Mijn kind vertelt nooit wat

BedroefdMijn dochter is erg gesloten, en als ik haar vraag naar haar dag, geeft ze aan daar niet over te willen praten.
Gevoelens zijn voor haar erg moeilijk, gezien haar leeftijd, maar ik zie ook veel karaktertrekken van mijn man, die daar ook moeite mee heeft
ik wil haar graag helpen,maar weet eigenlijk zelf niet wat ik daarvoor nodig ben, vandaar mijn vraag.

Vele ouders zullen deze vraag herkennen. Vooral als onze kinderen nog niet zo lang naar school gaan willen we graag weten wat ze hebben gedaan. Hadden ze het naar de zin, wat zei de juf, met wie is er gespeeld en andere talloze vragen willen we als ouders beantwoord hebben.

Wat als je kind gesloten is

Tussen gesloten zijn en niet willen/kunnen praten zit een wereld van verschil. Geslotenheid kan een karaktertrek zijn. Meer introverte mensen noemen we vaak gesloten, maar kunnen een diep gevoelsleven hebben. Ze staan alleen niet vooraan met het geven van hun mening en hebben vaak minder behoefte aan het delen van hun gedachten en belevenissen.
Vaak verwarren we mensen die gevoelig zijn met mensen die erg makkelijk praten over wat ze voelen. Het zou echter best wel eens kunnen zijn dat de stille watertjes vele malen gevoeliger zijn, maar dit minder uiten.

Het moeilijk kunnen omgaan met gevoelens is een heel ander verhaal. Kinderen hebben als ontwikkelingstaak het leren omgaan met gevoelens en emoties.
Om dit te kunnen leren moet er eerst sprake zijn van herkenning. Wat gebeurt er met je als je storm voelt in je buik, een kriebel in je borst of als je voorhoofd fronst.
Ouders kunnen hun kinderen helpen met het leren herkennen en benoemen van deze lichaamsgewaarwordingen. Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn. Gewoon de opmerking: “Je bent nu boos, verdrietig, blij, teleurgesteld, enz”  is voldoende. Ook en vooral het benoemen van dat iets niet leuk is, dat het verdrietig is dat…, en dat je je kunt voorstellen dat je boos wordt als…

Wanneer een kind zover is dat hij die verschillende gevoelens herkent en kan benoemen, moet hij ze ook nog leren reguleren. Het wordt meestal niet gewaardeerd wanneer een kind op een gezellig feestje een woede-aanval krijgt of op een ongepast moment in lachen uitbarst.
Best wel een klus dus, dat leren omgaan met gepast gedrag en je gevoelens. Maar gelukkig hebben de meeste kinderen ouders die hun hiermee kunnen helpen door het benoemen maar óók voordoen.

En die partner? 

Bij eigenschappen van onze kinderen die voor ons nog niet gemakkelijk zijn, zijn we geneigd dit te wijten aan een eigenschap van onze partner en dit als moeilijk te betitelen. We projecteren dan als het ware onze mening over dat onderwerp op de ander.
Los van het feit dat een kind moet leren omgaan met emoties en gevoelens, hoeft geslotenheid geen enkel probleem te zijn. Het kan een kwestie zijn van gewoon minder behoefte hebben aan….
Probeer dus goed te scheiden of het een zaak betreft die jezelf raakt omdat je zelf zo anders in elkaar zit, of dat het iets is wat je kind echt dwars zit.

Moet een kind vertellen wat het heeft gedaan?

Nee, tenzij..
Gelukkig heeft ieder kind zijn eigen temperament. Het ene kind kletst je de oren van het hoofd en het andere kind is meer van de stille wateren. En dat is helemaal prima. Als ouder weet je vaak wel hoe het zit met jou kind.
Anders wordt het wanneer je de indruk krijgt dat er iets niet in orde is. Als je kleine waterval plotseling stilvalt en schuchter doet. Als je stille water plotseling druk gedrag vertoont.
Dán is het tijd voor alarmbellen. En let wel, dat hoeven niet perse de alarmbellen van gevaar te zijn, maar het is wel zaak om even scherp te blijven. Hoe zit je kind er verder bij:  Is het schrikachtig als de telefoon gaat, snel van slag of vertoont het andere signalen dan gewoon.

Hoe krijg je een kind aan het praten?

Als je ervan uitgaat dat je kind plotseling ander “praat” gedrag laat zien of wanneer je je ongerust maakt, haal dan eerst diep adem en tel tot 10.
Als ouder worden we meestal het diepst geraakt als we denken dat er iets mis is met ons kind. Het gevaar bestaat dat ons ongerustheidsgevoel met ons op de loop gaat en dat we denken dat we “iets” moeten doen.

Wat kunnen we wel doen:
*   Als je de tijd hebt: observeer wat je precies ziet
*   Waarin zit de verandering
*   Zet op een rij welke signalen je hebt
*   Benader je kind op een rustig moment en benoem wat je ziet of (niet) hoort
*   Stel open vragen. Dit zijn vragen die beginnen met de letter W: Wie, wat, waar, wanneer, welke
*   Voorkom dat je gesloten vragen stelt: vragen die alleen een ja of nee als antwoord krijgen
*   Vraag door met de W-vragen voor meer informatie
*   Stel nooit de Waarom-vraag. Deze is onmogelijk te beantwoorden en klinkt vaak beschuldigend
*   Benoem de gevoelens voor zover aanwezig en doe dit vragend
*   Vraag of je kind een oplossing heeft of hulp wil
*   Geef steun: Noem altijd dat je kind iets heel goed heeft gedaan

Meestal kom je er al snel achter dat je je voor niets hebt druk gemaakt. Het kan heel goed zijn dat je kind even wat tijd nodig had om zaken op een rij te zetten. Op een later moment komt het verhaal er wel uit. Wanneer je je kind observeert en je koppelt dat wat je ziet los van je oordeel over hoe het zou moeten zijn, dan merk je bijzonder snel of er echt iets niet in orde is.
En bedenk maar: Het is helemaal niet erg als je kind eens even worstelt met dingen die hij tegenkomt. Integendeel, hier groeit een kind van. Zeker als je het kunt aanzien en op het juiste moment inspringt om het voor hem te verhelderen.

Lees ook: Hoe zit het ook alweer met die roze olifant?
Lees ook: Waarom opvoeden zo leuk is
Lees ook: Waarom opvoeden niet leuk is
Lees ook: We tobben wat af met de kinderen
Lees ook: Roze wolk of achter het behang
Lees ook: Hoe wil je als ouder worden herinnerd?
Lees ook: Het mag niet van de buurvrouw
Lees ook: Kleedgeld en winkelen

Wil je een afspraak maken met je kind, lees dan hier verder…
Wil je informatie over de opleiding tot kindercoach? Lees dan hier verder….
Wil je op de hoogte blijven, download dan het gratis eboek.
Ken je Ik leer leren al?
De illustratie is van Bianca Snip.

Dit bericht is geplaatst in Opvoeden in deze tijd, Opvoedtips, Vraag en antwoord met de tags , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

5 reacties op Mijn kind vertelt nooit wat

  1. marcha schreef:

    hoi , ik heb een broer van 21 jaar. Hy is al geruime tijd er gesloten . Hy praat wienig, geef bijna nooit een reaktie. is agressief. Kom laat thuis en vertrekt weer vroeg. Zit meer voor de pc dan anders, Verleent weinig hulp. Is liever alleen in een kamer etc etc.
    ik maak mij zorgen om zijn gedrag. Hoe moet ik het aanpakken? hij is trouwens geen kleintje meer.

    gr Marcha

    • Tea schreef:

      Dag Marcha,
      Een knul van 21 jaar is volwassen en moet zelf geholpen willen worden. Je kunt hem zeggen dat je je zorgen maakt en hem vragen wat je voor hem kunt doen. Praat er met andere mensen over, informeer bij de huisarts bij wie je broer terecht kan en laat je ouders grenzen stellen aan zijn agressie in wat er thuis getolereerd wordt.
      Veel sterkte.

  2. Mawali schreef:

    Beste mensen,
    Ik heb een jongen van 16 jaar oud, hij vertelt niet veel en besteed de meeste tijd achter de computer en telefoon( watsappen….),en hij spijbelt… Ik maak me zorg over hem en ik vraag wat hulp en tips
    Graag jullie reactie

    Met vriendelijke groet,

  3. Ronald schreef:

    Beste
    Mijn zoon is 6 jaar en is sinds de scheiding heel stil praat nooit niet als hij bij mij en mijn vriendin is
    Dit is vaak frustrerend!! Ik weet niet meer wat ik moet doen!!
    Ik voel me als vader mislukt

    Kunnen jullie mij tips geven aub

    Mvg

    • Tea schreef:

      Dag Ronald,

      Dank je voor je reactie en dat je zoon weinig zegt hoeft op zich geen probleem te zijn. Het ene kind heeft meer behoefte aan praten dan het andere kind.
      Je zou je een aantal zaken kunnen afvragen:
      Heb je een goede en positieve band met de moeder van je zoon en zij met jou? Wanneer ouders elkaar bekritiseren, voelt een kind zich verscheurd en is niet meer vrij om informatie te delen. Vind je vriendin de moeder van je zoon ook oké of heeft zij een , meest negatieve, mening over de moeder. Dan geldt hetzelfde. Vaak zie je dat doo die verscheurde loyaliteit dat kinderen bang zijn om zaken te vertellen.
      Je kunt je zoon dat de ruimte geven en hem laten weten dat alles oké is en dat hij zijn eigen gevoel en mening mag hebben. Dit is soms heel moeilijk, maar als dit je basishouding is, wordt je zoon vrij om te praten en te delen wat hij op zijn hart heeft.
      Ook als je hem kritiseert en bijvoorbeeld prestaties van hem verwacht, zou het kunnen zijn dat hij zich terugtrekt.
      Ennnnn….. als jij je als vader mislukt voelt, leg je een zeer grote druk op hem. Immers hij voelt ten diepste dat hij zijn vader ongelukkig maakt en heeft niet de macht dit te veranderen.
      Vaders mogen mislukken en hoeven het niet perfect te doen. Hij goede gevoel moeten ze halen bij hun eigen ouders of vader en niet van hun kind verlangen. Je gevoel van eigenwaarde haal je van huis uit en kunnen je kinderen je niet geven. Jij geeft aan je kinderen dat ze goed zijn zoals ze zijn.
      Vader zijn is geen vriendje zijn. Vader zijn is leiding geven en zorgen voor veiligheid en vooral het gevoel geven dat alles goed is, ook het niet praten….
      Dus doe leuke dingen met je zoon, voed hem op en laat het aan hem over jou wel of niet iets te willen vertellen…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *