11 missers bij kindercoaching

Principes

Therapeutisch helpen is gedoemd te mislukken.
Bam..
Deze uitspraak komt van Bert Hellinger.
Hij stelt namelijk dat bij veel helpers er een verhouding ontstaat tussen degene die weet en degene die niet weet.
Een soort van ouderpositie dus.
En aangezien iemand met een hulpvraag het niet weet, bestaat er het gevaar van terecht komen in een ouder-kind verhouding en daarmee wordt de hulpvrager per definitie zwak

Steve de Shazer noemde helpen een tikje op de schouder.
Je kunt iemand helpen door hem zacht een tikje te geven en samen de opties te ontdekken.
Je gaat ervan uit de je klant competent is en de expert is van zijn eigen leven.

Deze beide mannen zijn met hun visie voor mij de richtingaanwijzers voor coaching.
Coaching bij kinderen en hun ouders gaat over ontwikkelingsgerelateerde hulpvragen en is dus voor gezonde mensen die even een hobbel ervaren in hun ontwikkeling van kind of ouder.

En hoe mooi past daar een ‘tap on the shoulder’  bij waarbij de ander in zijn eigen sterke positie blijft en jij even meeloopt?

Waar kan het fout gaan?

Kindercoaching is een vakgebied zonder regels en protocollen.
Vanuit onderwijsland zijn er geen officiële opleidingen voor kindercoaching en daarmee ook geen getoetste richtlijnen. Opleidingen vallen in de categorie bijscholing voor mensen die meestal al zijn geschoold in het werken met kinderen of zich omscholen vanuit andere vakgebieden.
Dit betekent dat iedere coach zelf moet ontdekken hoe de beste manier van helpen ingezet kan worden.
En dan zijn er best een aantal zaken die aandacht verdienen. Je kunt dan denken aan de volgende zaken in willekeurige volgorde:

1- De behoefte van de coach om te helpen

Een kind heeft het zwaar en als IK dan wil helpen, vergeet ik te kijken naar welke behoefte het kind en zijn ouders zelf hebben in de eigen omstandigheden.
De oorzaak ligt vrijwel altijd in eigen tekorten in de kindertijd waardoor er een sterke eigen behoefte is om kinderen te behoeden voor pijn die zelf ooit ervaren is.
Het gevaar heet overdracht en tegenoverdracht.
Je vult dan in hoe zwaar de situatie voor de ander is en weet hoe de oplossing eruit ziet zonder goed te onderzoeken wat werkelijk nodig is.

2- Meegaan in de klacht van kind en ouders

Er wordt teveel op emoties van het moment ingegaan in plaats van te kijken wat een evenwichtige ontwikkeling van een kind nodig heeft voor zijn toekomst.
Meerzijdige partijdigheid, dat wil zeggen het belang van alle betrokkenen, wordt uit het oog verloren.
Er wordt alleen gekeken naar wat nodig is en vergeten wordt te onderzoeken naar wat ook verschuldigd is.

3- Ouders buiten de deur houden

De meeste hulpverlening aan kinderen is alleen met het kind zelf en ouders worden op een later moment bijgepraat.
Ouders missen dan de interactie en de voorbeelden en kunnen niet ter plekke ingeschakeld worden als de belangrijkste hulpbron van het kind en als verantwoordelijke opvoeder.
Een kind gaat weer mee naar huis waar de problemen zich afspelen. Ouders weten niet hoe ze hun kind kunnen helpen als deze de oplossingsrichting heeft gevonden.
Er is een gat in de kennis en vaardigheden bij ouders en het kind moet het nu alleen opknappen.
De coach wordt gezien als deskundige die het weet en de coach vertelt wat iedereen zou moeten doen.

4- Zoeken naar de oorzaak van problemen

Hier gaat alle energie verloren om te ontdekken hoe het komt dat een kind problemen heeft.
Er wordt veel tijd gestoken in het vinden van een diagnose en een soort van schuldvraag.
Deze zoektocht levert niets op voor de oplossing van het probleem en de ontwikkeling van het kind.
Het geeft meestal alleen frustratie en verdriet over dat wat er niet oké is.

5- Geen duidelijke leerdoelen formuleren

Wanneer er een neiging is om te re-ageren op de hulpvraag is er geen visie op wat het kind zou kunnen of moeten leren.
Problemen worden meestal veroorzaakt doordat het kind zijn behoefte nog niet goed weet uit te drukken in vaardigheden.
Een goede analyse van behoeften en vaardigheden helpt om met focus een kind te helpen bij zijn leerdoelen.
Het is voor een kind en zijn ouders heerlijk om te weten hoe ze grip kunnen krijgen op hun problemen door te ontdekken wat er geleerd kan worden.
Hierdoor voelen ze zich minder ‘niet oké’ als persoon en gaat de aandacht en energie juist naar het oefenen van de vaardigheid die nodig is om het probleem op te lossen.

6- Te lang doorgaan met hulpverlenen

Wanneer er geen helderheid en duidelijkheid bestaat over het einddoel en dit niet tussentijds gecheckt wordt, wordt er eindeloos een nieuwe afspraak gemaakt.
Hierdoor gaat de energie uit de coaching en worden er alleen nog dingen gedaan zoals spelletjes en knutselen zonder focus en visie.
Bovendien wordt op deze manier het kind afhankelijk gemaakt voor hulp en zal het zich hulpeloos voelen omdat er niet duidelijk is welke mijlpalen in het echte leven gehaald worden.
Het kind leert onbewust aan dat het afhankelijk is van hulp van anderen om zich goed te voelen.

7- Het middel tot het doel maken

Omdat spel en creativiteit voor kinderen een fantastische manier is om hen te helpen iets te leren, bestaat de neiging om zich volledig te richten op dit soort  interventies.
Er worden vooral werkvormen gebruikt waardoor het kind het leuk heeft.
In feite is dit schieten met hagel wanneer er niet heel duidelijk met het kind is afgesproken wat het kind moet leren en hoe het kind dat gaat leren.
Het ontbreekt dan aan visie en een duidelijk einddoel voor de coaching.

8- Alles willen oplossen

Dit is de neiging dat een coaching pas afgerond kan worden als alles is opgelost en  het kind geen probleem meer ervaart.
In de praktijk blijkt dat je kunt stoppen als de oplossingsrichting duidelijk is en het kind weet hoe het moet oefenen met de nieuwe vaardigheden.
Leren gebeurt in de dagelijkse praktijk en daarvoor kan een coachingssessie nooit een vervanging zijn.

9- Het kind is te jong

De meeste hulpvragen gaan over leren, gedrag en emoties.
De problemen doen zich meestal voor in situaties op school en thuis.
Om samen te werken met kinderen over wat ze moeten en kunnen leren, moeten ze wel kunnen reflecteren op hun gedrag en de motivatie hebben iets te veranderen.
Daarvoor is het nodig dat de hersenen van kinderen voldoende zijn ontwikkeld. zodat die reflectie en motivatie aangesproken kan worden.
Voor kinderen onder de 7 jaar is dit erg moeilijk. Bovendien moeten problemen opgelost worden daar waar ze zich afspelen. En dat is juist op vele momenten op school en thuis en die doen zich niet voor in de coachingsruimte.
Het kind kan dus meestal nog geen connectie maken met dat wat in de coachingruimte gebeurt en in de situatie.

10- Het probleem hoort thuis bij de ouders

Alle problemen op het gebied van emoties en gedrag horen allereerst thuis bij ouders zo heb ik gemerkt na het coachen van honderden kinderen en hun ouders. Ouders hebben de regie over gedrag en stellen de regels in wat ze wel of niet tolereren in huis. Je ziet dit vaak in de verschillen: Op school is er niets aan de hand en thuis gaat het kind los.
Het is dan nodig met ouders te onderzoeken hoe zij hun kind kunnen leren helpen in het reguleren van emoties en gedrag. Wanneer ouders hier hun verantwoordelijkheid voor nemen en samen met de coach onderzoeken hoe ze dat kunnen doen, wijzigt meestal na coaching met de ouders het gedrag van het kind.

11- Geen rekening houden met terugval

Er is altijd sprake van terugval.
Een kind is in ontwikkeling en meestal zie je dat hulpvragen opnieuw de kop opsteken wanneer er sprake is van een nieuwe ontwikkelingsfase of wanneer omstandigheden wijzigen.
Dit kan binnen een week, een maand, een jaar of binnen meerdere jaren zijn waarin het thema weer opspeelt.
Dit is volstrekt normaal!
Het is voor het kind en ouders heel krachtig om te onderzoeken wat heeft geholpen tot dat moment en waardoor de vraag van eerder niet erger is geworden.
Op die informatie borduur je weer voort tot er voldoende kracht wordt ervaren die thuis weer wordt geoefend.

Waar kunnen ouders op letten?

Omdat er geen kwaliteitssystemen en van overheidswege vastgestelde richtlijnen zijn voor kindercoaching, is het aan ouders zelf om door de bomen het bos te zien.
Wat ouders kunnen doen is de kindercoach kritisch bevragen over hoe ze als ouders worden betrokken.
Vragen over de werkwijze, kennis en ervaring van de coach zijn ook goed om te stellen.
Lees kritisch de website van de coach en kijk ook eens op social media pagina’s hoe de coach zich in het dagelijks leven profileert. Vraagt de coach bijvoorbeeld zelf veel bevestiging en steun via social media en is er een professionele social media pagina waarin de kennis en kunde zichtbaar wordt?
Is de coachingspraktijk een hobby naast een andere baan, een statussymbool, een goedmaker voor geleden leed of is de coach een professional die congruent is en staat voor de doelen van de praktijk?
Geeft de coach duidelijkheid over wat kind en ouders mogen verwachten aan resultaat en hoe dit gehaald gaat worden?
En vooral ook: Hoe zijn de ervaringen van andere kinderen en ouders over behaalde resultaten van deze coach?

Wanneer een kind het even lastig heeft, kunnen ouders tegenwoordig uit vele vormen van hulp kiezen. En gelukkig zal er altijd iemand zijn die aansluit bij de wensen en behoeften van ouders.
En ervaart iemand een misser dan is er altijd nog iemand anders.
Coaching is per definitie kortdurende hulp die even een richting geeft .
Is er binnen een paar afspraken geen verbetering merkbaar, dan zou het wijs zijn dat de coach aangeeft dat coaching tekort schiet en er meer nodig is van reguliere hulpverlening.
En bedenk eens of de eerstgenoemde principes van Bert Hellinger en Steve de Shazer ook resoneren met degene die hulp zoekt en geeft.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Lees ook: Wat is een goede kindercoach?
Lees ook: Wat denkt een kind over de kindercoach
Lees ook: De kindercoach voegt iets toe
Lees ook: De kindercoach als vertaalmachine
Lees ook: De kindercoach driehoek
Lees ook: De kindercoach is een stoplichtdenker
Lees ook: Het onzichtbare voordeel van het probleem
Bekijk ook: Soms begrijpen we kinderen niet
Bekijk ook:  Opvoedadviezen helpen niet
Bekijk ook: Kinderen helpen bij problemen

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Aly Westerhuis

Geplaatst in Opleiding tot kindercoach, Stof tot nadenken, Uit de praktijk | Een reactie plaatsen

Executieve functie: Emotie regulatie

Eén van de meest belangrijke executieve functies is die van de emotie regulatie.
Het is fijn wanneer kinderen op een adequate manier hun emoties kunnen uiten zonder overspoeld te raken door wat er op een bepaald moment.
Zij kunnen zich dan even inhouden en rustig blijven nadenken wat er nodig is in die situatie. Als je angst hebt, is het fijn als je kunt blijven functioneren en doet wat er gedaan moet worden.
Frustratie en boosheid kunnen ervoor zorgen dat je je doelen niet haalt als je dit niet naast je neer kunt leggen.
Emoties zijn er altijd en het kunnen beheersen en op een gezonde manier uiten van boosheid helpen je verder te komen en houden sociale relaties goed.
Je leert al vanaf baby omgaan met emoties.
Kijk maar hoe je het kunt leren.

 

 

Geplaatst in executieve functies, filmpjes | Een reactie plaatsen

De drama queen

Kinderen die overspoeld worden.
Wanneer we te hoge eisen aan kinderen stellen of wanneer kinderen zichzelf moeilijk kunnen reguleren onder druk, ontstaat een situatie waarin kinderen overspoeld raken en ze zich buitengewoon eisend of aanstellerig kunnen gedragen.
Na verloop van tijd ontstaat dan vaak een vastgesteld gedragspatroon waarin ieder zijn eigen rol gaat spelen.
Kenmerkend voor dit kind is gedrag wat steeds vertoond wordt in situaties waarin kennelijk geen andere mogelijkheden zijn.
Dit kan gaan om op tijd op school te komen, kan met huiswerk te maken hebben of gaan over iedere situatie waarin ouders en kind het niet eens kunnen worden.

Hoe kun je hier naar kijken en er iets anders voor in de plaats krijgen?
Tipje van de sluier:
Het kind wat buitengewoon moeilijk gedrag vertoont wordt vaak overspoeld door zijn of haar emoties. Er is dan geen andere gedragsmogelijkheid dan het automatisme van gillen of dreinen.
Wat het kind nodig heeft is dat er eerst weer rust komt in de hersenen en het lijf van het kind.
Dit kan als de volwassene, ouder of leerkracht, in de buurt rustig en standvastig blijft en erkenning geeft voor de onmacht van dat moment.
Nadat het kind weer gekalmeerd is, kun je in gesprek gaan.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Boosheid, filmpjes | Een reactie plaatsen

Zijn vaders anders boos dan moeders?

Mannen kunnen soms zoooo overdrijven.
Nog zie ik manlief woest briesend het laddertje naar de zolder oplopen met de grote legokast van zoonlief. En na de nota bene zelf gemaakte kast, volgde het andere speelgoed tot de slaapkamer leeg was.
Wat de aanleiding was, ben ik al lang vergeten.
Zoon had vast weer eens een regel overtreden en manlief was boos, nee woest.
En als hij woest was, zou zoonlief het merken.
Wekenlang zou hij zijn lego niet krijgen, mocht niet meer naar buiten en ik denk dat hij nog wel minstens drie maatregelen heeft genoemd.

Uiteraard hielp het niet dat ik zei dat hij binnen drie uren al die maatregelen zou moeten intrekken want, praktisch gezien onhoudbaar en onredelijk ook.
Bovendien zou hij deze keer ook nog eens alles weer van zolder moeten halen wat zonder boosheid vast een grotere klus zou zijn.
En zoals ik wist was het tegen dovemansoren.

Boosheid

Met regelmaat kom ik ze tegen in mijn praktijk. Ouders die niet meer weten wat ze moeten doen om hun kind binnen de lijntjes te houden.
En wat ik steeds meer zie, is dat ouders zichzelf lijken te verbieden boos te zijn op hun kinderen. Ze willen die boosheid niet voelen en willen het gezellig houden. Ook moeders houden niet van boosheid en willen dan boze vaders in toom houden.
(Hoe herkenbaar… zucht…)

Dit betekent dat ik vaak moet uitleggen dat harmonie in gezinnen helaas een illusie is omdat kinderen daarin niet gedijen. Overigens hoeft het dan uiteraard geen oorlogstoestand te zijn want ook dat is niet echt bevorderlijk voor een happy family.

Wat wel nodig is, is dat kinderen leren omgaan met grenzen. En grenzen zijn zeer hard nodig bij het opvoeden van kinderen.
Kenmerk van grenzen is, is dat er boosheid ontstaat als er een grens wordt overschreden.
Bij degene die de grens stelt, is er vaak boosheid omdat de ander de grens niet respecteert. En degene die over de grens gaat, voelt zich boos omdat de grens ervoor zorgt dat behoeften en doelen niet worden gehaald.

Boze vaders

Wat ik in de loop der jaren ook ontdekt heb, is dat vaders vaak anders met boosheid omgaan dan moeders. Vaders reageren meer direct en soms met veel lawaai.

Vaders hebben meestal ook meer neiging straf uit te delen.
En niet zomaar straf, nee…, een heel pakket aan maatregelen kunnen de kinderen van hun boze vader verwachten. Meestal in de vorm van het afnemen van spullen en dingen niet meer mogen.
De strafmaat staat meestal in geen verhouding tot het gepleegde delict en lijkt meer op het beteugelen van de eigen woede dan op een pedagogische maatregel.

Wat ik de laatste jaren ook steeds vaker merk, is de moeite die vaders hebben met hun eigen boosheid die ze soms als buitenproportioneel ervaren.
Ze wijten dit vaak aan hun opvoeding door hun eigen vader die ook zo boos uit de hoek kon komen.
Ze willen deze boosheid niet voelen en vooral niet afreageren op hun kind zoals ze zelf ooit hebben ervaren.

Boze moeders

Moeders laten meestal wat meer verborgen boosheid zien.
Ze soebatten wat af, onderhandelen, zeuren, roepen dertig keer dat een kind moet stoppen, chanteren met hun eigen emoties waar hun kind de schuld van krijgt en vervolgens gebeurt er niet zoveel, maar is de stemming wel bedorven.

Moeders willen vooral de sfeer in huis goed houden. Dat daarmee de sfeer juist onder druk komt te staan door allerlei verborgen boosheid hebben ze meestal niet zo in de gaten.

Wat is wijsheid?

Gelukkig bestaat DE wijsheid niet en mag iedereen het zelf een beetje uitvinden. Ouders kunnen voor zichzelf de balans opmaken wat ze willen binnen hun gezin. Welke waarden zijn belangrijk en welke regels willen ze hanteren.
En wanneer hun kind over de grenzen gaat, is het heel functioneel om de boosheid te tonen en te uiten.
Daarin kunnen ouders een goed voorbeeld zijn.
Immers, hun hele leven zullen kinderen worden geconfronteerd met boosheid en het zou dom zijn als ze hier thuis niet mee leren omgaan.
Het is wat anders wanneer ouders zich afreageren op hun kind.
Als dat zo is, zouden ouders de wijsheid mogen hebben om hier anders mee om te leren gaan ten behoeve van hun kinderen.

De kinderen

En ja, de kinderen, wat vinden die ervan?
Kinderen weten precies hoe hun ouders zijn. En ze weten meestal ook precies hoe ze hun ouders voor hun karretje moeten spannen.
Of zoals zoonlief mij wel eens toevertrouwde: Ik weet precies welke knopjes ik bij jullie moet indrukken.
En uiteraard zoals al gezegd, liep ‘s avonds manlief met de hele rataplan weer het trapje af naar de kamer van zoonlief.

En tegen ouders die teveel hun best willen doen om de harmonie in huis te houden, zeg ik regelmatig: ‘Maak er toch zo nu en dan een bende van . Dat is wel zo leuk’.

Dit artikel werd geplaatst in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op
Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.

De link mag gedeeld worden op social media.

 

Lees ook: De zeurende moederclub
Lees ook: Waarom moeders moeten preken en zeuren
Bekijk ook: Grenzen dienen kinderen
Bekijk ook: Waarom we kinderen soms helemaal niet begrijpen.
Bekijk ook: De beste redenen om grenzen te stellen aan kinderen

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

De illustratie is van Bianca Snip.

Geplaatst in Bij mij thuis, Boosheid, gepubliceerde artikelen, Gezinszaken, Opvoed illusies | Een reactie plaatsen

Executieve functie: Reactie-inhibitie

Reactie- of respons-inhibitie is het vermogen om te denken voordat je doet.
Je kunt je impulsen beheersen zodat je een langer lontje hebt en niet overal direct op reageert.
Je kunt ook wachten op je beurt.
Al voordat je één jaar bent wordt de basis van deze executieve functie aangelegd.
Kinderen leren dit niet vanzelf en hebben anderen nodig die grenzen stellen en die hen voorbereiden op onoverzichtelijke situaties.

Bekijk ook:  alle executieve functies
Bekijk ook:  Plannen en organiseren
Bekijk ook:  Time-Management
Bekijk ook:  Werkgeheugen
Bekijk ook:  Metacognitie
Bekijk ook:  Reactie-inhibitie

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in executieve functies, filmpjes | Een reactie plaatsen

Verhuizen is ook afscheid nemen

We staan er vaak te weinig bij stil dat een verhuizing op een kind een enorme invloed kan hebben.
Al het vertrouwde valt weg en ouders zijn vaak erg druk met allerlei regeldingen.

Als er ook nog sprake is van een echtscheiding, kan de verhuizing dubbel hard aankomen bij een kind.
Een verhuizing is in feite een rouw en verlies situatie waar we vaak te weinig bij stilstaan.
Wanneer kun je spreken van een zorgelijke situatie?
Wat kun je het beste doen om een kind door de nieuwe periode heen te helpen?
Wat kan een kind leren van een dergelijke situatie?

Ennn.. denk eraan dat je de tijd en gelegenheid neemt om afscheid te nemen en te geven van al het oude

Geplaatst in Echtscheiding, filmpjes | Een reactie plaatsen

Nieuwsbrief: Grutsk

In het Fries heb je soms prachtige woorden die niet heel goed zijn te vertalen in het Nederlands.
Grutsk is zo’n woord wat mij te binnen schoot voor deze nieuwsbrief. De vertaling zou Fier zijn wat ook in België zo’n prachtig woord is. Het woord Trots zit erin, maar voor mij ook vooral Dankbaarheid en Tevredenheid.
En dat alles met elkaar is wat ik voel als ik denk aan wat er allemaal om mij heen gebeurt.

Zo mocht ik afgelopen weekend weer een prachtige module opvoedcoaching afsluiten als laatste onderdeel van de gehele opleiding. Het is soms om stil van te worden hoe theorie en praktijk zich samen voegen in deze opleidingsdagen. En als iedereen zijn certificaat ontvangt, voel ik me grutsk op al deze mensen die zo hard werken voor alle kinderen en hun ouders.

Ook was ik zeer verrast dat we een prachtige taart ontvingen van Qviv, het bedrijf wat zo geduldig een paar keer per jaar nieuwe filmpjes opneemt. Er zijn meer dan 1000 mensen die een abonnement hebben genomen op het het youtube kanaal om te volgen welke filmpjes er komen. Hoe mooi is dat!

En grutsk ben ik dat ik al vanaf 2009 iedere week mijn blogs mag delen en daar meestal hele fijne reacties op krijg van mensen die er iets aan hebben. Of ze nu ouder zijn of hulpverlener of leerkracht. En dat ik daarnaast voor de weekendbijlage van het Friesch dagblad mag schrijven, de Trouw mij zo nu en dan vraagt voor de opvoedvraag en ook het blad Kwink alweer 2 keer een artikel heeft gevraagd, stemt mij grutsk.
En eerlijk is eerlijk, het is soms best even ‘een dingetje’ om iedere week weer een blog en filmpje te verzinnen en veel opzij te zetten om alles gepubliceerd te krijgen.

En hieronder in deze nieuwsbrief vind je dan weer de publicaties van de afgelopen twee maanden.
Ik hoop dat je er veel plezier aan hebt.

Subsidie

Groot was mijn verbazing toen bijna anderhalf jaar geleden een bijzonder vriendelijke mevrouw van verschillende Brusselse scholen mij belde om mogelijkheden te bespreken dat leerkrachten de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach zouden kunnen volgen.
En het bleek te kunnen.
Dankzij Europese subsidie voor de opleiding werd het mogelijk dat een groep leerkrachten alle modules kunnen volgen. En omdat het een intensief traject is met iedere keer 4 uren reizen en meerdere overnachtingen, is het voor deze zeer gemotiveerde groep mensen mogelijk om helemaal naar Friesland te reizen gedurende dit jaar om alle modules te volgen.
En wat is het een verrijking om deze groep erbij te hebben. We zijn diep onder de indruk van het onderwijs en de groepen kinderen waar zij dagelijks mee hebben te maken in deze grote stad.
Ook dit is grutsk dat deze leerkrachten zoveel ervoor over hebben om hun kinderen en de ouders die vaak in moeilijke omstandigheden verkeren bij te staan!

Executieve functies

In de training Ik leer leren zit een les over executieve functies.
Dit is het gebied waar steeds meer kinderen op vast lopen.
Mogelijk dat onze hedendaagse opvoeding waarin kinderen toch wel meer een prins en prinses status hebben dan pakweg 30 jaar geleden, ertoe bijdraagt dat kinderen zo vast lopen op deze vaardigheden.

Omdat er nog best veel onduidelijkheden zijn rondom deze executieve functies, hebben we besloten er een animatieserie over te maken om duidelijkheid te geven over hoe je iedere vaardigheid van jongs af aan kunt leren.

Inmiddels zijn we halverwege de serie en is Jeroen Hartog iedere week druk bezig om alle animaties vorm te geven. De komende weken hoop ik de laatste scripts geschreven te hebben zodat ook alle animaties ingesproken kunnen worden en beeld en tekst bij elkaar gaat passen.

Ben je nieuwsgierig?
Dit zijn de filmpjes die al klaar zijn:
Alle executieve functies gevat in “de wereldreis“.
Plannen en organiseren, via deze link
Time management, via deze link
Werkgeheugen, via deze link
Metacognitie, via deze link

Doe er je voordeel mee om erachter te komen hoe je deze vaardigheden kunt leren.
De volgende filmpjes in deze serie komen in de volgende nieuwsbrief.

Van alles wat

De afgelopen weken heb ik over allerlei onderwerpen een blog geschreven.
Gelukkig zit er veel inspiratie in iedere dag en het is dat mijn dagen al veel te vol zijn, anders kon ik iedere dag wel een blog schrijven. Zoveel is er op te merken.

De blogs van de afgelopen periode gingen onder andere over wat er met je als ouder gebeurt als je een zorgenkind hebt. Niemand vraagt hoe het met jou gaat en zelf denk je daar meestal ook niet aan.
Wanneer er dan toch iemand vraagt het het eigenlijk met jou gaat, schrik je je een hoedje. En dan gebeurt er dit.

Leerstijlen. De wetenschap duikelt over elkaar heen of dit nu wel of niet bestaat.
Zelf houd ik van de pragmatische aanpak en vind ik het belangrijk wat ik aan het kind voor mijn neus merk.
Dus ja. Wel of geen leerstijl?

Wanneer je kleinkinderen hebt, ontkom je bijna niet aan de moderne tijd met al zijn gadgets en digitale principes.
Wat zijn de voor en nadelen voor grootouders van digitalisering in de relatie met hun kleinkinderen?

En dan nog maar weer eens over boosheid.
Mijn favoriete thema.
Als een kind boos is, hoe kun je dan het beste reageren?
Waarom moet je nooit zeggen: ‘Ik zie dat je boos bent?’  En wat kun je dan wel zeggen waardoor je het kind kalmeert?

De laatste filmpjes

Een filmpje voor coaches gaat over schaalwandelen.
Dit is een geweldige manier om met iemand te werken.
Al jaren ben ik hier enthousiast over en in dit filmpje leg ik stap voor stap uit hoe je dit doet.

Faalangst is helaas een diagnose die veel gesteld wordt. En dat is best gevaarlijk omdat we daarmee ook een kind vastzetten.
Over de verschillende facetten van faalangst gaat dit filmpje. Want wat zou er gebeuren als faalangst helemaal niet zou bestaan?

Claimende kinderen.
Wie wordt er niet helemaal dol van.
Hoe kun je hiermee omgaan en kinderen helpen om te stoppen met het claimen van een ander?

En tot slot nog een filmpje over invullen voor een ander. Daar zijn de meningen zeer over verdeeld en dat is mooi. Invullen wordt altijd als negatief gezien. Als je echter op een positieve manier invult, is het eigenlijk pure erkenning wat je het kind geeft en op die manier help je een kind op een zeer respectvolle manier.
Kijk en oordeel zelf.

Dit was het weer voor deze keer en ik hoop dat er wat voor je bijzat in deze nieuwsbrief.
Ik ben er weer grutsk op dat ie af is en de volgende komt net voor de zomer, ergens in juni.

Dank je wel!
Ennnn, wil je me dagelijks volgen, like dan gerust de pagina op facebook.

Geplaatst in Nieuwsbrieven | Een reactie plaatsen

Executieve functie metacognitie

De executieve functie metacognitie is van belang voor het leren van hoe je je taken oppakt.

Als je weet hoe je je taken oppakt en deze kunt evalueren, kun je bewust je kennis en vaardigheden inzetten.

Metacognitie kun je leren door je werk te evalueren op hoe je het hebt aangepakt en hoe het een volgende keer nog slimmer kan.

Hoe heb je geleerd en hoe kun je nog meer leren?

Bekijk ook:  alle executieve functies
Bekijk ook:  Plannen en organiseren
Bekijk ook:  Time-Management
Bekijk ook:  Werkgeheugen
Bekijk ook:  Metacognitie
Bekijk ook:  Reactie-inhibitie

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in executieve functies, filmpjes | Een reactie plaatsen

Zeg NOOIT ik zie dat je boos bent

Kijk voor de aardigheid eens naar een boos kind. En kijk dan hoe dit kind vervolgens doet als er iemand boven hem staat die zegt: ‘Ik zie dat je boos bent’.

Eerlijk gezegd heb ik nog nooit iemand, kind of volwassene, na de constatering ‘Ik zie dat je boos bent’ zich opgelucht zien voelen.

Sterker nog: De meeste mensen worden meer boos.
Het is dan meestal ook niet zo handig en fijngevoelig om jouw constatering hoe iemand zich voelt, mede te delen.

Emoties

Een emotie is een soort belangenbehartiger want deze zet aan tot actie in een situatie die gevoelens oproept.
Gevoel en emotie hebben ook invloed op het verstand en op je denken.
Wanneer deze processen goed samenwerken, kun je emoties op een helpende en gezonde manier uiten.

Een emotie is een lichamelijke reactie op een gevoel. Emotie zit altijd in het lijf en kunnen we voelen. De meeste kinderen geven aan boosheid te voelen in hun buik of in hun hoofd. Je kunt de boosheid voelen, maar hoeft deze niet perse te uiten.

Hoe meer een sterke emotie als boosheid groeit, hoe meer deze emotie het denkvermogen overneemt tot het denken is uitgeschakeld en het boze kind of volwassene volledig is overgenomen door zijn reptielenbrein en emotionele hersenen. Geen mens is meer in staat tot redelijk denken als boosheid, angst of verdriet het hebben overgenomen.

Stel je voor dat je kind bent en je voorste hersenen waar het denkvermogen zetelt zijn nog niet zo uitgegroeid. Hoe oneerlijk is het dan om te verwachten dat het kind redelijk is en naar ons kan luisteren.
Om jezelf in bedwang te kunnen houden, is het nodig om op zijn minst te kunnen nadenken en afwegingen te kunnen maken.
Kinderen moeten dit zogenaamde mentalizeren nog leren.

Overtuigingen over kinderen en over boosheid

Wanneer kinderen boos doen vinden we dat over het algemeen niet prettig.
We vinden ook dat kinderen behoren te luisteren en behoren te doen wat we zeggen en liefst ook zo snel mogelijk.
We vinden ook dat kinderen tegen hun verlies moeten kunnen, samen moeten spelen, een nee moeten accepteren, een beetje moeten opschieten ‘s ochtends, zich niet moeten aanstellen als het tegenzit en nog 1000 andere dingen die met een situatie en het kind te maken hebben.

Heel veel ouders hebben ook een hekel aan boosheid en geschreeuw. Soms zeggen we: Als je boos wilt zijn, doe je dat maar ergens anders.
Veel kinderen hebben daardoor het idee dat boosheid een verboden emotie is.

Al deze overtuigingen over het gedrag over boosheid en hoe het hoort, helpen meestal niet in een situatie waarin emotie een rol speelt.
Sterker nog, deze overtuigingen zorgen er meestal voor dat we vergeten naar een kind te luisteren.
En wellicht nog erger, deze overtuigingen zijn meestal gebaseerd op verwachtingen die we hebben en die onze kinderen bij lange na (nog) niet kunnen waarmaken.

Immers, een peuter en een kleuter hebben nog onvoldoende taal om te vertellen wat hen bezighoudt en wat ze van de situatie vinden. Ook oudere kinderen die zich machteloos voelen, zijn meestal niet in staat onder woorden te brengen wat er aan de hand is.
Daarnaast vragen we meestal waarom een kind zich zo gedraagt in plaats van te vragen hoe het kan dat het kind zo overstuur is.
De waaromvraag is naast een beschuldiging een onmogelijke vraag naar motieven die een kind niet kent.
Als je vraagt hoe iets kan, krijg je feiten die de situatie helder maken en de boosheid doen zakken.

Al met al zullen de meeste van onze overtuigingen over boosheid en het ideale gedrag van kinderen ons niet helpen om samen met hen uit de ellende te komen.

Ik zie dat je boos bent

En dan is het kind boos en komt er een volwassenen die zegt: ‘Ik zie dat je boos bent’.
En in alle eerlijkheid. Wat heeft een kind aan deze informatie? Jij ziet iets over hem en met een beetje pech voelt het kind dit als een beschuldiging.
De meeste kinderen roepen dan ook iets van; ‘niet waar’.

Eigenlijk is dit korte zinnetje een contactpoging die uit contact is. Je geeft aan wat jij denkt of voelt en wat heeft een kind daaraan?
Het vergroot in feite de verschillen tussen jullie en je zet een wig van een conclusie tussen jullie in.
Het kind kan zich evengoed verschrikkelijk verdrietig voelen. Heel vaak is boosheid tenslotte gemakkelijker te uiten dan verdriet omdat boosheid toch minder kwetsbaar is.
Door te zeggen dat iemand boos is, zadel je het kind op met jouw mening.

Wat is mooier en beter?

Wanneer je jezelf en je overtuigingen en meningen even parkeert en je voor een moment achterover leunt en het kind observeert, zie je hele andere dingen.

  • Je kunt de situatie beoordelen
  • Je kunt invoelen waar het kind vast loopt
  • Je kunt voelen waar het kind zich machteloos voelt
  • Je kunt de behoefte van het kind bedenken
  • Je kunt inzien wat het kind nog niet kan en welke vaardigheden het nog niet beheerst.

Als je dit allemaal in die paar seconden waarneemt, ga je heel anders reageren dan vanuit de hoogte zeggen wat jij ziet.
Je gaat dan werkelijk het contact aan en kijkt het kind in de ogen en/of je raakt het even aan en zegt bijvoorbeeld:

  • Dat was oneerlijk hè wat daar gebeurde….
  • Je had er vast op gerekend dat je mee mocht spelen…..
  • Het leek vast net alsof ze je met opzet aan de kant duwde….
  • Je had nog zo je best gedaan….
  • Dat was eigenlijk heel verdrietig dat je niet aan de beurt kwam….
  • enz…. enz..

Wat je hier doet is invullen wat de situatie voor gevoelens bij het kind opriep.
Als het klopt, komt er vanuit het kind een grote zucht met een Jaaaa….
Klopt het niet helemaal wat je zegt dat zegt het kind wel iets van nee., maar…… en vertelt hij wat er aan de hand was.

Wat je op deze manier doet is het kind erkenning geven voor zijn gevoel in deze situatie. Hierdoor komt het kind uit zijn reptielenbrein en kalmeert weer een beetje waardoor zijn voorste nadenkhersenen ook weer mee doen.

Je kunt nog een stapje verder gaan door hierna de behoefte van het kind in te vullen:

  • Je wilde zo graag dat het spel eerlijk verliep….
  • Je wilde zo graag samen spelen en het gezellig hebben….
  • Je had zo gehoopt op een goede afloop….
  • Je wilde mij zo graag laten weten dat je deze keer goed geleerd had

Door ook nog eens erkenning te geven voor de goede bedoeling en de behoefte van het kind, voelt het kind zich begrepen en kun je verder gaan.
Een stap verder ga je door te benoemen wat het kind kan leren:

  • Het is heel moeilijk om te leren omgaan met verliezen. Wat kun je de volgende keer denken of doen waardoor je je minder boos hoeft te voelen?
  • Hoe kun je beter leren op je beurt te wachten en wat kun je leren denken of doen als je even niet wordt uitgekozen?
  • Wat kun je doen als je geen beurt krijgt en je wilt toch graag laten weten dat je het goed geleerd had?
  • Wat kun je de volgende keer denken of doen als het ,,, (teleurstelling) ,, weer zo is?

Door deze manier van reageren laat je je ook niet meeslepen in de emotie van het kind en ga je samen op zoek om het kind door deze moeilijke situatie heen te helpen.

En voor het kind heeft het als voordeel dat er niet iemand boven hem staat die een conclusie trekt.
Integendeel: het kind heeft te maken met iemand in betrokken contact die zijn best doet om hem te begrijpen en die woorden geeft aan wat er is zodat hij het de volgende keer zelf kan leren.

Want wat het kind tegelijkertijd onbewust leert is het erkennen en herkennen van zijn gevoelens en emoties in verschillende situaties, er woorden aan geven en voor een volgende keer meer gedragsmogelijkheden.
En hoe mooi is het dat je op deze manier een kind steeds door een moeilijke situatie heen helpt met je echte begrip in plaats van je eigen conclusie en je eigen mening en overtuigingen.

In de e-cursus: Hoe help ik boze kinderen vind je nog heel veel meer tips om kinderen en hun ouders te helpen bij boosheid.
Je vindt deze cursus hier.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Boosheid aan, hersenen uit
Lees ook: Boosheid is een noodzaak
Lees ook: Onrechtvaardigheid: Hoe deal je daarmee?
Bekijk ook: 22 dingen die boze kinderen kunnen leren
Bekijk ook: Omgaan met een dwingeland
Bekijk ook: Omgaan met boosheid

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Bianca Snip

Geplaatst in Boosheid, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Wat moet je met een claimend kind?

Sommige kinderen claimen voortdurend hun ouders, de juf of een vriendje.
Helaas is dit niet heel adequaat gedrag wat op een bepaald moment vaak agressie en boosheid bij de ander oproept.
Het kind doet dit gedrag vaak met een goede reden.
Het is wijs om te achterhalen met welke bedoelingen een kind de ander claimt en het kind te helpen om meer passend gedrag te leren om werkelijk gehoord en gezien te worden.

Geplaatst in filmpjes, Opvoeden in deze tijd | 2 Reacties