Maakt hoogopgeleid gelukkiger?

En de discussie duurt voort…
Gelukkig maar voor we nog meer kinderen en jongeren over de kling jagen.
Immers, de gedachte dat hoe hoger je schooldiploma is, hoe beter je kansen in de samenleving zijn en hoe gelukkiger je wordt, lijkt in beton gegoten in de gedachten van ouders en leerkrachten.
En op zich zou dat niet zo erg zijn, ware het niet dat het de laatste jaren er steeds meer op gaat lijken dat er een grotere tweedeling komt:

Je bent slim en doet mee of je bent dom en doet niet mee.

En dat heeft ingrijpende gevolgen en gaat voor de komende generatie kinderen heel veel betekenen.

Hoe zijn we zover gekomen?

Toevallig, las ik dit weekend twee artikelen die over dit onderwerp gaan.
De eerste over een boek van Kees Vuyk over of je leven inderdaad wel zo maakbaar is.  De afgelopen 50 jaar werd hogere scholing voor iedereen die een beetje intelligent is bereikbaar. Waar daarvoor nog de tweedeling arm en rijk was, klommen steeds meer mensen uit de armoede en arbeidersmilieus en bereikten nieuwe rijkdom.
Vaak ten koste van vervreemding van vorige generaties.

En degenen die niet mee kwamen?

De zorg en discussie speelt nu dat er een groot deel van de samenleving is die niet meekwam omdat ze het hogere schoolniveau niet aankonden.
Zij hebben vaak ook andere waarden in het leven en andere politieke denkbeelden en daar gaat het nog meer scheef.
Want de nieuwe hoogopgeleiden van de laatste decennia maken steeds meer de dienst uit en hebben geen aandacht voor degenen die (nog) niet meekwamen in deze ratrace.

De rol van intelligentie

In het boek van Vuyk speelt intelligentie een grote rol en lijkt het alsof dit een vast gegeven is en vooral erfelijk.
Wat ik me afvraag is of dit klopt.
Is er bijvoorbeeld gekeken naar wat de kenmerken zijn van die lage intelligentie en hoe het kan dat deze zich niet meer ontwikkelt.
Het zou me niet verbazen als we daar veel trauma tegenkomen van gezinnen die het al generaties moeilijk hebben met bijvoorbeeld armoede, en alcoholproblematiek en huiselijk geweld wat daar mogelijk op kan volgen.
En de kinderen uit deze gezinnen die daardoor mogelijk een kleiner werkgeheugen ontwikkelen en hun potentie niet kunnen waarmaken doordat hun lijf en hersenen vooral in de overlevingsstand staan.
En die in deze tijd ook vooral zich moeten wapenen tegen de arrogantie van hen die het wel gelukt is uit de armoede te komen van een paar generaties terug.
Want laagopgeleid is inmiddels een scheldwoord geworden wat vervangen moet worden door praktisch opgeleid.
Hoe erg kan het zijn?
Je zult het kind of jongere zijn en al weten dat je te min bent voor de samenleving…..

Maar maakt hoogopgeleid gelukkig?

Uit vele onderzoeken blijkt dat wanneer er voldoende geld, vrijheid en zelfbeschikking is dat dit gelukkiger maakt.

Maar wie zegt dat er een relatie is met hoogopgeleid?

Ook dit weekend werd bekend dat het Fries Sociaal Planbureau voor een raadsel staat.
Er is minder welvaart, maar meer geluk.
Sociaaleconomisch scoort de de provincie laag op opleidingsniveau, inkomen en werkgelegenheid en toch een hele hoge score op het gevoel van welbevinden en geluk.
En denk dan ook eens aan Italiaanse dorpjes waarin significant veel zeer gezonde oude mensen en honderdjarigen wonen, die zich heel gelukkig voelen en geen grote rijkdom en hoge opleiding lijken te hebben.

Waar komt toch het idee vandaan dat ons leven beter wordt door een hoge opleiding?

Hoe gaan ouders om met onderwijs van hun kind?

Mogelijk werden huidige ouders er gelukkig en blij van om zich te kunnen ontwikkelen en konden ze hun intellectuele potentie waarmaken binnen het onderwijs.
Of.. en dit merken we ook steeds meer: Werden de intelligentie en de potentie van huidige ouders niet goed opgemerkt omdat decennia lang aandacht werd besteedt aan kinderen die meer moeite hadden met leren.
Het is nu eenmaal een feit dat iedere generatie het beter heeft dan de vorige generatie en dat iedere generatie het nog beter wil doen voor de volgende generatie.
Dat zou kunnen betekenen en daar lijkt het veel op, is dat ouders hun kinderen bewust of onbewust zwaar pushen om het goed te doen op school.

Want onderwijs is ook statusverhogend

Immers, hoeveel ouders zien het bijna als een nederlaag als hun kind naar het Vmbo moet? Of wanneer hun kind moet afstromen?
En misschien is het minder het schooltype wat angst aanjaagt, maar juist het schrikbeeld dat hun kind niet goed voorbereid is op de toekomst en minder welvarend en dus minder gelukkig zal zijn.

Weer opnieuw de aanname dat hoger opgeleid welvarend en gelukkig maakt

Wat betekent dit voor kinderen in deze tijd?

Interessant zou zijn om te onderzoeken hoe het met de kinderen van nu gaat.
Want:

  • Depressie komt steeds vaker en op steeds jongere leeftijd voor
  • Pubers en jongeren die burn-out zijn
  • Het aantal kinderen wat naar een coach gaat, meest voor leerondersteuning en het aantal pubers wat huiswerkbegeleiding krijgt
  • Kinderen hebben steeds minder echt vrije tijd en speeltijd want de sport en muziek moet ook een plek hebben
  • Ouders zijn apetrots als hun peuter al letters kent
  • Steeds meer kinderen hebben steeds slechtere executieve functies die een voorwaarde zijn voor goed kunnen functioneren
  • Ouders zijn soms bijna bewakers van hun kinderen geworden
  • Kattenkwaad en uit de band springen en de grenzen opzoeken vinden we massaal afkeurenswaardig terwijl er zoveel van geleerd kan worden

Enn… de meeste kinderen zijn gelukkiger dan ooit tevoren….

Hoe moeten we dit alles interpreteren?
Jagen we enerzijds kinderen over de kling omdat we willen dat het hen goed gaat en we denken dat hogere opleidingen en meer leren gelukkig maakt?
En voelen onze kinderen zich anderzijds gelukkiger doordat ze veel aandacht krijgen, ze gehoord en gezien worden in wie ze zijn en hun ouders zich op alle gebied inspannen om hun leven fijn te maken?

En is het spanningsveld het gebied dat je als kind voelt dat je ouder alles voor je doet, je hem dan niet mag teleurstellen en je over je grenzen gaat?

In alle eerlijkheid?
Ik weet het niet…..

Wat te doen?

En dan zijn we ouders of we zijn de leerkracht of coach of hulpverlener van deze kinderen en wat moeten we dan geloven en hoe moeten we omgaan met de hulpvragen van de kinderen in deze tijd?

Het is mijn ervaring dat als we kinderen willen helpen bij hun problemen we eerst en vooral hun ouders serieus moeten nemen en met hen in gesprek gaan.

Want zou het helpen als we met ouders spreken over hoe zij zich hebben ontwikkeld als kind binnen hun gezin van herkomst?

  • Als we ouders vragen met welke beelden en instructies ze zelf zijn opgegroeid als het over school en opleiding ging?
  • Als we met ouders eens filosoferen over de geschiedenis van hun familie?
    Waar kwamen ze vandaan en hoe hebben ze zich ontwikkeld?
  • Als we ouders dan de gewetensvragen gaan stellen welke denkbeelden en aannames zij hebben vanuit hun geschiedenis met opleiding, geld, geluk en werk?
  • Als we ouders zouden vragen hoe en waar zij loyaal of deloyaal zijn naar hun ouders op deze gebieden?

Zou het kunnen zijn dat die gesprekken misschien hier en daar nuttiger zouden kunnen zijn dan de kinderen nog meer druk opleggen om te presteren op school om hun loyaliteit aan de wensen van hun ouders te voldoen?

Dusss….

In alle eerlijkheid?
Maakt hoogopgeleid gelukkiger?
Ik zou het echt niet weten, maar ben geneigd te geloven dat een deel van de kinderen gelukkiger zou zijn als ze hun talent konden waarmaken.
Als ze een opleiding zouden mogen volgen die bij hun talenten past.
En vooral zou ik de kinderen en pubers in deze tijd gunnen dat ze meer vrijheid om te spelen en te ontdekken hebben in plaats van school steeds op de achtergrond voelen.

Misschien is het voor de kinderen van de toekomst een zegen wanneer wij ouders en professionals om het kind heen de waarde van hoog of laag loslaten….

Ik ben heel benieuwd hoe jij erover denkt…

Spreekt deze blog je aan?
Ik vind het een compliment als je deze deelt.
Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.

Kijk voor meer informatie over  alle opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Lees ook: Is het wijs om kinderen te coachen?
Lees ook: Jong geleerd is oud gedaan: Executieve functie leren
Lees ook: Overgaan, afstromen of blijven zitten?
Lees ook: Wanneer houden we eens op met dat iets leuk moet zijn?
Lees ook: Moeten we blij zijn met magister?
Lees ook: Ouderschap is leiderschap
Bekijk ook: Wat als een kind altijd haantje de voorste wil zijn?
Bekijk ook: Executieve functies: Plannen en organiseren
Bekijk ook: Motivatie en leerproblemen, hoe ga je daarmee om?

De illustratie is van Kitty Bakker

Geplaatst in executieve functies, Hoogbegaafd, Ontwikkeling van kinderen, Opinie, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Radio 1 Uitzending: Dit is de dag

O 5 december mocht ik meepraten in het programma “Dit is de dag”  over de leugen van Sinterklaas.

Je kunt het fragment hier terug luisteren (minuut 49,30) via uitzending gemist of via het filmpje.

https://www.nporadio1.nl/dit-is-de-dag/uitzendingen/594976-2018-12-05

of het filmpje

Je kunt horen hoe we het hebben over dat sommige kinderen erg teleurgesteld kunnen raken als ze horen dat Sinterklaas niet bestaat en dat er ouders zijn die ervoor kiezen om hun kind vanaf het begin te vertellen dat het niet waar is.

Je kunt ook horen dat ik vertel hoe het verliep toen ik peuterleidster was en hoe ik cadeautjes kocht samen met onze dochter.

Het gaat ook over liegen en omgaan met teleurstellingen.
En ik ben benieuwd hoe jij het hebt gedaan.

Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen?
Like dan nu mijn facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken.
Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Lees ook: Mag je liegen over Sinterklaas?
Lees ook: Stelende en liegende kinderen, wat moet je ermee?
Lees ook: Liegende kabouters
Lees ook: Leugentje om bestwil
Bekijk ook: Omgaan met boosheid
Bekijk ook: De beste redenen om grenzen te stellen 
Bekijk ook: Hoe help je kinderen de Sinterklaas periode door.

Geplaatst in Bij mij thuis, filmpjes, Gastschrijvers | Een reactie plaatsen

Mag je liegen over Sinterklaas?

Als je je kinderen leert dat liegen niet mag, hoe zit het dan met de grote leugen over Sinterklaas?
Tsja, dat kan best een dilemma zijn zo merk ik ieder jaar opnieuw aan de vragen die ik krijg.

Ouders vragen zich af of ze hun kind niet belazeren en dat het schadelijk voor een kind kan zijn als het de waarheid achterhaalt.
Het kan immers een grote teleurstelling zijn voor kinderen en ze kunnen zich er heel akelig voelen dat ze jaren zijn gefopt.
Maar klopt dit wel of is het meer een zorg van ouders?

Het denken van ouders

Ouders denken en weten wat het verschil tussen realiteit en fantasie is en maken zich zorgen over hoe hun kind misschien beschadigd en teleurgesteld wordt.
Soms herinneren ze zich het ongeloof en misschien zelfs wel boosheid toen ze erachter kwamen dat Sinterklaas niet bestond.
Ze willen dan dit gevoel voor hun kind voorkomen en willen dan het hele fantasievolle en spannende van het feest overboord gooien.
Hun eigen denken staat dan voorop en niet het denken hoe het is voor hun kind.

Het denken van het jonge kind

Jonge kinderen hebben een nog minder ontwikkeld realiteitsbesef dan oudere kinderen.
Wat ze zien is waar!
Dit betekent dat je je ter plekke kunt omkleden als Sinterklaas en op het moment dat die verkleedpartij voltooid is de peuters en ook nog veel kleuters je dan Sinterklaas gaan noemen, ook al hebben ze net de transformatie zelf gezien.

Iedere ouder herkent dit en weet dat je kinderen kunt foppen waar ze bij staan.
Kinderen stellen ook geen vragen hoe het kan dat de schoen gevuld wordt en hoe het kan dat de pakjes zomaar in de gang staan.
Voor een jong kind is het geen leugen, maar een waarheid dat Sinterklaas en zijn knechten ‘s nachts over de daken galopperen.

Wanneer ouders hun jonge kinderen gaan vertellen dat Sinterklaas niet echt is, kan het kind in verwarring raken omdat hij toch echt waarneemt dat het wel echt is.
Uitleggen dat het een verklede man is, komt dan ook niet binnen omdat de verklede man Sinterklaas is.

In de beleving van jonge kinderen kan alles. Dieren kunnen praten, jij kunt toveren en alles is wat het is.

De verandering

Het mooie is dat je ieder jaar kunt volgen hoe ver een kind is in zijn ontwikkeling.
Het blinde geloof wordt op een dag nieuwsgierigheid want hoe kan het dat?
Een korte en voor het kind logische uitleg is voldoende om het geloof nog een jaartje vooruit te schuiven.
Een jaar later is daar de twijfel en zijn er meer vragen.
Die twijfel kan dan ook nog met een paar zinnen als sneeuw voor de zon verdwijnen.
En dan komt het jaar van het inzicht. De twijfel heeft wortel geschoten en je ziet het inzicht dalen.
Het kind hoort nu bij de groten en kan meedoen met de groten om het feest voor de kleintjes in stand te houden.

Je zult merken dat je kind nu echt de kleutertijd voorgoed voorbij is en dat zijn denken zich vanaf nu steeds meer en beter ontwikkelt.

De rol van ouders

Ouders zijn natuurlijk cruciaal in het proces van geloof naar ongeloof.
Wanneer ouders het gevoel hebben dat ze hun kind bedriegen, kunnen ze vaak ook niet genieten van hoe hun kind de verschillende ontwikkelingsstappen door gaat. Ze ontnemen ook de heerlijke fantasiemomenten om te delen hoe het de Pieten lukt om de cadeautjes de bezorgen en hoe het kan dat de Sint alles toch weet?
Deze ouders missen vooral de ongeëvenaarde en nooit weer terugkomende kinderlogica die goed is voor jarenlange familie herinneringen.

Wat kunnen ouders doen?

Wanneer ouders oprecht willen zijn voor hun kinderen, zouden ze ook kunnen bedenken dat alle sprookjes, verhalen en films ook fantasie zijn net als Sinterklaas waarbij de laatste gewoon uit het verhaal is gestapt.
Een film benaderd dit al heel dicht en daarover zeggen we ook niet dat we liegen tegenover onze kinderen.

Beginnen kinderen te twijfelen en vragen te stellen, dan kan het handig zijn om eerst te vragen wat het kind zelf denkt. Je gaat dan mee in zijn wereld.
Bestaat die wereld eruit dat het kind nog gelooft dan beweeg je mee.
En bij de twijfel geef je eerlijk antwoord en vraag je verder.

Wanneer zo rond het zevende jaar de ontdekking steeds reëler wordt, maak het dan tot een belangrijke stap en het horen bij de groten. Het kind mag vanaf nu delen in het verhaal en zijn rol innemen van de grotere voor de kleintjes.

En wellicht het belangrijkste:
Gun je kinderen en vooral jezelf deze prachtige periode van magie en geniet van alle gedachtenkronkels en maak doseer de spanning tot handzame proporties.

Een heel fijn Sinterklaasfeest gewenst.

Dit artikel werd geplaatst in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 1 december 2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over  alle opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Stelende en liegende kinderen, wat moet je ermee?
Lees ook: Liegende kabouters
Lees ook: Leugentje om bestwil
Bekijk ook: Omgaan met boosheid
Bekijk ook: De beste redenen om grenzen te stellen 
Bekijk ook: Hoe help je kinderen de Sinterklaas periode door.

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in gepubliceerde artikelen, Opinie, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

De eerste en de beste willen zijn

Kinderen die haantje de voorste zijn.
Kinderen die altijd willen winnen en de eerste en de beste willen zijn.

Vaak hebben we daar moeite mee en willen we deze kinderen beteugelen.

Want we vinden dat dit niet kan en het ook vaak sneu voor andere kinderen.

Wat is wijsheid in zo’n geval?
Kijk maar eens welke aspecten hierbij een rol spelen.

Weerstand

Natuurlijk is het interessant hoe het kan dat deze kinderen en volwassenen zoveel weerstand oproepen bij ons.
Mogelijk heeft het te maken met je meer of minder voelen en wanneer iemand daar een beroep op doet door overtuigend voor de winst te gaan, dan roept dat emoties op.
En die emoties zijn meestal niet positief.
Soms krijgen we zelfs een hekel aan deze kinderen en volwassenen en noemen we ze een streber.

De andere kant

Toch zit er ook een positieve kant aan altijd de eerste en de beste willen zijn.
Dit is dat iemand vol gaat voor zijn doelen en over voldoende doorzettingsvermogen en volgehouden aandacht beschikt.
Daarmee kom je vaak verder in het leven dan wanneer je snel de moed laat zakken en het opgeeft.
Het kan dus zeer helpend zijn om te gaan voor je doelen.

Positief of negatief?

Negatief wordt het wanneer iemand geen rekening houdt met de gevoelens en grenzen van de ander.
Dan gaat diegene vaak rücksichtslos op zijn eigen doel af zonder zich te bekommeren over wat zijn gedrag betekent en voor gevolgen heeft voor de ander.

Positief wordt het wanneer iemand ook anderen laat delen in zijn ijver en doelgerichtheid en anderen iets gunt en ook de ander meeneemt wanneer deze niet zo snel en goed kan functioneren.

Dan wordt de eigenschap van de beste en de eerste een cadeau voor de hele omgeving en kan iedereen er de vruchten van plukken en is er wederzijds een grote gunfactor.

Wat moeten we kinderen leren?

Wanneer kinderen zo eager zijn om hun doelen te bereiken, is het wijs om ze daarvoor de verdiende erkenning te geven en hen tegelijkertijd te leren delen met anderen en anderen te gunnen om ook eens te winnen en plezier te hebben voor de ander en plezier in het proces van de strijd zonder zichzelf geweld aan te doen.

Op die manier blijft de prachtige eigenschap om te willen winnen en de eerste en de beste te willen zijn overeind en kan het prachtige dingen brengen.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over alle live en online opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Hoe fietsen en darten helpen om beter te leren leren
Lees ook: Ouders langs de lijn
Lees ook: Wie doet de afwas bij jou thuis?
Lees ook: Wie doet de sporttas?
Lees ook: De zeurende moederclub
Lees ook: Waarom is verliezen zo belangrijk
Bekijk ook:  Wat is de beste sport voor je kind?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Faalangst, filmpjes, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Wat doet een verhuizing met kinderen

Onlangs werd aan mij gevraagd om mee te werken aan een artikel van het Eigen Huis Magazine over hoe je het beste kunt verhuizen met jonge kinderen .

Voor kinderen kan het een grote stap te zijn om te verhuizen, zeker wanneer het een stad of dorp verder is en de oude school, vriendjes, sportclubs en alles opnieuw opgebouwd moet worden.

Veel onderzoek

Er is veel onderzoek gedaan naar de effecten van verhuizen op kinderen.
Verhuizen is geen ramp zoals verlies of ziekte., maar het geeft wel stress.

Schoolprestaties en sociale vaardigheden kunnen er onder lijden wanneer er meerdere keren verhuisd gaat worden .

Opmerkelijk is dat Denen vaker later in hun leven last hebben van een verhuizing. Ze raken vaker in de criminaliteit en gebruiken vaker drugs.

Wanneer een verhuizing een negatieve oorzaak heeft zoals verlies van werk, echtscheiding of  schulden, dan is het voor kinderen ook moeilijker,
Wanneer ouders om een positieve reden verhuizen is het een minder negatieve ervaring.

De leeftijd van verhuizing is ook belangrijk. Zo schijnt tussen 12 en 14 de moeilijkste leeftijd te zijn voor een verhuizing.
In de pubertijd, waar sociale relaties en vriendschappen een steeds belangrijker rol spelen, is een verhuizing in deze tijd een kwetsbaar besluit.
En de meest logische uitkomst van de onderzoeken is het feit dat steun helpt.

Wat is wijsheid?

Naar aanleiding van de onderzoeken en praktijkervaringen mocht ik ook iets vertellen over kinderen en verhuizen.
Hierbij een iets uitgebreidere versie dan wat er in het artikel stond.

Los van de oorzaak van de verhuizing is het cruciaal hoe ouders ermee omgaan en ook het karakter van het kind is belangrijk.
Wanneer ouders blijmoedig de leiding nemen, volgt het kind gemakkelijker.
Dit betekent niet dat ouders hun kind niet serieus hoeven nemen. Integendeel: Ouders die ferm en blijmoedig de leiding nemen, zijn juist in staat het kind te horen en het kind te erkennen in hoe moeilijk het is en ze nemen het kind daarna mee in eigen ritme en tijd in de positieve flow.

Omgaan met emoties

Verdriet, woede en angst is heel normaal bij grote onoverzichtelijke gebeurtenissen.
Wanneer ouders deze erkennen, kunnen ze daarna gemakkelijker overgaan tot het in kaart brengen van de vaardigheden die een kind al bezit.
Immers, ooit was je ook voor het eerst in groep 1, op de zwemles en op sport. Dat is ook goed gegaan omdat jij vrienden kunt maken en vrienden kunt houden.

Wanneer je de vaardigheden helder hebt, geeft dit houvast.
Wat je eenmaal kon, lukt ook een tweede en derde keer en dat geeft zelfvertrouwen.

Voor jongere kinderen zijn die emoties lastiger omdat jonge kinderen nog minder woorden tot hun beschikking hebben en hun angst, verdriet en onzekerheid eerder in moeilijk gedrag uiten door lawaai te maken met het hele lijf.
Ouder doen er dan goed aan hen te helpen met het benoemen wat zo angstig of verdrietig is en hen te troosten.
Een machtsstrijd ligt zomaar op de loer omdat ouders vaak niet door hebben hoe moeilijk het kind het heeft omdat het zoveel lawaai maakt.
Dat lawaai wordt niet altijd goed geïnterpreteerd.

Geef kinderen een taak

We hebben de neiging om kinderen uit de wind te houden, maar het is juist heel helpend wanneer ze zelf hun spulletjes in dozen doen en ook werkelijk zien en meedoen met wat er nodig is en wat er gebeurt.
Wanneer je in actie bent, ben je in controle en overkomen de dingen je niet.
Dit geeft zekerheid en je kunt ook trots zijn op jezelf.
Na de verhuizing kun je als gezin het vieren dat het gelukt is en misschien is er een kleine beloning voor het meehelpen.
Zo wordt de verhuizing een gezinsgebeuren wat de band kan versterken.

Wat te doen met de achterblijvers

In mijn praktijk kom ik met regelmaat kinderen tegen die te maken hebben gehad met een verhuizing en nog steeds heimwee hebben.
Soms is de verhuizing wel 10 jaar geleden en uit het heimwee zich in moeilijke sociale contacten of teruggetrokken of juist boos gedrag.

Wat erg belangrijk is, is dat er goed afscheid wordt genomen van de klas, de sportclub, de muziekles, de buren en iedereen die belangrijk is.
Je kunt de kinderen een kaartje laten maken waarin ze in korte of langere bewoordingen beschrijven waarom ze blij met de persoon waren en misschien wat belevenissen noteren.
Ook is het belangrijk dat ze de ander het beste toewensen nu de wegen scheiden.
Wanneer het kan, is het ook mooi als de achterblijvers in bijvoorbeeld een schriftje de beste wensen en herinneringen meegeven.
Zo is er een document wat in de tijd een stip zet en waarnaar teruggekeken kan worden.
Afscheid nemen en afscheid geven is erg belangrijk omdat je na een afscheid verder kan.
Met open eindjes is het lastig leven.

Het nieuwe leven

En dan op een dag is alles weer gewoon.
Voor ouders en volwassenen is dat vaak sneller omdat zij het ritme oppakken.
Kinderen hebben hun eigen tijd nodig en moeten vaak wennen aan heel erg veel nieuwe grote en kleine veranderingen.
Dit kost energie en tijd en het is goed daarbij stil te staan en er rekening mee te houden.

Tenslotte kan een verhuizing ook heel leerzaam zijn omdat het kind nieuwe vaardigheden leert en flexibiliteit op meerdere gebieden.

En dat kan een mooie nieuwe start zijn door een verhuizing.

Informatie uit deze blog werd in een artikel gepubliceerd in het Eigen Huis Magazine van november 2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Wat is de impact van een verhuizing?
Lees ook: Wie ruimt jouw rotzooi op? 
Lees ook: Wanneer houden we eens op met dat alles leuk moet zijn?
Lees ook: Gun een kind zijn ellende
Lees ook: Eerst luisteren en dan gehoord worden
Lees ook: Ouderschap is leiderschap
Bekijk ook:  Verhuizen is ook afscheid nemen
Bekijk ook: Hoe krijgt een puber zijn leven weer op orde?
Bekijk ook: Door problemen ontdek je je talenten

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Kitty Bakker

Geplaatst in angst, Boosheid, gepubliceerde artikelen, Peuters en kleuters, Pubers | Een reactie plaatsen

Waar zit je voor een goed gesprek?

Wanneer kun je eigenlijk een goed gesprek hebben met elkaar?
En hoe kan het dat we dan zo vaak tegenover elkaar gaan zitten.
Wat gebeurt er dan en welke invloed heeft dit op een gesprek?
Is het wel zo handig om zo te gaan zitten?

Allemaal vragen waarover je kunt nadenken als je met iemand in gesprek wilt.
Als coach is het belangrijk om te weten wat er handig kan zijn als je verschillende gespreksposities inneemt.
Dat je kunt kiezen voor de ene plek of voor de andere plek.

En wist je dat het voor je klant heel veel uitmaakt, waar hij zit ten opzichte van jou?
En wat denk je van kinderen.
Voor hen kan het best bedreigend zijn als ze tegenover je zitten als de grote en zij als de kleine.

Kijk maar eens hoe het werkt.

Bekijk ook: Speciaal voor kinderen met heimwee
Bekijk ook: 3 bewegingen voor emoties
Bekijk ook: Hoe help je angstige kinderen effectief?
Lees ook: Wat denkt een kind over de kindercoach
Lees ook: De kindercoach voegt iets toe
Lees ook: De kindercoach als vertaalmachine
Lees ook: De kindercoach driehoek
Lees ook: De kindercoach is een stoplichtdenker
Lees ook: Het onzichtbare voordeel van het probleem
Lees ook: De taal in het land van de kindercoach
Lees ook: De reis van de kindercoach
Lees ook: De kindercoach is ook een opvoedcoach
Lees ook: De do’s en de don’ts van de kindercoach
Lees ook: Een sessie van de kindercoach
Lees ook: Het verschil tussen coachen en therapie

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Enn.. heb je al kennis gemaakt met de online opleidingen voor pubercoaching en opvoedcoaching??

Geplaatst in filmpjes, Methodieken in de praktijk | Een reactie plaatsen

Leuren langs de deuren: Goed plan of niet?

Het is weer de tijd van kinderpostzegels, verschillende goede doelen acties, Halloween, Sint maarten en rapportentijd.
Dit betekent vaak cashen voor kinderen, al moeten ze er wel wat voor doen, namelijk leuren langs de deuren voor zichzelf of voor een ander.

Wat vinden de buren?

Onlangs werd ik gevraag voor Dagblad Trouw om mijn mening te geven over dit fenomeen.
De opvoedvraag was of het leuren langs de deuren door kinderen niet vervelend zou kunnen zijn voor de buren en andere bewoners als kinderen keer op keer om geld of goed komen vragen.

Eerlijk gezegd had ik er nog nooit op die manier over nagedacht en moest ik even voor mezelf op een rijtje zetten wat ik er nu eigenlijk van vond.
En als ik over een vraag nadenk, neem ik daarvoor altijd de positie in van kinderen.

Welke boodschap geven we af?

Het begint natuurlijk allemaal al thuis.
En bedenk eens als mijn kinderen willen collecteren voor een goed doel of snoep en geld voor zichzelf willen scoren en ik ga ervan uit dat de buren er iets van vinden.
Dan zeg ik onbedoeld en onbewust ook tegen mijn kinderen iets van : ‘besta niet’. Immers jouw wens en aanwezigheid roept irritatie op bij de ander en dat moeten we voorkomen.
Ik denk als we dit soort boodschappen afgeven dat dit het zelfvertrouwen van kinderen niet doet groeien.
Uiteraard kunnen we overenthousiaste kinderen wel laten weten dat niet iedereen gecharmeerd is van kinderen aan de deur en hen daarmee leren omgaan.

Waarom we kinderen wel de straat op kunnen sturen

Voor kinderen is het ongelooflijk leerzaam om te leren zich vrij op straat te bewegen en in contact te komen met vreemde mensen.
Het is een lange rij vaardigheden die ze spelenderwijs leren, want ze leren:

  • Zich in te leven in de nood van een ander
  • Het je belangeloos inzetten voor een ander is leuk
  • Onderhandelingstechnieken met vriendjes en klanten
  • Hoe je het beste iets kunt verkopen
  • Je charmes in de strijd gooien
  • Omgaan met negatieve reacties
  • Inschatten of iemand bereid is iets te geven
  • Contact aangaan met vreemden
  • Trots zijn op gehaalde resultaten
  • Het beste uit jezelf willen halen en de competitie aangaan voor het beste resultaat
  • Samenwerken met anderen over wie, wat, waar
  • Ontdekken wat anderen als beste tactiek inzetten
  • Moed, durf en doorzettingsvermogen
  • en nog veel meer

Het is dus best heel leerzaam om kinderen de straat op te sturen en hen te laten ontdekken wat er allemaal gebeurt en daar op te anticiperen.

En wat nog meer,,,

Voor kinderen kan het ook best nuttig zijn om te leren zich aan verplichtingen te houden.
Soms zijn ze iets te snel enthousiast en dan kun je leren je  er dan ook aan houden.
Leren dat je iets voor een ander over mag hebben zonder direct een eigen winst te hebben vind ikzelf ook een belangrijke waarde om kinderen mee te geven….. Gewoon iets voor een ander over hebben in deze egocentrische maatschappij waarin burn out ook steeds vaker te maken lijkt te hebben met zinloosheid en gebrek aan verbondenheid.

Misschien moeten wij leren beter uit te leggen waarom het soms nodig is je eigen belangen even opzij te zetten voor een ander om tijd en aandacht te geven.

Hoe zit het dan met veiligheid?

Het is inderdaad een punt wat ik voorgelegd kreeg dat het in een grote stad anders is dan op het platteland.
En dat klopt, maar vaak ook niet.
Over het algemeen is de sociale cohesie in een dorp wat sterker en kennen mensen elkaar.
Echter in een buurt in een stad kan dat zelfs nog wel sterker zijn.
En het is ook een feit dat waar de collectieve angst voor misbruik er zo in zit dat dit meestal te maken heeft met bekenden van het kind.
Wanneer we die angst voorop stellen, leren kinderen geen vertrouwen hebben in de anderen en nemen ze de boodschap dat de wereld onveilig is in zich op.
En dat beïnvloed hun hele leven.

Wat kunnen we doen?

Wanneer kinderen er aan toe zijn om zich buiten de eigen voordeur te ontwikkelen, doen we als ouders er goed aan hen hierop te voorbereiden.
Vind je kind het leuk dan oefen je in wat je kunt zeggen en wat je kunt doen. Neem ook situaties door die misschien minder prettig kunnen zijn en vraag ze hoe ze daarmee om zullen gaan en oefen dat eventueel ook.
Bespreek naderhand hoe het was, wat er goed ging en geef tips voor dat wat minder goed ging.
Kinderen die echt niet willen, laat je lekker thuis en stimuleer je om samen met iemand te gaan.
Voor Sint maarten ga je lekker mee met jonge kinderen en sta je een eindje verderop.

En reken maar dat kinderen heel snel in de gaten hebben waar iets te halen is en niet. Ze weten precies wie wel aardig is, wie niet en wie het meeste geeft en wisselen graag de stoerste verhalen uit.

Dat gun je toch ieder kind?
En die sikkeneurige buurvrouw of buurman koester je want die leert je kind iets belangrijks, namelijk dat zij een probleem hebben en niet je kind.
Want die heeft het recht om zich vrij op straat te bewegen en te leren van alle mooie en minder mooie situaties.

En wat denk je:
De volgende dag komt een groepje kinderen aan de deur die door ruilen rijk willen worden. Ze waren begonnen met een paperclip en hebben voor ons een kaars in de aanbieding.
Gelukkig hadden wij nog een bloempot die we wel kwijt willen en waarvoor er nu dus een kaarsje in de plaats staat.
Kinderen blij en wij blij……
En die kinderen? Laat die maar lopen, die komen er wel!

Deze blog werd als opinie artikel geplaatst in het Friesch Dagblad van 8-11-2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over  alle opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook:  Waarom ik een kind geen kanjer of held noem
Lees ook:   Waarom ruzie zo goed is voor je kind
Lees ook:  Let op!!!: Wie flexibel is krijgt meer !!!!
Lees ook:  Je kind geven wat je zelf hebt gemist
Bekijk ook:  Conflicten oplossen voor pubers
Bekijk ook: Is uitpraten van een ruzie nuttig?
Bekijk ook: Problemen positief benaderen.. elk voordeel heb zijn nadeel
Bekijk ook:  Hoe leer je kinderen afscheid nemen?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | 2 Reacties

Hoe kunnen ouders jonge kinderen met moeilijk gedrag helpen?

Voor jonge kinderen kan de wereld een overweldigende ervaring zijn.

Jonge kinderen hebben nog te weinig woorden tot hun beschikking en ervaren de wereld vooral via hun emoties en dat wat ze aanvoelen bij anderen.

Kort door de bocht gaat dit vaak om veilig zijn of niet veilig zijn.
Wanneer een kind zich niet veilig voelt, uit zich dit allereerst in gedrag.
Maar er is meer.
Een kind wat zich niet veilig voelt, richt al zijn aandacht op zijn overlevingsmechanisme om houvast te krijgen voor dat veilige gevoel.
En daardoor is er geen ruimte meer om te leren en te ontwikkelen.
Het kind doet weinig nieuwe ervaringen op waardoor ook het zelfvertrouwen niet wordt ontwikkeld.

Je kunt je voorstellen dat de hele nieuwe wereld waarin het kind zijn veilige plek moet zien te krijgen te veel kan zijn.

Zeker als er veel problemen, veranderingen en moeilijkheden binnen het gezin en de omgeving van het kind zijn, kan het kind zich compleet stuurloos en verloren voelen.

Het is dan net alsof het kind vanuit het paradijs in onze hectische wereld wordt losgelaten zonder gebruiksaanwijzing of duiding wat alles betekent.

Wanneer het kind zich dus niet veilig voelt, uit zich dit in gedrag wat meestal onbegrepen en ongewenst is.
Een kind krijgt driftbuien, woede aanvallen of is zo angstig dat het in een hoekje gaat zitten.
Ook kunnen kinderen veel claimen of zoveel aandacht vragen dat je het gevoel krijgt dat je de hele dag aan het mopperen bent.

Hoe kunnen ouders hun jonge kind helpen?
Wat kunnen ze doen waardoor de wereld van het kind overzichtelijker wordt en ze daardoor leren zich veilig te voelen?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Enn.. heb je al kennis gemaakt met de online opleidingen voor pubercoaching en opvoedcoaching??

Geplaatst in Adhd, angst, filmpjes, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen

Is het wijs om kinderen te coachen?

Ik maak me zorgen en dat al langere tijd.
Steeds meer en vaker krijg ik te horen over hulpvragen waarvan ik denk: ‘alsjeblieft ouders, pak dit zelf op.
Geef je kind het goede voorbeeld hoe je problemen kunt oplossen en besteed het niet uit’.
Want daarmee zeg je onbewust en ongewild ook:
‘Wij kunnen het niet zelf en iemand moet ons helpen’.

Aangeleerde hulpeloosheid

Het lijkt wel een trend.
Wanneer we twijfelen en het niet weten, zoeken we hulp.
Op zich een hele goede en verstandige impuls die wijs kan zijn.
Als ik echter hoor van kinderen die maanden, een jaar en soms zelfs al 3 of 5 jaar wekelijks naar een coach of therapeut gaan, grijpt het me bij de keel.

Want welke boodschap geven we deze kinderen.
Hoe kan een kind dat iedere week naar een therapeut of coach moet zelfredzaam, verantwoordelijk en weerbaar worden?
Dat is toch ten diepste het bevestigen van faalangst en jezelf als minderwaardig en onvolledig zien?

Of zie ik het zo verkeerd?

Afgelopen week stond het ook in dagblad Trouw, deze paar zinnen:
– Niet het gebrek aan zorg, maar het teveel aan vraag is het huidige probleem van de ggz.
– Het probleem ligt niet bij de instellingen, maar bij de afgenomen weerbaarheid van Nederland .
– Mensen vragen al snel: moet je niet naar een psycholoog? Maar het kan best een half jaartje tegen zitten. Het leven is niet altijd alleen maar fantastisch.”

Vertrouwen leren en weerbaar worden

Je kunt je afvragen hoe je sterk wordt als mens.
Ik ben altijd gefascineerd geweest door mensen die vreselijke tegenslagen hadden in hun leven en toch vol optimisme en veerkracht zich door het leven slaan.

Hoe doen ze dat?

Karaktereigenschappen lijken daarin wel een rol te spelen, maar wat vooral ook opvalt uit dit soort levensverhalen zijn overtuigingen en waarden die ze hebben meegekregen van huis uit.
Niet alleen egoïsme, maar ook je kunnen verplaatsen in de ellende van anderen en hulpvaardigheid en altruïsme.
Uit vele onderzoeken blijkt dat we blij worden als we van betekenis zijn voor anderen.
In onze hersenen is dat bij onderzoek zelfs aantoonbaar.

Mogelijk is het versterkend als je ruimte hebt voor iemand anders en je niet alleen hoeft te focussen op je eigen ellende.
En als je van betekenis bent voor iemand anders krijg je vertrouwen in jezelf en in wie je bent.
Je leert tegelijkertijd dat je in staat bent voor jezelf te zorgen en wellicht je ellende kunt overstijgen.
Dat zorgt voor veerkracht en weerbaarheid.

En als het tegenzit?

Als het tegenzit en het leven je bij de keel grijpt of als je niet meer weet hoe je verder moet, is het wijs om hulp te vragen.
Er is alleen misschien wel een groot verschil tussen hulp vragen en hulp vragen.
Want waar zijn de ooms en tantes, de oma’s en opa’s de buren en de ouders van vriendjes?
Zijn we verleerd om naar elkaar om te kijken en elkaar een steuntje in de rug te geven?
Zijn we het verleerd in dit facebook tijdperk om te erkennen dat het dagelijks leven soms gewoon echt tegenvalt?
Zijn we de zingeving in de ratrace misschien een beetje kwijtgeraakt?
En zijn we afgedwaald van de wetenschap dat helpen eigenlijk meestal gewoon ER ZIJN betekent?
Simpelweg een luisterend oor, een arm om de schouder, een erkenning van de ellende en een ‘kop op’ als afsluiter?
Gewoon een beetje troost en vertrouwen schenken?

Het is mijn stellige overtuiging en heilig geloof dat ieder mens uiteindelijk aankan wat het leven op zijn bordje geeft.
Juist kinderen zie ik zo ontzettend krachtig zijn, soms in alle ellende.

De coachindustrie

En het raakt mij als er dan een puber komt die zegt dat er al zo eindeloos veel gepraat is met coaches en therapeuten en dat er zelden aandacht is gegeven aan de veerkracht.
Aan wat de ellende je voor goeds heeft gebracht en hoe het je gelukt is om je hoofd boven water te houden.
En helaas, ik zie en hoor dat vooral de ellende herhaald mag worden, maar dat stilstaan bij wat er is, de erkenning voor de kracht en uiteindelijk de blik voorwaarts nog vaak bij kinderen weggehouden wordt.

En ja, het is aantrekkelijk en absoluut met de allerbeste bedoelingen dat er een heel nieuw werkveld voor het helpen van kinderen klaar staat.
Vaak zie je dat de motivatie is om kinderen te helpen de diepe wens dat kinderen niet mag overkomen wat men zelf heeft meegemaakt.
En dat kan een valse hulp zijn om jezelf te helpen via de kinderen.

Ouders hebben er veel voor over dat hun kinderen pijnvrij opgroeien.
En denken dan dat ze goed af zijn met langdurige trajecten die kinderen en hun ouders de boodschap geven dat ze het zelf niet kunnen.

Of ben ik nu te somber?

It takes a village to raise a child

Misschien, heel misschien moeten wij als coaches en hulpverleners ouders helpen om hun kinderen te helpen.
Hen weer laten inzien dat zij er zijn om hun kind weerbaar en krachtig te leren zijn. Liefst met behulp van de nabije omgeving.
En dat we de hulpeloosheid te lijf gaan met de vraag hoe je ooit hebt leren lopen, zwemmen en fietsen.
Als je niet eindeloos weer was opgestaan en het opnieuw had geprobeerd, dan lag je nu nog steeds hulpeloos te spartelen.
Dat is een goede les om mee te beginnen als je niet weet hoe je verder moet.
Gewoon weer opstaan en opnieuw beginnen……
En als er teveel ellende is en schade dreigt, schakel je zo snel mogelijk goede hulp in, bij wie dan ook!
En niets is dan beter of slechter, als de weerbaarheid maar de aandacht krijgt.
Punt….

Deze blog werd gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 20 oktober 2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Wie ruimt jouw rotzooi op? 
Lees ook: Wanneer houden we eens op met dat alles leuk moet zijn?
Lees ook: 11 missers bij kindercoaching
Lees ook: Eerst luisteren en dan gehoord worden
Lees ook: Ouderschap is leiderschap
Bekijk ook: Wat als faalangst niet bestaat?
Bekijk ook: Hoe krijgt een puber zijn leven weer op orde?
Bekijk ook: Door problemen ontdek je je talenten

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Aly Westerhuis.

Geplaatst in Faalangst, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken, weerbaarheid | 8 Reacties

Kun je afspraken maken met boze kinderen?

Boosheid staat nog steeds met stip op nummer 1 van de onderwerpen met betrekking tot hulpvragen.
Boze kinderen kunnen ons tot wanhoop brengen met hun gedrag.
Wat we vaak vergeten is dat deze kinderen zelf wanhopig zijn en niet meer weten wat te doen en dan neemt hun reptielenbrein het over.
Immers als je zo overstuur bent geraakt, dan kun je niet meer denken.
En laat nu daar de oplossing liggen.

Waar bij overigens gezegd moet worden dat ouders en wij volwassenen ten alle tijde de oplossing in ons dragen om kinderen met boos gedrag te helpen.

In de opleiding boze kinderen helpen wordt stap voor stap uitgelegd wat boosheid is en hoe je kinderen kunt leren daarmee om te gaan.
En waar jezelf vaak vastloopt is ook onderdeel van het probleem én de oplossing. 🙂
Meer weten?
Klik op deze link van deze opleiding en je krijgt alle informatie .

Bekijk het filmpje voor een heel klein tipje van de sluier.

Geplaatst in Boosheid, Opvoeden in deze tijd, Opvoedtips | Een reactie plaatsen