Leuren langs de deuren: Goed plan of niet?

Het is weer de tijd van kinderpostzegels, verschillende goede doelen acties, Halloween, Sint maarten en rapportentijd.
Dit betekent vaak cashen voor kinderen, al moeten ze er wel wat voor doen, namelijk leuren langs de deuren voor zichzelf of voor een ander.

Wat vinden de buren?

Onlangs werd ik gevraag voor Dagblad Trouw om mijn mening te geven over dit fenomeen.
De opvoedvraag was of het leuren langs de deuren door kinderen niet vervelend zou kunnen zijn voor de buren en andere bewoners als kinderen keer op keer om geld of goed komen vragen.

Eerlijk gezegd had ik er nog nooit op die manier over nagedacht en moest ik even voor mezelf op een rijtje zetten wat ik er nu eigenlijk van vond.
En als ik over een vraag nadenk, neem ik daarvoor altijd de positie in van kinderen.

Welke boodschap geven we af?

Het begint natuurlijk allemaal al thuis.
En bedenk eens als mijn kinderen willen collecteren voor een goed doel of snoep en geld voor zichzelf willen scoren en ik ga ervan uit dat de buren er iets van vinden.
Dan zeg ik onbedoeld en onbewust ook tegen mijn kinderen iets van : ‘besta niet’. Immers jouw wens en aanwezigheid roept irritatie op bij de ander en dat moeten we voorkomen.
Ik denk als we dit soort boodschappen afgeven dat dit het zelfvertrouwen van kinderen niet doet groeien.
Uiteraard kunnen we overenthousiaste kinderen wel laten weten dat niet iedereen gecharmeerd is van kinderen aan de deur en hen daarmee leren omgaan.

Waarom we kinderen wel de straat op kunnen sturen

Voor kinderen is het ongelooflijk leerzaam om te leren zich vrij op straat te bewegen en in contact te komen met vreemde mensen.
Het is een lange rij vaardigheden die ze spelenderwijs leren, want ze leren:

  • Zich in te leven in de nood van een ander
  • Het je belangeloos inzetten voor een ander is leuk
  • Onderhandelingstechnieken met vriendjes en klanten
  • Hoe je het beste iets kunt verkopen
  • Je charmes in de strijd gooien
  • Omgaan met negatieve reacties
  • Inschatten of iemand bereid is iets te geven
  • Contact aangaan met vreemden
  • Trots zijn op gehaalde resultaten
  • Het beste uit jezelf willen halen en de competitie aangaan voor het beste resultaat
  • Samenwerken met anderen over wie, wat, waar
  • Ontdekken wat anderen als beste tactiek inzetten
  • Moed, durf en doorzettingsvermogen
  • en nog veel meer

Het is dus best heel leerzaam om kinderen de straat op te sturen en hen te laten ontdekken wat er allemaal gebeurt en daar op te anticiperen.

En wat nog meer,,,

Voor kinderen kan het ook best nuttig zijn om te leren zich aan verplichtingen te houden.
Soms zijn ze iets te snel enthousiast en dan kun je leren je  er dan ook aan houden.
Leren dat je iets voor een ander over mag hebben zonder direct een eigen winst te hebben vind ikzelf ook een belangrijke waarde om kinderen mee te geven….. Gewoon iets voor een ander over hebben in deze egocentrische maatschappij waarin burn out ook steeds vaker te maken lijkt te hebben met zinloosheid en gebrek aan verbondenheid.

Misschien moeten wij leren beter uit te leggen waarom het soms nodig is je eigen belangen even opzij te zetten voor een ander om tijd en aandacht te geven.

Hoe zit het dan met veiligheid?

Het is inderdaad een punt wat ik voorgelegd kreeg dat het in een grote stad anders is dan op het platteland.
En dat klopt, maar vaak ook niet.
Over het algemeen is de sociale cohesie in een dorp wat sterker en kennen mensen elkaar.
Echter in een buurt in een stad kan dat zelfs nog wel sterker zijn.
En het is ook een feit dat waar de collectieve angst voor misbruik er zo in zit dat dit meestal te maken heeft met bekenden van het kind.
Wanneer we die angst voorop stellen, leren kinderen geen vertrouwen hebben in de anderen en nemen ze de boodschap dat de wereld onveilig is in zich op.
En dat beïnvloed hun hele leven.

Wat kunnen we doen?

Wanneer kinderen er aan toe zijn om zich buiten de eigen voordeur te ontwikkelen, doen we als ouders er goed aan hen hierop te voorbereiden.
Vind je kind het leuk dan oefen je in wat je kunt zeggen en wat je kunt doen. Neem ook situaties door die misschien minder prettig kunnen zijn en vraag ze hoe ze daarmee om zullen gaan en oefen dat eventueel ook.
Bespreek naderhand hoe het was, wat er goed ging en geef tips voor dat wat minder goed ging.
Kinderen die echt niet willen, laat je lekker thuis en stimuleer je om samen met iemand te gaan.
Voor Sint maarten ga je lekker mee met jonge kinderen en sta je een eindje verderop.

En reken maar dat kinderen heel snel in de gaten hebben waar iets te halen is en niet. Ze weten precies wie wel aardig is, wie niet en wie het meeste geeft en wisselen graag de stoerste verhalen uit.

Dat gun je toch ieder kind?
En die sikkeneurige buurvrouw of buurman koester je want die leert je kind iets belangrijks, namelijk dat zij een probleem hebben en niet je kind.
Want die heeft het recht om zich vrij op straat te bewegen en te leren van alle mooie en minder mooie situaties.

En wat denk je:
De volgende dag komt een groepje kinderen aan de deur die door ruilen rijk willen worden. Ze waren begonnen met een paperclip en hebben voor ons een kaars in de aanbieding.
Gelukkig hadden wij nog een bloempot die we wel kwijt willen en waarvoor er nu dus een kaarsje in de plaats staat.
Kinderen blij en wij blij……
En die kinderen? Laat die maar lopen, die komen er wel!

Deze blog werd als opinie artikel geplaatst in het Friesch Dagblad van 8-11-2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over  alle opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook:  Waarom ik een kind geen kanjer of held noem
Lees ook:   Waarom ruzie zo goed is voor je kind
Lees ook:  Let op!!!: Wie flexibel is krijgt meer !!!!
Lees ook:  Je kind geven wat je zelf hebt gemist
Bekijk ook:  Conflicten oplossen voor pubers
Bekijk ook: Is uitpraten van een ruzie nuttig?
Bekijk ook: Problemen positief benaderen.. elk voordeel heb zijn nadeel
Bekijk ook:  Hoe leer je kinderen afscheid nemen?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | 2 Reacties

Hoe kunnen ouders jonge kinderen met moeilijk gedrag helpen?

Voor jonge kinderen kan de wereld een overweldigende ervaring zijn.

Jonge kinderen hebben nog te weinig woorden tot hun beschikking en ervaren de wereld vooral via hun emoties en dat wat ze aanvoelen bij anderen.

Kort door de bocht gaat dit vaak om veilig zijn of niet veilig zijn.
Wanneer een kind zich niet veilig voelt, uit zich dit allereerst in gedrag.
Maar er is meer.
Een kind wat zich niet veilig voelt, richt al zijn aandacht op zijn overlevingsmechanisme om houvast te krijgen voor dat veilige gevoel.
En daardoor is er geen ruimte meer om te leren en te ontwikkelen.
Het kind doet weinig nieuwe ervaringen op waardoor ook het zelfvertrouwen niet wordt ontwikkeld.

Je kunt je voorstellen dat de hele nieuwe wereld waarin het kind zijn veilige plek moet zien te krijgen te veel kan zijn.

Zeker als er veel problemen, veranderingen en moeilijkheden binnen het gezin en de omgeving van het kind zijn, kan het kind zich compleet stuurloos en verloren voelen.

Het is dan net alsof het kind vanuit het paradijs in onze hectische wereld wordt losgelaten zonder gebruiksaanwijzing of duiding wat alles betekent.

Wanneer het kind zich dus niet veilig voelt, uit zich dit in gedrag wat meestal onbegrepen en ongewenst is.
Een kind krijgt driftbuien, woede aanvallen of is zo angstig dat het in een hoekje gaat zitten.
Ook kunnen kinderen veel claimen of zoveel aandacht vragen dat je het gevoel krijgt dat je de hele dag aan het mopperen bent.

Hoe kunnen ouders hun jonge kind helpen?
Wat kunnen ze doen waardoor de wereld van het kind overzichtelijker wordt en ze daardoor leren zich veilig te voelen?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Enn.. heb je al kennis gemaakt met de online opleidingen voor pubercoaching en opvoedcoaching??

Geplaatst in Adhd, angst, filmpjes, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen

Is het wijs om kinderen te coachen?

Ik maak me zorgen en dat al langere tijd.
Steeds meer en vaker krijg ik te horen over hulpvragen waarvan ik denk: ‘alsjeblieft ouders, pak dit zelf op.
Geef je kind het goede voorbeeld hoe je problemen kunt oplossen en besteed het niet uit’.
Want daarmee zeg je onbewust en ongewild ook:
‘Wij kunnen het niet zelf en iemand moet ons helpen’.

Aangeleerde hulpeloosheid

Het lijkt wel een trend.
Wanneer we twijfelen en het niet weten, zoeken we hulp.
Op zich een hele goede en verstandige impuls die wijs kan zijn.
Als ik echter hoor van kinderen die maanden, een jaar en soms zelfs al 3 of 5 jaar wekelijks naar een coach of therapeut gaan, grijpt het me bij de keel.

Want welke boodschap geven we deze kinderen.
Hoe kan een kind dat iedere week naar een therapeut of coach moet zelfredzaam, verantwoordelijk en weerbaar worden?
Dat is toch ten diepste het bevestigen van faalangst en jezelf als minderwaardig en onvolledig zien?

Of zie ik het zo verkeerd?

Afgelopen week stond het ook in dagblad Trouw, deze paar zinnen:
– Niet het gebrek aan zorg, maar het teveel aan vraag is het huidige probleem van de ggz.
– Het probleem ligt niet bij de instellingen, maar bij de afgenomen weerbaarheid van Nederland .
– Mensen vragen al snel: moet je niet naar een psycholoog? Maar het kan best een half jaartje tegen zitten. Het leven is niet altijd alleen maar fantastisch.”

Vertrouwen leren en weerbaar worden

Je kunt je afvragen hoe je sterk wordt als mens.
Ik ben altijd gefascineerd geweest door mensen die vreselijke tegenslagen hadden in hun leven en toch vol optimisme en veerkracht zich door het leven slaan.

Hoe doen ze dat?

Karaktereigenschappen lijken daarin wel een rol te spelen, maar wat vooral ook opvalt uit dit soort levensverhalen zijn overtuigingen en waarden die ze hebben meegekregen van huis uit.
Niet alleen egoïsme, maar ook je kunnen verplaatsen in de ellende van anderen en hulpvaardigheid en altruïsme.
Uit vele onderzoeken blijkt dat we blij worden als we van betekenis zijn voor anderen.
In onze hersenen is dat bij onderzoek zelfs aantoonbaar.

Mogelijk is het versterkend als je ruimte hebt voor iemand anders en je niet alleen hoeft te focussen op je eigen ellende.
En als je van betekenis bent voor iemand anders krijg je vertrouwen in jezelf en in wie je bent.
Je leert tegelijkertijd dat je in staat bent voor jezelf te zorgen en wellicht je ellende kunt overstijgen.
Dat zorgt voor veerkracht en weerbaarheid.

En als het tegenzit?

Als het tegenzit en het leven je bij de keel grijpt of als je niet meer weet hoe je verder moet, is het wijs om hulp te vragen.
Er is alleen misschien wel een groot verschil tussen hulp vragen en hulp vragen.
Want waar zijn de ooms en tantes, de oma’s en opa’s de buren en de ouders van vriendjes?
Zijn we verleerd om naar elkaar om te kijken en elkaar een steuntje in de rug te geven?
Zijn we het verleerd in dit facebook tijdperk om te erkennen dat het dagelijks leven soms gewoon echt tegenvalt?
Zijn we de zingeving in de ratrace misschien een beetje kwijtgeraakt?
En zijn we afgedwaald van de wetenschap dat helpen eigenlijk meestal gewoon ER ZIJN betekent?
Simpelweg een luisterend oor, een arm om de schouder, een erkenning van de ellende en een ‘kop op’ als afsluiter?
Gewoon een beetje troost en vertrouwen schenken?

Het is mijn stellige overtuiging en heilig geloof dat ieder mens uiteindelijk aankan wat het leven op zijn bordje geeft.
Juist kinderen zie ik zo ontzettend krachtig zijn, soms in alle ellende.

De coachindustrie

En het raakt mij als er dan een puber komt die zegt dat er al zo eindeloos veel gepraat is met coaches en therapeuten en dat er zelden aandacht is gegeven aan de veerkracht.
Aan wat de ellende je voor goeds heeft gebracht en hoe het je gelukt is om je hoofd boven water te houden.
En helaas, ik zie en hoor dat vooral de ellende herhaald mag worden, maar dat stilstaan bij wat er is, de erkenning voor de kracht en uiteindelijk de blik voorwaarts nog vaak bij kinderen weggehouden wordt.

En ja, het is aantrekkelijk en absoluut met de allerbeste bedoelingen dat er een heel nieuw werkveld voor het helpen van kinderen klaar staat.
Vaak zie je dat de motivatie is om kinderen te helpen de diepe wens dat kinderen niet mag overkomen wat men zelf heeft meegemaakt.
En dat kan een valse hulp zijn om jezelf te helpen via de kinderen.

Ouders hebben er veel voor over dat hun kinderen pijnvrij opgroeien.
En denken dan dat ze goed af zijn met langdurige trajecten die kinderen en hun ouders de boodschap geven dat ze het zelf niet kunnen.

Of ben ik nu te somber?

It takes a village to raise a child

Misschien, heel misschien moeten wij als coaches en hulpverleners ouders helpen om hun kinderen te helpen.
Hen weer laten inzien dat zij er zijn om hun kind weerbaar en krachtig te leren zijn. Liefst met behulp van de nabije omgeving.
En dat we de hulpeloosheid te lijf gaan met de vraag hoe je ooit hebt leren lopen, zwemmen en fietsen.
Als je niet eindeloos weer was opgestaan en het opnieuw had geprobeerd, dan lag je nu nog steeds hulpeloos te spartelen.
Dat is een goede les om mee te beginnen als je niet weet hoe je verder moet.
Gewoon weer opstaan en opnieuw beginnen……
En als er teveel ellende is en schade dreigt, schakel je zo snel mogelijk goede hulp in, bij wie dan ook!
En niets is dan beter of slechter, als de weerbaarheid maar de aandacht krijgt.
Punt….

Deze blog werd gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 20 oktober 2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Wie ruimt jouw rotzooi op? 
Lees ook: Wanneer houden we eens op met dat alles leuk moet zijn?
Lees ook: 11 missers bij kindercoaching
Lees ook: Eerst luisteren en dan gehoord worden
Lees ook: Ouderschap is leiderschap
Bekijk ook: Wat als faalangst niet bestaat?
Bekijk ook: Hoe krijgt een puber zijn leven weer op orde?
Bekijk ook: Door problemen ontdek je je talenten

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Aly Westerhuis.

Geplaatst in Faalangst, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken, weerbaarheid | 8 Reacties

Kun je afspraken maken met boze kinderen?

Boosheid staat nog steeds met stip op nummer 1 van de onderwerpen met betrekking tot hulpvragen.
Boze kinderen kunnen ons tot wanhoop brengen met hun gedrag.
Wat we vaak vergeten is dat deze kinderen zelf wanhopig zijn en niet meer weten wat te doen en dan neemt hun reptielenbrein het over.
Immers als je zo overstuur bent geraakt, dan kun je niet meer denken.
En laat nu daar de oplossing liggen.

Waar bij overigens gezegd moet worden dat ouders en wij volwassenen ten alle tijde de oplossing in ons dragen om kinderen met boos gedrag te helpen.

In de opleiding boze kinderen helpen wordt stap voor stap uitgelegd wat boosheid is en hoe je kinderen kunt leren daarmee om te gaan.
En waar jezelf vaak vastloopt is ook onderdeel van het probleem én de oplossing. 🙂
Meer weten?
Klik op deze link van deze opleiding en je krijgt alle informatie .

Bekijk het filmpje voor een heel klein tipje van de sluier.

Geplaatst in Boosheid, Opvoeden in deze tijd, Opvoedtips | Een reactie plaatsen

Nieuwsbrief: Als het anders loopt dan je dacht

Zo was dat even een cadeau, die prachtige zonnige week die we zomaar achter de prachtige warme maanden aankregen terwijl de meesten van ons zich al klaarmaakten voor de herfst.
Ook wij werden er een beetje door overvallen en hebben zelfs nieuwe tuinstoelen voor de opleiding aangeschaft terwijl we dat in het voorjaar wilden doen.
Tsja als dan dingen anders gaan dan je dacht moet je je aanpassen nietwaar?

En we gaan weer doorrrrr

Wanneer je het hebt over zaken die anders gaan dan je dacht dan kan ik daar volmondig over meepraten.
Niet alleen moest ik mijn plannen voor de vakantie aanpassen omdat mijn rug en benen moeilijk deden, ook nu ik dacht dat ik er na de hele zomer fysiotherapie weer helemaal was, kreeg ik een terugval.
En grappig dat je dan bedenkt dat je eigen lessen ook voor je zelf goed toepasbaar zijn.
Zucht, krakkemikkig zijn is niet leuk zoals je kunt lezen.

Zoals ik al noemde in de vorige nieuwsbrief, heb ik hard gewerkt aan online opleidingen.
Vorig jaar was ik daar al mee gestart met een opleiding over het effectief helpen van boze kinderen en hun ouders.
En omdat ik merk dat er veel behoefte is aan praktische opvoedcoaching, had ik daar plannen voor gemaakt.
Toen ik de webacademie van Irene Ogier tegenkwam viel alles op zijn plaats en kon ik starten met een nieuw onderdeel binnen de opleidingen die ik geef.
Naast de reguliere opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach, de incompany trainingen voor scholen en instellingen is het nu ook mogelijk om hele praktische online opleidingen te gaan volgen.
Alleen het werd (nog) geen opvoedcoaching maar eerst pubercoaching.

De training weerbaar communiceren voor pubers

Het werden dus de pubers die om voorrang vroegen.
En wat heb ik er een plezier van gehad om een volledige stap voor stap training te ontwikkelen voor pubers die niet zo handig zijn in hun communicatie tegen hun ouders of leerkrachten.
Die veel ruzie hebben of juist over zich heen laten lopen door vrienden en die worstelen met hun emoties en gedrag.
Een mooie doe-training met als bonus uitgewerkte workshops voor ouders om makkelijker en gezelliger om te gaan met hun pubers in huis.
Ben je kindercoach, pubercoach, mentor of leerkracht en vind je het een uitdaging om pubers te leren hoe ze slimmer voor zichzelf op kunnen komen en gemakkelijker hun zin kunnen krijgen?
Dan is deze training echt iets voor jou!
En omdat het nieuw is, krijg je de komende weken een mooie introductiekorting.
Inmiddels werken er al verschillende Ik leer leren trainers met deze nieuwe pubertraining en wat ben ik blij dat ze zo enthousiast zijn over deze training.
Dus ben je nieuwsgierig, neem dan een kijkje wat deze training heeft te bieden.

Omdat ik de smaak te pakken kreeg en me realiseerde dat er nog oneindig meer te doen is met pubers, ben ik bezig om al mijn kennis en ervaring met vele tientallen pubers te verwerken in een zeer uitgebreide en praktische pubercoachopleiding.
Deze is begin volgend jaar klaar en gaat over ruim 20 meest voorkomende hulpvragen van pubers vanaf de eerste vraag tot het afscheid nemen.
De inhoud is vooral gericht op hoe je voor iedere hulpvraag kunt komen tot een verbetering.

Wat dat betreft is het jammer dat het normale ritme alweer zoveel tijd vergt want ik geniet erg van het schrijven van deze opleiding.

En beloofd: Vanaf volgend jaar staan er minstens 3 praktische opvoedcoachonderwerpen op de rol om uit te werken tot online opleidingen.

Puberthema’s

Sommige ouders wachten met angst en beven op de pubertijd en vrezen deze periode.
Het is echter een fase en je kunt zelf iedere dag een keuze maken hoe je ermee omgaat.
De ene puber gaat vloeiend en gemoedelijk door deze fase en anderen stellen zichzelf, hun ouders en leerkrachten voor grote uitdagingen.
En stel je voor dat je er even voor gaat zitten:
Vind jij deze tijd met pubers dan een drama of een tijd om van te genieten?

Overigens is het wel zo dat van jongs af aan investeren loont.
Jong geleerd is nu eenmaal oud gedaan.
Tegenwoordig zijn de zogenaamde executieve functies in de mode en pubers hebben ze zeer hard nodig omdat hun hersenen als een malle groeien en wat er dan al in zit is dan handig in gebruik. Dus een beetje voorbereiden kan geen kwaad.

Een thema wat ook echt opspeelt in de pubertijd is het omgaan met leeftijdgenoten.
En zoals een ieder weet, gaat dit niet altijd subtiel onderling.
Daarom is het van groot belang dat pubers ook al jong leren omgaan met plagen en dat ze leren hoe ze dit kunnen pareren. Dat maakt minder kwetsbaar zoals je kunt lezen.

Wat als ze moeilijk doen?

Wanneer je kinderen in huis hebt, staat dat ook garant voor menig gekrakeel in huis.
Kinderen willen nu eenmaal vaak niet wat jij goed voor ze vindt.
Als we dan zelf ook een beetje moe en chagrijnig zijn, heb je al snel de poppen aan het dansen in huis.
Wist je dat er echt een prachtige manier is om kinderen sneller en meer positief tot de orde te roepen en te bewegen tot wat jij wilt?
Kijk maar eens naar dit filmpje waarin ik uitleg hoe je negatief gedrag op een positieve manier aanpakt.
Succes echt gegarandeerd kan ik je zeggen want ik heb thuis heel veel geoefend!

En heb jij dat ook? Vooral moeders kunnen eindeloos doorgaan en hebben de neiging alle plooitjes glad te willen strijken.
En ruzies moeten tot op het bot worden uitgepraat.
Toch?
Nee dus, dat is alleen maar vermoeiend en als je het wel wilt, bekijk dan deze tips even in hoe je ruzie wel nuttig kunt uitpraten.

En tot slot nog even een filosofietje over talenten tot bloei laten komen.
Gewoon omdat ik het leuk vindt om zo nu en dan na te denken over hoe kinderen in deze tijd opgroeien.
Daar ga ik het volgend jaar onderzoek naar doen want we leven in een zeer interessante tijd.

Maar daarover meer in de volgende nieuwsbrief die eind van het jaar ergens zal komen.
Ik wens je een fijne tijd en dank je dat je weer de moeite wilde nemen dit te lezen.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Nieuwsbrieven | 2 Reacties

Terugval en hoe weer op te krabbelen

Soms worden we er weer eens keihard op gewezen dat we onze eigen lessen over terugval ook in praktijk moeten brengen.
Zucht….
Want daar hebben we helemaal geen zin in, want we houden het liever buiten onszelf.
Ik wel tenminste.
Want als ik mijn eigen lessen in praktijk moet brengen, moet ik ook erkennen en accepteren dat het niet helemaal, of zelfs helemaal niet jofelnootje gaat….

Krakkemikkig

Zoals het plaatje hierboven zo voel ik me ook momenteel.
Immobiel, pijn, letterlijk moeilijk vooruit komen.
Grrrr….. en het is nog mooi weer ook en dan zit je binnen in plaats van heerlijk aan de wandel.  Grrr….
En als je je krakkemikkig voelt, heb je de neiging om boos te worden.
Boos op de terugval en alles wat niet meer lukt.
Bovendien ga je op zoek naar hoe dit mogelijk is, want je hebt toch alles gedaan? Waar komt het door?
Waarom lukt het niet?
Wat heb je verkeerd gedaan?

Herkenbaar?

Het mooie is dat de vragen die hierboven staan, ook de eerste vragen zijn bij mijn klanten en de vragen die steeds opnieuw in de opleiding aan de orde komen als het gaat over kinderen en hun ouders wat niet goed gaat.
Herken je het zelf?
Als er iets niet gaat zoals het moet, lijkt het alsof het helpt als we de oorzaak kennen.
Maar daar gaat zoveel energie in zitten en het maakt depressief bovendien.
Want als we de oorzaak weten, hebben we ook schuld en dat kan weer reden zijn om boos op onszelf of anderen te worden, waardoor we nog meer somber en boos worden.

Kop op?

Dus dan maar doorzetten en net doen of er niets aan de hand is?
Nee want iedereen weet dat dit niet werkt.
Je kunt van jezelf vragen om net te doen of er niets aan de hand is en vrolijk (ja,jaaa… ) doorgaan, maar dat gaat hem niet worden.
Iemand gaat daar last van krijgen en meestal zijn dat je huisgenoten.
Want er bouwt zich natuurlijk wel spanning op die een verkeerd adres gaat krijgen.
Bij kinderen zie je dan moeilijk gedrag of boosheid en angst.
En ik verklap lekker niet hoe mijn lief en onze kinderen er last van hebben. Al hebben de laatsten mazzel, want die wonen niet meer in huis. 🙂

Hoe kom je er weer bovenop?

Als doorzetten niet werkt moet je wat anders doen.
En hier kan ik mijn lessen goed gebruiken, want wat hamer ik er tot vervelens toe in?

Erkenning, erkenning, erkenning voor het leed

Juist, hmmmmm… jaaa… dus….
Beetje lastig voor jezelf, dat hoor je liever van een ander.
Alleen… die ander.. die probeert je altijd te troosten.
En dat werkt niet want die snapt het toch niet.
En toch is dit de enige weg. Erkenning dat het lastig is, dat het zielig is, dat je beter verdient… ..en meer.. en meer… (kom maar op 🙂 heerlijk….)

Dusssss….

Als de erkenning aankomt kun je verder via een langgerekte ènnnn…… waarmee je de dan pas suggesties en openingen aandraagt waaraan de ander iets kan hebben volgens jou.

Dussss….

Voor mij betekent dit het groene in het rode zien, oftewel de voordelen ontdekken, de kwaliteiten een beetje aandikken, bedenken wat ik zelf kan doen waardoor ik me beter voel en zo nodig een plan maken.
Johan Cruijff noemde dit volgens mij: “elk nadeel heb z’n voordeel”.

We gaan los

Nu ik een beetje mag zwelgen in hoe zielig het voor mij is, kan ik verder en dingen verzinnen:

  • Het is me toch maar gelukt om na iedere keer immobiliteit letterlijk een stapje verder te komen
  • Bedenken dat het EVEN niet gaat en binnenkort wel weer
  • Ik ben dan toch maar mooi een doorzetter want de show must go on
  • Het zorgt er wel voor dat ik in actie kom en hulp in schakel
  • Ik maak een plan om verder te komen
  • Ik ontdek hoe inventief ik eigenlijk ben in het verzinnen van oplossingen omdat ik wil dat alles doorgaat
  • Als ik dan toch moet zitten, kan ik er evengoed voor zorgen dat ik dan iets leuks doe
  • En zo weet ik zeker dat ik te zijner tijd weer wat vlotter in het voortbewegen ben

Wat betekent dit voor kinderen en hun ouders?

Eerlijk gezegd schrok ik wel even toen ik over mijn ongemak nadacht.
Ik zie hoe het werkt in de opleiding en in de praktijk.
En los van mijn aanpak die ik voor mijn neus zie werken en waar prachtige resultaten uitkomen, voel ik ook een onderlaag.
En die onderlaag is hoe ik merk dat kinderen soms opgezweept worden om te presteren en door te gaan terwijl het vaak niet past bij het ritme van het kind.
Hoe ouders en leerkrachten vaak (hoge) verwachtingen hebben die een kind niet kan waarmaken omdat het er even niet inzit.
En dat we bijna massaal vergeten erkenning te geven voor hoe moeilijk het soms is en daarmee het kind en zijn ouders eigenlijk zo tekort doen.
Doorgaan is misschien niet altijd de beste optie.
Het beste eruit willen halen is misschien soms ook voorbijgaan aan genieten van wat er wel is.

Hmmmm……

Een mooie les voor mij toch ook weer.
Zucht.. we denken dat we alles wel weten, maar hoe snel gaan we voorbij aan ongemak dat ons misschien doet groeien.

Het weten dat het bij terugval en tegenslag het meest belangrijk is om erkenning en acceptatie te geven en te ontvangen, helpt om weer verder te gaan en je doelen en capaciteiten weer te scherpen en misschien bij te stellen.

En we strompelen gewoon voort, stel ik voor.. 🙂

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over  alle opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook:  Overgaan, afstromen of blijven zitten?
Lees ook:  Wie ruimt jouw rotzooi op?
Lees ook:  Wanneer houden we eens op met dat alles leuk moet zijn?
Lees ook:  Wat als je kind niet goed in zijn vel zit?
Bekijk ook: Hoe benader je negatief gedrag op een positieve manier?
Bekijk ook: Invullen voor een ander mag wel
Bekijk ook: Problemen positief benaderen.. elk voordeel heb zijn nadeel
Bekijk ook: Kinderen effectief helpen bij problemen

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Bij mij thuis, Boosheid, Stof tot nadenken | 2 Reacties

Hoe kijk je naar talenten van je kind?

Ieder kind wordt geboren met talloze mogelijkheden en talenten.
Het is alleen de vraag wanneer deze talenten tot bloei komen en er kunnen zijn.

Wat moet je doen en wat moet je dan niet doen?
Hoe kun je op verschillende manieren kijken naar de ontwikkeling van talenten?

Kijk voor meer filmpjes, informatie over leren, materialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in filmpjes, Inspiratie, Ontwikkeling van kinderen | Een reactie plaatsen

Ben je een aardappel, ei of een koffieboon?

Metaforen helpen.
Tijdens het coachen van kinderen en hun ouders maak ik er veel gebruik van.
Zowel in verhaalvorm als nog veel vaker door het vergelijken van situaties, gebruiksvoorwerpen of andere zaken met het probleem van de klant.
Tijdens de opleiding komt er regelmatig een kort verhaaltje voorbij.
Zo ook onderstaand verhaaltje waar ik helaas de herkomst niet van weet.

Een dochter met problemen

Er was eens een dochter die tegen haar vader klaagde dat haar leven zo ellendig was en dat ze niet wist hoe ze iets van haar leven moest maken.
Ze was het beu om altijd maar te moeten vechten en strijden.
Het leek wel alsof er, zodra er een probleem was opgelost een ander probleem al snel de kop op stak.

De keuken

Haar vader die chef-kok was, nam haar mee na de keuken.
Hij vulde drie kookpotten met water en zette elke pot op een hoog vuur.
Zodra het water in de potten begon te koken, deed hij aardappelen in de eerste pot, eieren in de tweede pot en gemalen koffiebonen in de derde.

Hij ging zitten en liet de inhoud van de drie potten rustig pruttelen.
Ondertussen sprak hij geen woord.
De dochter zuchtte en kreunde en wachtte vol ongeduld, zich afvragend wat de bedoeling hiervan was.

Na twintig minuten doofde hij de vuren.
Hij nam de aardappelen uit de eerste pot en deed ze in een kom.
Hij haalde de eieren uit de tweede pot en legde ze op een schaal.
Daarna schepte hij de koffie uit de derde pot en goot het in een kop.

Kijk aandachtig

Toen keerde hij zich naar zijn dochter en vroeg haar:
“Dochter, wat zie je?
“Aardappelen, eieren en koffie”, antwoordde ze meteen.

“Kijk aandachtiger” zei hij “en voel aan de aardappelen”.
Ze voelde aan de aardappelen en merkte op dat ze zacht waren.
Toen vroeg hij haar om een ei te nemen en het te breken.
Ze brak de schaal, pelde het ei en zag dat het hardgekookt was.
Tenslotte vroeg hij haar om van de koffie te drinken.
Het rijke aroma bracht een glimlach op haar gezicht.

De betekenis

“Maar vader, wat betekent dit allemaal”vroeg ze.

Hij legde uit dat de aardappelen, de eieren en de koffiebonen allemaal met hetzelfde probleem geconfronteerd werden: Het kokende water.
Elk van de drie reageerde echter anders.

De aardappel ging sterk, hard en onbuigzaam in de pot, maar door het kokende water werd hij zacht en week.

Het ei was broos en breekbaar, met slechts een dunne schaal om zijn vloeibare binnenkant te beschermen, maar door het kokende water werd het hard.

Maar de koffiebonen waren uniek.
Toen zij aan het kokende water werden blootgesteld, veranderden ze het water in iets anders, ze creëerden iets nieuws.

Wie ben jij?

“Welke van de drie ben jij?” vroeg de vader aan zijn dochter.
“Wanneer een probleem zich voordoet, hoe reageer jij daar op?
Ben je een aardappel, een ei of een koffieboon?”

In het leven gebeuren dingen rondom ons, gebeuren er dingen met ons.
Maar het enige wat er werkelijk toe doet,  is wat er binnenin ons gebeurt.

Wie van de drie ben jij?

Lees ook:  De herberg
Lees ook: Alles gaat een keer voorbij
Lees ook:  Je kinderen zijn je kinderen niet
Lees ook:  Over valkuilen en hobbels op je weg
Lees ook: Het is wat het is…
Lees ook:  Over luisteren
Lees ook:  Over loslaten
Bekijk ook:  Problemen hebben ook voordelen

Kijk voor meer filmpjes, informatie over leren, materialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Gedichtjes en haiku's, Gelezen, Inspiratie | Een reactie plaatsen

Moet je een ruzie altijd uitpraten?

Wanneer een kind erg boos is geweest, iets fout heeft gedaan of wanneer we ruzie hebben gehad, willen we meestal uitpraten wat er aan de hand was.

Is dit wel de juiste optie?

Pakken we het uitpraten op een wijze manier aan en wat willen we bereiken met het uitpraten?

Wanneer je dit soort vragen eerst beantwoord, kom je misschien tot een hele andere keuze wat betreft uitpraten.

En mocht je kiezen voor uitpraten, hoe moet het dan wel zodat het nuttig is?

Kijk voor meer filmpjes, informatie over leren, materialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Bij mij thuis, filmpjes, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen

Jong geleerd is oud gedaan… executieve functies

Hij was een jaar of vier denk ik toen hij zei:

“Daar neem ik later een vrouw voor”.

Ik had hem gevraagd te helpen afruimen na het eten en toen hij dit niet wilde had ik hem voorgehouden dat als je later groot bent het handig is als je van alles kan.
Hij was het er niet mee eens dus.
Nu bijna 25 jaar later denk ik wel eens dat ik er scherper op had moeten zijn.
Niet omdat ik toen vond dat deze opmerking niet kon om emancipatorische redenen, niet omdat hij die vrouw nog niet gevonden heeft en hij zijn huishouding verder prima runt, maar wel om de ontwikkeling van zijn zogenaamde executieve functies.

Executieve functies?

Dit zijn zogenaamde regelfuncties van de hersenen.
Ze zijn nodig om gedrag te sturen, om zo doelgericht mogelijk en efficiënt te kunnen handelen.

Je kunt een onderscheid maken tussen denken en doen functies.
Bij denken heb je het over planning, organisatie, timemanagement, werkgeheugen en het nadenken over het denken (metacognitie)
Bij doen gaat het over nadenken voordat je iets doet, emotie regelen, je aandacht erbij houden, kunnen starten met een taak, flexibiliteit en doelgericht doorzetten.

Deze zogenaamde functies zijn aangeboren, maar je moet ze wel ontwikkelen en het liefst vanaf zo jong mogelijk leeftijd.
Het ene kind gaat dit van nature gemakkelijker af dan het andere kind.

Waar gaat het over?

Onlangs las ik weer eens een artikel over Franse kinderen die zo beleefd zijn, lief en lang aan tafel blijven zitten, hun ouders en andere volwassenen uit laten praten en niet door gangpaden denderen en gillen in openbare ruimtes.

Hoe krijgen ze het voor elkaar die ouders en wat doen wij anders?

Los van culturele verschillen en opvoedgewoontes, kun je wel onderzoeken hoe je kinderen helpt om hun aangeboren vaardigheden voor gemakkelijk en goed functioneren te ontwikkelen.

Want als je wilt dat kinderen hun gymtas mee naar school nemen, hun huiswerk zelfstandig maken, niet door je gesprek of door de klas schreeuwen, geduldig kunnen wachten op hun beurt zonder overstuur te raken, op tijd thuis komen, zich concentreren en gewoon beginnen met hun taak, samen kunnen spelen en delen en zich kunnen voegen naar wat hun vriendje wil spelen en toch doorzetten, doen wat je zegt in de juiste volgorde, dan zal je als ouders echt aan de bak moeten.

Wat te doen?

Om kinderen te helpen op hun beste kunnen te functioneren, is het dus van belang dat we als ouders gaan ontdekken wat we belangrijk vinden en gaan handelen richting de toekomst.

Dat betekent bijvoorbeeld:

  • Al jong kinderen mee laten helpen met speelgoed opruimen (organiseren)
  • Kinderen zo snel mogelijk leren het ochtendritueel zelfstandig uit te voeren om op tijd naar school te gaan (timemanagement)
  • Aan tafel wachten tot je eten krijgt of zelf je bordje vullen en niet door anderen heen praten (nadenken voor je iets doet)
  • Je kinderen helpen hun frustratie over verliezen en teleurstellingen te accepteren door erkenning te geven voor hun emoties en deze helpen te reguleren
  • Je helpt een kind door steeds korte opdrachten te geven en zijn spullen op te ruimen op vaste plekken (werkgeheugen)
  • Samen spelletjes doen en deze uitspelen en leren langere tijd met een activiteit bezig te zijn ook al is het soms saai en niet leuk meer (volgehouden aandacht)
  • Kinderen helpen belangrijke dingen en klusjes direct te doen en niet uit te stellen (taakinitiatie)
  • Samen boodschappen doen, lijstjes maken, taarten bakken, vakantietassen inpakken en huiswerkschema’s maken (planning)
  • Zakgeld geven waarvan een deel nuttig gebruikt moet worden en leren sparen voor iets wat het kind graag wil hebben (doelgericht doorzetten)
  • Regelmatig veranderingen doorvoeren en plannen wijzigen en het kind helpen niet te blijven hangen bij bepaalde onderwerpen (flexibiliteit)
  • Kinderen vragen stellen over de reden waarom het bepaalde beslissingen heeft genomen en wat dit heeft opgeleverd (metacognitie)

Dat is nogal wat….

De meeste zaken van hierboven doen de meeste ouders al dagelijks.
Misschien is het enige verschil met Franse ouders dat wij de laatste decennia onze kinderen veel meer zijn gaan bedienen dan vroeger.
We hebben het druk en niet altijd tijd voor klusjes die fout gaan.
Immers, we hebben het dan meestal al tien keer zelf gedaan en bovendien willen we onze kinderen zoveel mogelijk behoeden voor teleurstellingen.

Zou het kunnen dat het bedienen en voorkomen van moeilijkheden bij onze kinderen ertoe heeft geleid dat veel kinderen minder goede executieve functies hebben?

En spelen?

En wat te denken van samen spelen, lego bouwen, winkeltje spelen en al die andere activiteiten die kinderen doen als ze geen scherm voor hun gezicht hebben?
Uiteindelijk denk ik ook dat het aan het lego bouwen te danken is dat onze zoon zijn leven goed op orde heeft gekregen met hier en daar een opvoedkundige aanwijzing van ons.
En die vrouw die komt misschien nog…

Deze blog is als artikel verschenen in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 8 september 2018.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook:  Overgaan, afstromen of blijven zitten?
Lees ook: Geloof jij ook in de onzin van leerstijlen?
Lees ook:  Wie flexibel is, krijgt meer
Lees ook: Wat als je kind niet goed in zijn vel zit?
Bekijk ook: Slimme manieren voor pubers om conflicten op te lossen
Bekijk ook: Hoe krijgt een puber zijn leven op orde
Bekijk ook: Executieve functies nader bekeken
Bekijk ook: Emotieregulatie, hoe leer je dat?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in executieve functies, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen