgerd raakt. Als er dan ook nog de nodige aandacht naar toe gaat, wordt het nog interessanter.
Immers: Wat aandacht krijgt, groeit.
Bovendien houden de meeste mensen wel van wat reuring en gaat iedereen een mening hebben en ontstaan er ook snel voor en tegenstanders.

Het betreffende kind en de ouders gaan zich heel akelig voelen en willen dat het stopt. School trekt het pestprotocol uit de kast en iedereen merkt dat het niet gaat werken want de reuring is al ingezet en er is iets te beleven.

Het hangt nu van het kind en zijn hele omgeving af of het nog meer uit de hand gaat lopen richting pesten en of er levenslange beschadiging volgt.

Optie B: Je accepteert het

Het kind heeft een stevige basis in zijn zelfgevoel en zelfvertrouwen.
Daarnaast is zijn basisvertrouwen in de mensheid zodanig groot dat hij het plagen wat hij ervaart niet ervaart als beschadigend.
Misschien vind hij het niet heel erg leuk, maar hij kiest ervoor om het te laten zijn wat het is.
Zijn ouders en leerkrachten helpen hem met het bij zich af laten glijden van beledigingen omdat die meer zeggen over de ander dan over hem.

Ik noem dit altijd: Je bent een emmer snot geworden waarin negativiteit niet blijft aankleven en tussen je vingers door verdwijnt als je je hand in deze meer stopt.
Zo nodig oefent het kind dit met het gooien van zakjes die beledigingen vertegenwoordigen. Je voelt dan letterlijk de keuzes die je hebt: vangen en vasthouden, bij je langs laten gaan en niet vangen of wel vangen en teruggooien.

Het hoeft geen betoog dat de lol voor de anderen, zo die er was, er snel af is omdat er geen aandacht wordt gegeven aan negativiteit.
Het kan nu met de bijnaam snel gebeurd zijn of het kind krijgt levenslang te maken met een tweede naam.

Hoe gaat het verder met optie B?

Onze zoon overkwam het dat hij op een dag te maken kreeg met een bijnaam. Al snel besloten we dat hij dit ook als een erenaam kon zien en zo is het ook gegaan.
Zo gebeurde het regelmatig dat er een knul aan de deur kwam en als ik opendeed de vraag kwam: ‘Is ehh… ehhhh.. ehhh thuis?  En dan zei ik met een stralende glimlach: ‘Ahh, je bedoeld J…., de P…..
En dan kwam er van de stoep meestal een grote zucht met glimlach waarna ik een gil deed naar zoonlief.

Toen hij naar het voortgezet onderwijs ging, klonk natuurlijk zijn bijnaam al snel door de gangen.
Tot de onderdirecteur besloot in te grijpen en de klas bij elkaar wilde roepen.
Zoonlief heeft toen snel ingegrepen door naar het kantoor van de onderdirecteur te gaan en te vragen waar ze zich in hemelsnaam mee bemoeide. Als er een probleem was, kon hij het zelf wel oplossen.
Overigens hebben wij dit pas onlangs gehoord van hem zelf. De school heeft ons daar nooit over ingelicht.
Mogelijk had ik hetzelfde gereageerd als zoonlief. 🙂

De moraal van het verhaal?

Laat het vooral heel helder zijn. Pesten is onacceptabel en bij pesten moeten de volwassenen duidelijk en hard ingrijpen om een kind te beschermen.
Plagen is echter iets wat een leven lang mee gaat en wat ieder mens op zijn weg zal vinden.
Enerzijds moeten we kinderen leren dat ze een keuze hebben om zich ergens iets van aantrekken of niet.
Anderzijds moeten we kinderen ook grenzen leren. Als je iemand kwetst, maak je iets kapot en dat mogen we iemand anders niet aandoen.
Met empathie kunnen we het verschil maken voor elkaar en elkaar goedmoedig plagen.

En laten we wel zijn. Vroeger waren er in dorpen en buurten vele, vele mensen met een bijnaam. Soms gericht op een lichaamsdeel, soms op een beroep van de ouders of een andere eigenaardigheid van het kind of de omgeving.
De bijnaam ging vaak mee in het graf.
Hoe erg is dat werkelijk?
Meestal werden deze mensen juist volledig geaccepteerd in wie ze waren en hoe mooi is dat?
En zou de goedmoedige franje die een bijnaam gaf in het sociale verkeer in de tijd van nu ook nog een positieve rol kunnen vervullen?

Of zijn we met ons allen ook een stukje humor en acceptatie voor het afwijkende kwijtgeraakt?

Dit artikel werd gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad van 16 juni 2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Ieder kind uniek? Of toch liever maar niet
Lees ook: Het is niet eerlijk
Lees ook: Moed moet
Lees ook: Hoe kun je je grenzen afbakenen
Bekijk ook: Het verschil tussen plagen en pesten
Bekijk ook: Hoe krijgt een puber zijn leven op orde
Bekijk ook: Omgaan met je grenzen en weerbaar leren worden
Bekijk ook: Hoe ga je om met vervelende opmerkingen

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Bianca Snip.

Geplaatst in Bij mij thuis, Deistich libben, Pesten, Stof tot nadenken, weerbaarheid | Een reactie plaatsen

Effectief coachen doe je zo

Wanneer je mensen helpt, is het handig wanneer je weet hoe deze hulp voor hen nuttig kan zijn.
De zogenaamde logische niveaus zijn wellicht de belangrijkste coachingstool.
Als je weet op welk level een probleem zich voordoet en je weet op welk level een verandering kan plaatsvinden, dan wordt je coaching doeltreffender en is je klant bereid met je mee te bewegen.
Sociale vaardigheidstraining en echtscheiding zijn mooie voorbeelden om te bekijken hoe het werken met de logische niveaus werkt.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in filmpjes, Uit de praktijk | Een reactie plaatsen