Hoe pak je ongewenst gedrag aan?

Peuters en kleuters: Ze ontdekken de wereld en zichzelf.
En daarbij hoort het ontwikkelen van de eigen wil. Ouders geven leiding aan hun kinderen door ze op te voeden en op het moment dat het jonge kind ontdekt dat het zelf een ander persoon is dan de ouder begint de dynamiek tussen ouders en kinderen. Alleen al om veiligheidsredenen zijn er een heleboel zaken verboden gebied . Mede daardoor hebben sommige ouders van jonge kinderen het gevoel een hele dag aan het mopperen te zijn of aan het verbieden.
We vergeten wel eens als volwassene hoe ingewikkeld de wereld van de peuter en kleuter is. Alleen al het leren omgaan met emoties is een hele onderneming en dan moet je als peuter en kleuter ook nog omgangsvormen in sociale situaties leren…, en groter groeien…, en taal leren…, en fietsen…, en een kleurpotlood en schaar gebruiken….
Geen wonder dat het wel eens wat teveel wordt voor een klein kind. Juist omdat leren omgaan met emoties nog zo lastig is ontstaan er al snel situaties die sterk lijken op een machtstrijd.
Want ouders eisen al het één en ander van kinderen en geven als het goed is bij de leeftijd passende opdrachten. Het kind heeft andere belangen en ……bingo……  Dus:

Hoe kun je als ouder op een goede manier grenzen stellen aan je peuter en kleuter?

Even vooropgesteld dat het temperament van kinderen enorm kan verschillen want waar je bij het ene kind kan volstaan met een eenvoudig “nee”, kan bij het andere kind zoveel meer nodig zijn.
Een aantal tips:
*    Weet wat je belangrijk vind als ouders en houd daarover samen één lijn.
*    Wees consequent, jonge kinderen raken in verwarring als het nu anders is dan straks en morgen.
*    Leid een jong kind af door iets anders onder de aandacht te brengen.
*    Als gaat om gevaarlijk gedrag of als je op een andere manier duidelijk wilt zijn, zeg dan kort en bondig
      NEE.
*    Ga door de knieën, raak je kind aan en maak even oogcontact.
*    Leg met een paar woorden de reden uit, bijvoorbeeld dat is gevaarlijk, dat moet blijven staan, dat gaat
      kapot, mamma wil dit niet hebben.
*   Wees dus kort en bondig en leer tegelijkertijd wél uitleg te geven over de reden, al is dit nog
      zo kort. Je maakt hiermee je reacties begrijpelijk en leert tegelijkertijd aan je kind wat je
      belangrijke
waarden vindt.
*   Veer even mee en buig het gedrag dan om. Bijvoorbeeld: deze hamer kan heel goed timmeren, laten
      we het eens proberen op de stoep. Kijk maar eens goed in die kast, heb je die doos gezien?
      Dan doen we de kast nu weer dicht. De auto’s hebben de hele middag gereden en gaan nu in de garage
      want dan kunnen wij eten..
*   Zet je kind even apart als het erg doordramt of ga zelf even voor een time-out naar het toilet.

Ik ben een groot voorstander van relexed, relativerend en kindgericht opvoeden waarbij je goed aansluit bij wat het kind op elke leeftijd nodig heeft aan stimulering én begrenzing.
Maaaaaarrrr…
Het is van belang dat je je bewust bent dat je eisend, agressief, dwingend en dwars gedrag moet stoppen. Kinderen met veel temperament die dergelijk gedrag vertonen hebben baat bij zeer consequente ouders die duidelijk zijn over vaste routines en gedragsregels.
De zogenaamde makkelijke kinderen kunnen veel meer aan als ouders wat flexibeler zijn en eens iets minder consequent. Zij hebben de grote lijnen vaak veel beter door.
Regelmatig zie ik gebeuren dat ouders kinderen ongewild, onbewust en onbedoeld belonen voor negatief gedrag door hun manier van optreden. Kinderen krijgen hun zin en leren op deze manier dat dergelijk gedrag wat oplevert.
En succes smaakt altijd en overal naar meer………………

Lees meer over opvoeden in de categorie opvoedtips.
Kijk voor de Praktijk voor Kindercoaching hier

Dit bericht is geplaatst in Opvoedtips, Peuters en kleuters met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

23 reacties op Hoe pak je ongewenst gedrag aan?

  1. Maaike schreef:

    Hallo Tea,

    Mijn dochter van ruim 2 jaar haalt me echt het bloed onder de nagels vandaan met haar gedrag.
    Wij hebben ook nog dochter van 8 jaar.
    Als ik tegen mijn dochter van 2 zeg dat iets niet mag, dan trek ze zich er niks van aan, als ze na 2x nee op de trap moet, heeft ook geen zin, ze vermaakt zich prima in de gang.
    Ik heb ook geprobeer op een straf stoeltje, of naar bed maar ook dat heeft geen zin.

    Ze zit overal aan, klimt overal op, doet alles was niet mag en kan geen minuut alleen gelaten worden.
    Onze andere dochter heeft er erg onder te leiden geeft vaak aan een hekel te hebben aan haar zusje.

    ik weet me geen raad meer, wat kan ik doen om haar gedrag te veranderen?? Consequent zijn we wel.

    Groetjes Maaike

    • Tea schreef:

      Dag Maaike,
      Zo te lezen heb je een pittige dochter die veel van je vraagt. En knap van je dat je al zoveel hebt geprobeerd en toch consequent blijft. Voor een pittig kind met veel temperament is het goed om inderdaad duidelijk grenzen te stellen en daar helder en duidelijk over te zijn.
      Het lastige van een ondernemend kind is, wat jij zo mooi beschrijft, dat je hele dagen in de politiehouding zit en dit de sfeer in huis ernstig belemmert.

      In een paar zinnen is het altijd lastig om goed precies het juiste advies te geven met zo weinig gegeven, maar je zou je regels eens opnieuw kunnen bekijken.
      * Wat mag wel en wat mag echt niet.
      * Als je dochter iets doet wat niet mag probeer je haar om te buigen naar wat wel mag.
      * Je zegt beslist dat de actie niet kan en beweegt je dochter naar wat wel kan.
      * Kinderen van 2 laten zich over het algemeen goed afleiden.
      * Wat ook helpt is benoemen wat ze zou willen, bijvoorbeeld jij wilt nu klimmen, maar daar is het klimrek voor.
      * Misschien heeft je dochter veel behoefte aan bewegen en rennen.
      * Je zou je kunnen afvragen of er momenten op de dag zijn dat ze bijvoorbeeld lekker buiten kan spelen, fietsen en rennen.
      * Vraag haar hulp bij kleine karweitjes: laat ze met een doekje rondgaan, een bordje op het aanrecht zetten, een krant wegleggen etc. Het kan net even een positieve wending geven.
      ** Tot slot zou je kunnen beginnen met het geven van complimentjes en een beloning als ze iets goed doet. Bijvoorbeeld: Goed zo, wat zit je nu fijn op je stoeltje. Zullen we even een spelletje doen.

      Nog een opmerking over het bed: Als een kind gestraft wordt en naar ben moet, kan het idee ontstaan dat het bed iets negatiefs wordt en het kind n iet meer wil slapen.

      Het is meestal belangrijk om het huidige negatieve patroon te doorbreken waar jullie in zijn geraakt. Dit vraagt om bewuste actie van jou als opvoeder en een omdraaiing naar een positieve houding op negatief gedrag. Kijk vooral naar wat je kleine meid zo leuk maakt en noem dit. Over het algemeen willen kinderen het je naar de zin maken.
      En minstens zo belangrijk: Een kind van 2 heeft een korte spanningsboog. Daar kan en mag je nog niet van verwachten dat ze langer dan 10 minuten lief zitten te spelen. Integendeel, ze moeten de wereld ontdekken en dit zal je weten ook.
      In dat spanningsveld bewegen jullie je nu.
      Ik wens je veel liefde en plezier met je ondernemende dochter.

  2. Danielle schreef:

    Dag tea,

    Ik hoop dat je ons kunt helpen met het dwingende gedrag van onze 4 jarige dochter.
    Eigenlijk is er overdag niets aan de hand en luisterd ze ( voor een kleuter) goed.
    Maar sinds enkele weken is ze ‘s ochtends erg dwingend. Als we nog op bed liggen dan begint ze zonder aanwijsbare reden ( als ik vraag wat er is komt er geen antwoord en ze is ook niet bang zegt ze) te huilen en roepen om mama. Als ik dan naar haar toe ga om te kijken wat er aan de hand is dan blijkt dat ze gewoon het bed uit wil. Ook al is het midden in de nacht. Sussen en aangeven dat het nog veel te vroeg is en dat ze nog even moet gaan slapen omdat papa en mama ook nog even moeten slapen werkt niet. Als ik dan weer net in bed lig dan begint het van voor af aan. Ook boos worden of een alternatief bieden werkt niet. Ik heb al voorgesteld dat ze mama mag roepen als het buiten licht is en dat ze zelfs als ze niet meer wil slapen de lamp aan mag doen om een boekje te gaan lezen maar ook dit werkt niet.
    Ik heb voor haar een kalender gemaakt waar ze stickers op mocht plakken als ze lief was blijven liggen zonder te huilen en pas zou roepen als het licht was buiten. kalender vol dan een mooi kado uitzoeken.
    maar ook dat werkt niet.
    Dat ze om mama roept als er iets is vind ik natuurlijk helemaal net erg maar om zo op zo’n dwingende manier steeds wakker gemaakt te worden en vervolgens pas “rust” te vinden als ze uit bed mag dat vind ik minder fijn.
    Vooral nu ik weer zwanger ben ( mijn dochter weet nog van niets) heb ik die rust extra hard nodig.

    Wat kan ik doen om deze cirkel van negatief gedrag te doorbreken ?

    Alvast bedankt voor je antwoord.

    Groet,
    Danielle

    • Tea schreef:

      Dag Danielle,

      Wat je beschrijft is inderdaad erg lastig gedrag. Voor een kleuter is het nog zeker ingewikkeld om te benoemen wat er aan de hand is als ze wakker wordt. Kinderen van deze leeftijd willen actie als ze wakker worden en ouders zijn dan meestal nog niet zover, punt… 🙂
      Je pakt het heel goed aan door duidelijk te zijn over wanneer het echt tijd is om op te staan en bovendien geef je ruimte dat ze wel haar bed mag uitkomen om te spelen. Pas als jij zegt dat jullie opstaan is het voor haar tijd om uit haar kamer te komen. Daarvoor mag ze met het licht aan spelen of lezen.

      Het beloningssysteem zou je nog hierop kunnen aanpassen. Iedere dag een sticker als ze wacht tot jij komt om op te staan. Houd het wel kort want ze is nog maar 4. Een week stickers verzamelen kan dan nog best lang zijn.

      Vanuit een andere gedachte zou je voor jezelf kunnen nagaan waar ze jou spiegelt. Ben je zelf ook onrustig in verband met de zwangerschap, maak je je zorgen waardoor je weinig of te licht slaapt en snel wakker bent?
      Jonge kinderen zijn nog erg verbonden met meestal de moeder en soms laten ze in hun gedrag zien wat er speelt (vaak onbewust) bij de ouder. Als je hier zelf verandering in brengt verandert het kind automatisch mee.

      En meestal zijn dit soort bewegingen een fase waar iedere ouder mee te maken krijgt. Je aanpak is prima dus wellicht een kwestie van volhouden.
      Ik wens je veel rust.

      Groeten,
      Tea

  3. Marie schreef:

    Hallo Tea

    Mijn zoontje, 5 jaar, is een superlief kindje. Hij zal nooit iemand kwaad doen en heeft een groot hart voor de natuur en diertjes en dat je ze goed moet behandelen. Hij heeft ook een zeer sterk gevoel voor rechtvaardigheid/juistheid. Zo kan hij heel snel zien dat iemand (anders) iets niet juist heeft gedaan of dat iemand iets doet dat niet mag. Ik geef maar wat achtergrondinfo mee. Hij is verbaal ook heel sterk. Is een goede verteller, luistert graag naar verhaaltjes en kijkt ook graag naar kinderfilms (welk kind niet?). Qua speelgoed speelt hij vooral met auto’s en lego (vliegtuigen en huizen bouwen).

    Op jonge leeftijd al hadden wij veel vragen bij bepaalde dingen die we bij onze zoon zagen en wij hebben hem met 4 jaar getest op mogelijke stoornissen, maar deze kwamen negatief uit. Hij had wel duidelijk gebrek aan zelfvertrouwen en werk aan fijne motoriek. Inmiddels is de volledige therapie hiervoor succesvol afgerond. Mijn zoon heeft nu meer zelfvertrouwen (mss wat te veel soms) en de motoriek is op het gewenste niveau mbt verwachtingen vanuit de school.

    Nu, sinds kort is mijn zoon in een zeer negatieve spiraal terechtgekomen.

    Zo klaagt hij steeds over pijnen en ongemakken, maar ik heb de indruk dat hij verschillende “pijnen” verzint. Zelfs in zijn slaap heeft hij onverklaarbare pijnen waarvoor we reeds bij dokters en specialisten te rade gingen, met conclusie: prima in orde, niks aan de hand.

    Vreemd genoeg treden de pijnen vooral op als het geweten is dat de volgende dag een schooldag is, of op de ochtend van een schooldag.

    De eerste vraag van elke dag is dan ook: is het vandaag school? Als het antwoord ja is, dan volgt een hele reeks van vervelend gedrag, expres traag ontbijten, expres traag aankleden, m’n schoenen doen pijn, m’n broek zit niet goed,…kortom algemene horreur, als je de schoolbel nog wil halen ten minste.

    Als het antwoord neen is, bvb. weekend, dan gaat alles prima en met een grote glimlach en is er van pijn helemaal geen sprake meer…Tenzij hij iets mispeuterd heeft en weet dat ik boos zal worden, dan zet hij bij voorbaat het wapen “ik heb pijn” in…

    En ik ben het moe. Ik probeer er geen aandacht aan te geven, maar hij brult heel het appartement op stelten dat ik bijna niet anders kan dan proberen een oplossing te verzinnen. Ik stel eerst een remedie voor (we zullen er een zalfje opwrijven -NEEN!; goed, dan zullen we er wat water op doen – NEEN!; goed, als je niet verzorgd wil worden, moet je gewoon stil zijn dan – NEEN!,…). Soms wordt hij daarbij zo boos dat hij mij een duw of een tik gaat geven waardoor ik op mijn beurt ook boos wordt…

    Moe, word ik ervan. Ik heb ook al met een beloningskalender proberen werken en die werkte wel, want op het einde van een week mocht hij speelgoed uit de kadodoos graaien, maar het was een te lange periode van kalenders (meer dan een jaar) en ik kan toch niet de 5 komende jaren zijn goed gedrag blijven “afkopen” op deze manier.

    Ik wil de jongen leren dat je ook dingen moet kunnen doen zonder dat er iets materieels tegenover staat. Ook extra aandacht werkt maar op hele korte termijn. De papafiguur maakt afwisselend wel of niet indruk (wat zal papa hiervan vinden?), maar ik vermijd dit toch liever, want wat doe ik als papa eens niet beschikbaar is.

    Afgelopen week betrapte ik mijn zoon ook op stelen in de winkel…Dus ik weet het niet meer. Ik schrik er wel wat van. Hij liegt ontzettend veel de laatste tijd. En hij pakt ook koekjes en snoepgoed uit de kast als wij nog in bed liggen. Als ik me even omdraai, smokkelt hij fruitsapjes naar zijn kamer. Hij gooit appelrestjes in zijn speelgoeddozen, en ik heb hem er al verschillende keren op gewezen (waar is de vuilbak?). Als ik het weer vaststel, dan kijkt hij mij aan met zo’n ondeugende grijns…niet bepaald een teken van spijt.

    Aan de ene kant denk ik: het is nog maar een kind, maar aan de andere kant denk ik: dit kind begrijpt heel goed waar hij mee bezig is (grijnzen, lachen als ik boos word).

    Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn kind niet verder ontspoort en wat doe ik fout?

    Bedankt bij voorbaat.

  4. nathalie schreef:

    Ik heb een zoontje van bijna 2 . Wanneer hij bij mij is gans de dag begint hij te wenen voor de minste reden of gewoon zonder reden .
    Ook als hij moet eten speelt hij met zijn eten ik zet zijn bordje dan weg maar dan huilt (tot krijsent toe) hij .
    Ook wil hij niet bij papa als ik er ben .

    Hoe kan ik dit het best aanpakken .?

    • Tea schreef:

      Dag Nathalie,

      Wellicht is het een idee om eens een paar dagen bij te houden en te observeren wanneer je zoontje weent en wanneer het goed gaat. Als het goed gaat onderzoek dan wat jij anders doet en hoe je op hem reageert. Onderzoek ook wat hem blij maakt en kijk of jij hem vaker blij kunt maken.
      Als hij dingen doet die jij niet wilt, zeg je kort en krachtig nee en zeg je wat je wel wilt. Leid hem af als hij de strijd aan gaat. Geef hem erkenning voor de dingen die niet leuk zijn en leid hem spelenderwijs af.
      Vind je het erg moeilijk of wordt het erger, vraag dan hulp bij een consultatiebureau. Het is jammer als jullie veel in strijd zijn terwijl er vast oplossingen zijn dsie iemand die even met je meekijkt je kan geven.

  5. yvon schreef:

    Hallo tea
    Ik heb een zoontje van 2,5. Hij heeft veel aandacht nodig. Hij schreeuwt als hij geen aandacht krigt of als hij iets niet mag. Als ik nee zeg dan gaat hij gewoon door. Als hij niet luisterd zet ik hem op de trap maar dat vind hij niet erg als hij eraf gaat dan doet hij het weer. Als ik op mijn knieen voor hem zit en uitleg kort waarom hij op de trap zit lacht hij en schreeuwt hij. Hij heeft ook slaapproblemen en slaapt bij mij anders word hij 11 keer wakker.fI heb ook nog een zoontje van 1,5 jaar en hij kopiert het gedrag over. Maar hij luisterd wel als ik nee zeg. Hoe kan ik het beste aanpakken ?
    Mvg
    Yvonne

    • Tea schreef:

      Dag Yvonne,

      Ik adviseer je naar het Centrum Jeugd en Gezin te gaan om je te helpen.
      Wat je kunt doen is als hij boos is, hem dat t zeggen: Ik zie dat je boos bent want je wilt ….. Blijf zelf rustig. Je kind vraagt om duidelijkheid en grenzen in korte woorden. Een jong kind zal nooit iets met opzet doen omdat hij dat nog niet kan bedenken, daar is het te jong voor. Hij wil gewoon horen: “Nee, dat mag niet” En knuffel hem als hij boos is en stel hem gerust. Ook met het slapen. Iedere paar minuten naar hem toegaan en hem gerust stellen in zijn eigen bed.

      Maar nogmaals, ik adviseer je om hulp dichtbij te zoeken om te overleggen en meer tips te krijgen die bij jou passen.

  6. Sally schreef:

    Goeden avond

    Ik heb een zoon van 4.5.
    Mijn probleem is, als we op bezoek gaan, of het nou opa en oma zijn of ovrienden, hij wil nooit groeten bij binnenkomt of als we naar huis gaan.

    Wat kan ik hier aan doen.

    Alvast bedankt

    • Tea schreef:

      Gun hem even de tijd. Hij is nog zo jong en eventueel neem je hem op je arm en begroet je samen de ander. Je kunt hem ook heel goed vragen op welke manier hij wil groeten: Zwaaien in de deur, handje geven, alleen dag zeggen of misschien kunnen jullie nog iets anders verzinnen.
      Je kunt hem langzamerhand vertellen dat jullie het belangrijk vinden om te groeten en dat hij dat gaat leren. Hem echter dwingen en een scene maken, maakt alle partijen alleen maar moe en verdrietig. Bovendien leer je dan je zoon dat volwassenen zijn grenzen niet respecteren. En dat is denk ik niet wat je wilt want als ouder wil je je kind juist leren om te gaan met de eigen en andermans grenzen.
      Succes…

  7. Nadja schreef:

    Beste Tea,

    Onze dochter van 16 maanden is geen voorlijk meisje, ze maakt bijvoorbeeld nog geen aanstalten om los te lopen en oa het zelf eten van brood doet ze (nog) niet.

    Sinds een week of 4 is ze ontzettend opstandig vooral naar mij (de moeder) Eigenlijk alles wat ik wil, wil zij niet. Jas aan, schoenen aan, verschonen, optillen, wassen, eten, tanden poetsen, alles is nu een stijd.
    Hierbij probeert ze mij steeds te slaan, aan de haren te trekken en krabt ze mij.
    Elke keer dat ze dit probeert zet ik haar op de grond en zeg ik ” nee dat wil mama niet of nee niet mama slaan” zij gaat dan zitten en oorverdovend hard huilen met dikke tranen.

    Ik ben zo consequent als mogelijk (als ik haar verschoon is het moeilijk om haar op de grond te zetten 😉 ) maar ik begin een beetje moedeloos te worden, het gedrag verbetert niet.
    Wat is jouw visie hierop?
    Alvast heel hartelijk dank,
    Nadja

    • Tea schreef:

      Dag Nadja,

      Ach wat verdrietig dat je zo in gevecht bent met je peuter. Zij is bezig met het ontwikkelen van een eigen Ik-je en daarbij heeft ze het nodig om zich een beetje af te zetten.

      Vaak helpt het als jee een beetje mee beweegt en zegt… Ach ja… je wilt helemaal niet aankleden, dat is niet leuk he? en dan vragen of ze jou gaat helpen. Probeer zelf niet boos te worden, maar begrip te hebben dat ze zo graag iets anders wil en nog helemaal op geen enkele manier weet hoe ze dit kan zeggen of vragen want zoveel taal en denkvermogen heeft ze nog niet.
      Dus je hoeft niet de baas te spelen, maar kunt gewoon heel rustig en duidelijk steeds opnieuw vertellen wat je gaat doen en hoe zij je kan helpen. Is ze boos, geef haar dan een knuffel en bedenk samen hoe vervelend het is dat je iets anders wil en ga dan afleiden en vragen hoe het anders kan. Geef ook een beetje tijd zodat ze kan schakelen. Als zij fijn speelt en ze moet onmiddellijk iets anders doen, is dat heel moeilijk voor een kind. Samen het spel eindigen helpt dan ook wel..
      Veel succes…

  8. Nicole Boomkamp schreef:

    Wat te doen…..
    Onze zoon van 4 jaar krijgt sinds een paar weken regelmatig straf op school omdat hij constant fysiek contact maakt met kinderen. Bijv in het zand duwen. En hij gooit met dingen etc.
    Er wordt 2 keer gezegd dat hij moet stoppen, maar het lijkt of hij geen rem heeft.
    Wat kan ik hier aan doen…..

    • Tea schreef:

      Wat jammer dat je zoon straf krijgt. Zou het kunnen zijn dat hij heel graag contact wil met andere kinderen en nog niet weet hoe hij contact moet maken? Of dat hij moet leren hoe je voor jezelf kunt opkomen op een niet fysieke manier?
      Misschien kunnen jullie met de juffen bespreken wat je zoontje moet leren en welke behoeftes hij heeft die hij nog niet goed kan vertalen in gedrag wat gewenst is. Jullie kunnen dan een plan maken hoe je hem kunt helpen…..

  9. Jetske schreef:

    Hallo,

    Ik pas om de 14 dagen op mijn kleinzoon van bijna 4. Het gaat de hele dag super maar als mijn dochter haar gezicht om te hoek steekt verandert hij als een blad aan een boom en zegt dat hij moe is, eet niets meer en huilt om alles. Wil geen afscheid nemen als hij weggaat en gaat dan helemaal door het lint.
    Ik heb er echt geen verklaring voor U wel?

    • Tea schreef:

      Dag Jetske,

      Dit fenomeen komt heel erg veel voor bij jonge kinderen. Ouders en “oppassers” raken dan vaak in de stress, aar dat is helemaal niet nodig. Kinderen van gescheiden ouders hebben er ook vaak last van na een aantal dagen bij de andere ouder.
      Vaak heeft het kind even tijd nodig om te schakelen en om zich weer te wenden tot mama of papa. Wat helpt is even de tijd geven, benoemen dat het lastig is dat het feest nu voorbij is en misschien ook even voorbereiden dat mama straks weer komt.
      Vaak voelt een kind ook aan of mam of papa gestrest is en wil opschieten. Ook hier vindt het kind het moeilijk om te schakelen en is het vaak nodig om het kind rustig en weloverwogen te begeleiden naar de overgang naar de nieuwe situatie.
      Wij volwassenen vergeten vaak hoe het is om kind te zijn. Stel je maar eens voor dat je a la minute uit je favoriete boek of tv serie wordt gerukt omdat iemand, hoe lief ook, iets van je wil. De meeste volwassenen gaan dan ook door het lint, toch ??
      En dan verwachten wij van jonge kinderen die nog lang geen volgroeide hersenen hebben om van alles en nog wat te begrijpen, zowel qua taal, ruimte en tijdsbegrip, en ook nog te doen wat we zeggen.
      Dus een beetje geduld en begrip voor dit kleine manneke zullen vast al veel helpen….

  10. ireen schreef:

    Hoi,

    Ik heb een vraag over mijn jongste dochter van bijna 2 jaar.
    Ze wil en kan niet zonder mij, op het moment dat ik wegga of dat mijn aandacht ergens anders op moet richten dan gaat ze mij claimen. Ze gaat huilen en gaat net zolang door tot ik haar die aandacht geef.
    Ik leg haar uit op momenten dat ik wegga wat ik ga doen/wanneer ik er weer voor haar ben en wat zij kan doen.
    Maar dit lijkt niet aan te komen het is alsof ik tegen een muur praat ze blijft net zo hard doorgaan.
    Ik probeer haar te negeren (mits de situatie natuurlijk gevaarlijk wordt)
    Maar ze blijft stug volhouden met huilen en claimen. Ondertussen heb ik nog een aantal keren op ooghoogte aangegeven dat mama nu echt met iets anders bezig moet zijn en herhaal wat ik hierboven ook al heb gezegd.
    Helaas telkens zonder resultaat. Ik waarschuw haar dat ze echt op moet houden het huilen dat ze anders een time out krijgt. Maar dit lijkt ook niet aan te komen waardoor ik haar oppak en een time out geef.
    Hierdoor gaat ze nog harder huilen en stampen en schoppen en slaan tegen de deur van de gang of net waar ze op dat moment een time out krijgt.Ik leg haar kort en krachtig uit waarom ze daar zit en dat als ze rustig is geworden dat ik naar haar toe kom.
    Als ze rustig is ga ik naar haar toe en vertel ik waarom ik haar daar heb gezet en of ze nu ook rustig kan zijn als ik iets anders aan het doen ben (bijvoorbeeld haar zus klaarmaken voor school)

    Helaas lijkt dit allemaal niet te werken. Ik had me er min of meer al bij neergelegd dat ik hier nog wel een tijd mee door zou kunnen gaan met of zonder resultaat. Maar iig consequent blijven.

    Maar begin steeds vaker erg onzeker te worden of ik wel een goede aanpak heb.
    Of ik niet te soft ben of ik niet anders moet handelen waardoor ze niet constant huilt/claimt en dramt……

    Mijn buren hebben aangegeven gek te worden van haar gedrag.
    Dat ik snel actie moet gaan ondernemen anders dat hun het wel gaan doen…

    alsjeblieft kun je me een reactie geven

    wanhopige moeder

    • Tea schreef:

      Dag Ireen,
      Dank je wel voor je reactie en ik kan me voorstellen dat je wanhopig bent. Ik kan me ook voorstellen dat je kleintje wanhopig is. Ze is nog maar 2 en begrijpt waarschijnlijk nog niet zo veel van wat je haar vertelt. Als je 2 bent weet je ng niet wat time out is en je weet ook nog niet wat straks is, en wat eventjes is en al die andere woorden. Je voelt alleen maar dat mama boos en wanhpig is en weet niet wat je daar mee moet als je 2 bent.
      Misschien kun je eens wat experimentjes doen?
      Als ze weer gaat huilen, ga je naast haar zitten en je gaat haar wiegen terwijl je zachtjes tegen haar praat en zegt dat ze zo bang is en niet weet wat ze moet dan, maar dat mama bij haar blijft en het ook niet altijd weet en dat je het samen gaat oplossen en dat mama ook bang is dat deb uren boos worden en niet weet wat ze met deze boze peuter moet. En dat jullie het beide niet weten, maar dat mama wel leert geduld te hebben en leert je te wiegen en gerust te stellen en geduld te hebben.
      Probeer je maar eens voor te stellen dat je 2jaar bent enecht niet snapt dat mama zo weer komt, maar alleen haar boze gezicht ziet en je verlaten voelt. Dan ga je toch echt wel claimen want mama is de enige die veilig is,ook al is ze boos en wanhopig.|

      Het lijkt er dus op dat je je dochtertje opnieuw moet gaan leren vertrouwen te hebben en dat ze weet dat mama naar haar luistert en haar geruststelt als ze gaat claimen. Blijf ook duidelijk en rustig zeggen en met haar praten terwijl je bv naar de wc gaat of naar de keuken. ZO weet je meisje waar je bent en kan ze zeich veilig voelen door je stem.

      Lukt het niet, vraag dan echt snel hulp aan via je gemeente. Je hoeft het niet alleen te doen en dan kan een jeugdhulpverlener met je meekijken en je helpen het makkelijker te maken voor jullie allebei.

      Ik hoop dat dit een antwoord is op je vraag.

  11. Tosca schreef:

    Beste Tea,

    Mijn man en ik zitten met ons handen in ons haar omtrent t gedrag van ons zoontje. Maar ook bij opa en oma is t geduld op? Hij word bijna 4 en doet alleen wat hij zelf wil. En luisteren….. ho maar. Vraag je hem drie keer ergens mee op te houden (rammen op een metalen speelgoedpan met een houten speelgoedpollepel bij) dan zegt hij “NEE”, kijkt je aan, lacht je in je gezicht uit en gaat vrolijk door met rammen. Geef je zijn gedrag een consequentie dan breekt de hel los. Vraag ik aan hem hoe zijn dag was of waarom bijv opa boos is geworden dan is zijn standaard antwoord “heb geen zin om te praten”, “omdat ik t niet leuk vind”, ” zeg ik niet”.
    We kunnen op ons kop gaan staan maar hij vertikt t gewoon.

    Ik wil begrijpen waarom hij zo doet (negeren, grote mond, eigen plan trekken), waar komt t gedrag vandaan. En wat moeten we doen.

    Hij gaat ook naar de crèche maar daar heeft hij dit gedrag niet. Hij gaat bijna naar school en we hebben om zijn gedrag echt enorme zorgen.

    Kunt u ons helpen?

    • Tea schreef:

      Dag Tosca,
      Een kind van 4 heeft duidelijke regels en grenzen nodig en die moet je soms geen dingen vragen, maar voorleven en duidelijk maken wat je wilt.
      De regie nemen en misschien net zoals juf dat doet.
      Heel weinig woorden gebruiken en met een vanzelfsprekendheid aangeven wat je wilt dat er gebeurt. Ook contact maken voordat je wat zegt. Als hij rammelt met pannen, pak je heel rustig de pollepel af en zegt dat hij zachtjes mag slaan. Zo nodig doe je het samen met hem om hem te leren wat zachtjes is.
      Je moet bedenken dat hij nog maar 4 is en dat jij de leiding moet nemen om hem alles in het leven nog te leren. Je hoeft zeker geen ruzie te maken, maar geeft rustig en duidelijk de grenzen aan en doet hij logischerwijs dingen fout dan buig je dit gedrag om. Leer hem ook de functies van zaken. Een bank is om op te zitten, eten doe je aan tafel, je bed is om te slapen, een pollepel mag muziek maken mits zachtjes en als het tijd is gaan we naar huis. Houd het simpel en probeer te denken als een 4 jarige en vraag eventueel aan juf hoe zij het voor elkaar krijgt. Een vraag hoe zijn dag was is voor de meeste 4 jarigen nog veel te moeilijk. Pas over een paar jaar kan hij op zo’n abstracte vraag een antwoord geven. En hij kan boosheid ook nog niet verwoorden en geen zelfreflectie toepassen waarom opa boos was. Dat is ook hem de schuld geven van iets waar hij mogelijk niets aan kan doen omdat er teveel onduidelijkheid was.
      En als je wilt weten waar het moeilijke gedrag vandaan komt dan kom je daar niet achter en zoek je de oorzaak of er iets fout aan hem is. Handiger is het om te kijken hoe jullie de regie en de touwtjes op een vanzelfsprekende manier in handen krijgen als de leiders van je kind. Daar ligt waarschijnlijk ook de oorzaak dat je vanuit liefde en democratie hem teveel toegeeft en te weinig zorgt voor structuur en veiligheid zodat hij de wereld om hem heen snapt. Hij is nog maar 4 en heeft het nodig dat hij alles begrijpt en kan vertrouwen op vaste gewoonten. En vind je het nog moeilijk, vraag dan zo snel mogelijk om opvoedhulp

  12. Femke schreef:

    Hallo Tosca,

    Mijn oudste zoon is 3,5 en over het algemeen gaat het goed met hem. Hij is vaak vrolijk, hij is nieuwsgierig en ondernemend en technisch aangelegd. Ook is hij heel lief voor mij en zijn vader. Toch zie ik ook soms gedrag dag mij zorgen baart. Zo zit hij vaak zijn broertje van 1,5 in de weg door speelgoed af te pakken of hem te dwarsbomen met spelen (duwen, voordringen, soms pijn doen). Dit gedrag zie ik soms ook als hij in de speeltuin speelt, vooral als hij kindjes kent, ze kleiner zijn. Vooral wanneer hij moe is wordt hij druk, bewegelijk en is het net of er niet veel meer bij hem binnenkomt, hij luistert niet meer en gaat maar door. Ik merk dat hij dan soms over grenzen van andere kindjes gaat en dat keur ik af. Ik zet hem dan apart en zeg hem wat hij niet mag, waarom en dat het andere moet maar nogmaals: het komt dan niet altijd binnen en ik kan dan maar beter naar huis gaan. Hij vindt het leuk met andere kinderen te spelen, soms eerst kat uit de boom maar daarna vaak enthousiast en andersom vinden kinderen hem ook leuk, ook omdat hij soms de clown uithangt en veel durft. Maar op een gegeven moment vinden de andere kindjes het vaak niet meer leuk omdat hij over hun grenzen heen gaat en dat heeft hij niet echt door. (of hij doet het om een reactie uit te lokken?).
    Kortom: wat zorgen en vermoeiend en ook zorgelijk soms want ik wil graag dat leuk met andere kinderen kan spelen, grenzen respecteert. Ook als hij straks naar school gaat.
    Wat denkt u?

    • Tea schreef:

      Ik lees een beschrijving van normaal gedrag van een peuter. Zijn hersenen zijn nog niet zodanig ontwikkeld dat hij meerdere dingen tegelijk kan en hij moet nog leren wat grenzen zijn. Daarvoor is het goed hem heel veel buiten te laten spelen en hem lichamelijke grenzen te laten ervaren. Veel masseren en liefst lekker stevig kan helpen met je lijf grenzen te voelen.
      Let maar eens op of hij de straf begrijpt van het apart zetten. Oorzaak en gevolg moet je ook eerst leren met je lijf voordat je dat met je hoofd kunt snappen.
      Bedenk dat je 3,5 bent en hoe je dan zou reageren en vooral hoe je dan zou leren. Uitleggen is goed en ervaren is nog beter. En je leert grenzen door ze te voelen en erover heen te gaan en mag nog niet verwachten dat je sociaal kunt zijn als een volwassene als je pas 3 bent. Hij heeft het inderdaad niet door.

      Beetje geduld en begrip voor hem en vele uitleggen en nog veel meer spelen. Hij is een jongen !!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *