Waarom stoppen pubers niet met schoppen?

Stoeien of vechten?

Het was weer raak de afgelopen tijd. Filmpjes met trappende pubers en een klassenassistent die een puber letterlijk in zijn nekvel greep en daarop ontslagen werd.

Wat is er toch aan de hand met pubers dat ze niet alleen excessief geweld gebruiken, maar het ook nog filmen? En dat we er massaal naar kijken en tssss roepen en verontwaardigd reageren, maar geen antwoord hebben op pubergedrag wat buitensporig is.

Ontwikkeling van kinderen

Kinderen ontwikkelen zich binnen een paar jaar van behoeftig wezen tot een zelfstandig en sociaal wezen. Zij leren dat er een verschil is tussen ik en jij. Het eigen lichaam is de grens tussen mij en de ander en ik en de omgeving.

Vanaf de peuterleeftijd ontwikkelt zich ook het geweten en gevoelens van empathie.
Vanaf een jaar of 9 kun je van kinderen verwachten dat ze weten hoe het hoort en dat ze weten wat mag en wat niet mag in relatie tot een ander en de omgeving.
Kinderen kunnen dan goed invoelen hoe iets voor een ander is en wat je eigen gedrag kan oproepen bij een ander. Daarnaast kunnen ze begripvol en empathisch reageren als iemand iets ergs overkomt.

Tijdens de puberteit zijn de hersenen zodanig in ontwikkeling dat pubers risico’s anders inschatten en meer impulsief reageren. Echter, hun geweten is nog verder ontwikkeld en ook hebben ze al meer ervaring met invoelingsvermogen en begripvol reageren.

Opvoedvisie over geweld en omgaan met elkaar

Iedere ouder wil zijn kind goed opvoeden en wil geen puber hebben die de boel op stelten zet. We leren onze kinderen lief te zijn voor elkaar en zich netjes te gedragen.
Geweld willen we niet en ook moet het woordgebruik een beetje netjes zijn.
We willen graag de vriend van onze kinderen zijn en behandelen onze kinderen als gelijken.
Vooral op school willen we voorkomen dat kinderen gekrenkt en geplaagd worden en al snel staan ouders bij de juf of meester wanneer hun kind door andere kinderen uitgedaagd wordt.

Over stoeien en schelden

Stoei partijtjes worden vaak snel in de kiem gesmoord en lelijk taalgebruik moet uitgebannen vinden we.
Wanneer kinderen al jong niet mogen stoeien en elkaar de maat nemen met uitdagend gedrag, is er ook geen kans om weerbaar te leren worden en grenzen te leren.
Door te stoeien en elkaar uit te dagen door elkaar lelijke woorden toe te roepen, leren kinderen met hun lijf grenzen kennen. Ze zien en merken zelf ook dat duwen en schoppen pijn kan doen en dat schelden kwetsend kan zijn.

Wanneer kinderen nog jong zijn, kunnen we ze begeleiden en sturen doordat we aanwezig zijn en toezicht houden. Kinderen leren dan letterlijk hun grenzen kennen en kunnen ervaren waar en wanneer het pijn doet.

Als je puber bent en je staat onder druk van de groep en je hebt geen idee wat grenzen zijn, wat pijn doet en wat nog wel en niet kan, dan heb je wellicht onder invloed van de groep geen idee wat er gebeurt als iemand geschopt wordt.
Dan is er niemand die kan voelen dat het echt heel fout is wat er gebeurt.
Dan is er niemand van de pubers die op de rem trapt en ‘kappen nou’ roept.

Als je puber bent en de gelijke van je ouders en je bent het niet eens met je leraar dan kun je al snel vervallen in het tot de orde roepen van je leraar.
Immers dat mag thuis ook?

Omgaan met puber gedrag

Pubers hebben als belangrijkste taak hun eigen identiteit op te bouwen, autonomie te leren en zelf verantwoordelijk te leren zijn voor hun handelen.
Die ontwikkeling gaat in horten en stoten bij veel pubers.
Wat ouders, mentoren en leraren mogen doen is de puber ondersteunen bij deze ontwikkeling en daartoe moeten ze de puber uitdagen.

Juist wanneer pubers uit de bocht vliegen, moeten we ze stevig omarmen en hen uitdagen tot zelf nadenken: Wat is er gebeurd en vind je het in orde wat je eigen rol is geweest?
Op die manier kunnen we pubers helpen om hun mening te vormen en hen de kans geven hun gedrag te veranderen.

Uiteraard zal de puber het meestal niet met ons eens zijn. Zeker niet wanneer er ontoelaatbare zaken zijn gebeurd. De gemiddelde mens en de meeste pubers zullen dan de schuld buiten zichzelf neerleggen.

Macht of gezag?

De valkuil is om met machtsmiddelen pubers in het gareel te houden. Helaas, dat werkt niet meer in deze tijd. We moeten als volwassenen veel meer dan vroeger het gezag op persoonlijke titel verdienen in plaats van op functie of positie.

Wanneer pubers ons uitdagen moeten we hen juist met respect en vertrouwen benaderen en het vertrouwen geven zodat ze het ook kunnen leren verdienen.

Als we werken met pubers is het juist van groot belang om hen grenzen en vertrouwen te geven. Zij zullen de grenzen alleen respecteren als we naar hen luisteren en hen serieus nemen.

Negatief gedrag begeleiden

Juist waar pubers ontoelaatbaar gedrag laten zien, is het belangrijk scherp te zijn. Er is altijd een reden voor negatief gedrag en wij hebben de taak om hen te helpen zich beter te uiten en hen meer helpend gedrag te laten leren.

Pubers geven zich niet zomaar gewonnen en hebben al jaren geoefend in hun gedrag en hebben er een gewoonte van gemaakt om hun onvrede en gevoelens van onzekerheid, angst en boosheid op een nare manier te uiten.
Wij krijgen te maken met dat nare gedrag en willen dat corrigeren. De kans is echter zeer groot dat de betreffende puber geen betere manier heeft geleerd om zijn ongenoegen te uiten dan hij doet.

Dit betekent dat we juist bij negatief gedrag altijd een laagje verder moeten kijken en de puber moeten helpen zich positiever op te stellen.

Wanneer ze je raken

Maaaaaarrrrr………. Pubers dagen uit en kennen je zwakke plek en vanuit hun eigen zich niet oké voelen, zullen ze naadloos en haarfijn weten op welke knoppen ze bij jou moeten drukken.
Dit doen ze bij elkaar, bij hun ouders, mentoren en leraren. Niet om de ander bewust pijn te doen, maar vanuit een impuls.

Dit betekent dat de ander geraakt wordt en vanuit dat gevoel zal reageren volgens het eigen patroon wat geleerd is als je bang, boos of verdrietig bent. Met andere woorden: De eigen onmacht

En zie daar, de oorlog tussen de kleine en de grote of tussen pubers onderling. De machtsstrijd die nu ontstaat zal een verliezer en een winnaar hebben.

Wat is wijsheid?

Wanneer we geraakt worden door een puber doordat deze ons letterlijk en figuurlijk van alles naar ons hoofd smijt, is het onze plicht om te reageren vanuit onze positie. Wij zijn de volwassene en de grote en de puber heeft recht op een respectvolle benadering.
Ook als hij over de grens gaat.

Uiteraard betekent dit niet dat je niet boos mag zijn, je gekwetst mag voelen en dat het de puber geoorloofd is alles maar te doen wat in zijn puberhersenen kortsluiting maakt.
Zeer zeker niet.

Het betekent dat de puber zich later zal moeten verantwoorden en de consequenties van zijn gedrag moet aanvaarden. Niet door hoge straffen, maar wel door samen in orde te maken wat er stuk is gegaan.
En wij hebben de taak de puber daarin te begeleiden. Dat kan door eerst begrip te hebben voor de aanleiding voor het gedrag bij de puber en daarna te helpen om begrip te hebben voor zijn omgeving en hem te helpen in dit soort situaties ander gedrag te leren.
Zelf moeten we groots kunnen zijn met excuses waardoor we voorbeeldgedrag laten zien.

En niemand zegt dat het gemakkelijk is.

Vooral de moeilijkste pubers hebben recht op onze leiding en begeleiding. Vrijwel nooit willen ze ons moedwillig kwetsen en pijn doen, maar ze kennen geen andere optie om hun ongenoegen te laten blijken.
En ook en vooral de medeleerlingen, mentoren, klassenassistenten en leraren hebben onze steun nodig om hun gezagspositie op een eerlijke manier uit te voeren.
Dat betekent vooral steun van ouders en directie van een school want ook hier geldt: De grote steunt de kleine…

Gewetensvraag

We willen veiligheid voor alle kinderen en veroordelen hard en scherp de daders die elkaar molesteren en de klassenassistent die een leerling hard aanpakt geven we massaal steunbetuigingen.

En als we eens eerlijk zelfonderzoek doen, hoe beantwoorden we dan de gewetensvragen?

Als we het goed vinden dat leraren kinderen met geweld aanpakken, willen we ons kind dan naar een dergelijke school sturen?

Zou het kunnen dat ons kind zich ook kan aansluiten bij de filmers in plaats van de geweldenaren te stoppen?

Zou het kunnen dat door onze visie over vermijding van pijn en conflicten waardoor onze kinderen minder weerbaar zijn, minder grenzen voelen en geen gezag meer hebben voor meerderen, kinderen niet meer kunnen stoppen met schoppen en treiteren omdat ze die natuurlijke grenzen niet of minder goed geleerd hebben?
En dat we daarom allemaal op onze eigen manier ook een beetje schuldig zijn aan de excessen van pubers onderling en gedoe met leraren?

Met elkaar maken we een veilig klimaat.
Laten we daarom eerst zelf ook even onderzoeken wat wijsheid is en vooral bedenken wat we zelf onze kinderen meegeven en hoe snel wij zelf ook van de ene naar de andere kant kunnen komen.

En laten we vooral onze verantwoordelijkheid nemen voor het welzijn van alle kinderen en met name zachtheid geven aan moeilijke pubers.

Ik ben heel benieuwd hoe jij erover denkt… Je mag hieronder reageren.


Spreekt deze blog je aan? Ik vind het een compliment als je deze deelt. Wanneer je deze tekst of gedeeltes daarvan wilt gebruiken, vraag dan even toestemming.

Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen, of wil je meer lezen over de training Ik leer leren? Like dan nu mijn facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken. Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Meer artikelen:

Lees ook: Puberteit: Drama of genieten?
Lees ook: Kun je pubers loslaten?
Lees ook: Waarom zijn belonen en straffen waardeloze machtsmiddelen?
Lees ook: Wie ruimt jouw rotzooi op?
Bekijk ook: Kun je afspraken maken met boze kinderen?
Bekijk ook:  Hoe benader je negatief gedrag op een positieve manier?
Bekijk ook: Hoe leer je tegen je verlies te kunnen?

De illustratie is van Bianca Snip

Geplaatst in Ontwikkeling van kinderen, Opvoeden in deze tijd, Pesten, Pubers, Stof tot nadenken | 14 Reacties

Waarom is afleren van negatief gedrag zinloos?

Kinderen moeten veel leren en hebben de neiging om ook verkeerde dingen te leren.
Net zoals bij ons als volwassenen hebben kinderen tal van verkeerde gewoontes en onhandig gedrag.
Wij willen graag dat kinderen negatief gedrag en nare gewoontes afleren. Uiteraard is dat prima, alleen bij de manier waarop gaat het mis.

Doe dat niet!

We berispen kinderen als ze iets fout doen en vertellen hen dat ze moeten stoppen, het niet meer doen en vooral NU moeten ophouden.

Helaas werkt dat alles niet omdat datgene wat je niet wilt nu net de aandacht krijgt. Net als die roze olifant.

Wat dan wel

Wat wel helpt is op zoek gaan naar iets wat je kunt bijleren. Zo stroomlijn je waar je wel naar toe wilt gaan en wat je wel wilt. Geen aandacht schenken aan een roze olifant is uitermate moeilijk. Aandacht schenken aan waar je naar toe wilt is niet alleen veel leuker, je kunt er ook nog eens van alles voor bedenken.

Daarom is afleren volstrekt zinloos en kun je beter je energie richten op wat wel mogelijk en iets leuk en nieuws gaan bijleren.
Dat levert vaak ook nog eens minder gemopper en meer rust op.

Wat wil jij bijleren in plaats van afleren?
Bekijk het filmpje voor de uitleg.



Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen, of wil je meer lezen over de training Ik leer leren? Like dan nu mijn facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken. Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Geplaatst in filmpjes, Opvoedtips, Wist je dat? | Een reactie plaatsen

Kun je pubers loslaten?

Je puber loslaten?

Wanhopig zijn ze vaak… ouders van pubers.

Want pubers gaan steeds meer hun eigen weg en vinden de mening en de regels van ouders maar waardeloos. Bovendien zijn ze niet gemotiveerd voor hun schoolwerk. En ze laten ook nog eens hun rotzooi slingeren en hun kamer is een puinzooi. Vaak eten ze ook nog de koelkast en de koektrommel leeg en gezonde maaltijden willen ze niet eten. Geld verdwijnt in een bodemloze put en een beetje zorg voor hun spullen is er ook al niet.

 Wil je een redelijk gesprek voeren dan lopen ze of stampend weg of in het gunstigste geval rollen ze met hun ogen. En wanneer je denkt dat je duidelijke afspraken hebt gemaakt, hebben zij geen idee en hebben acuut geheugen verlies.

Wat moeten ouders met hun pubers?

De meeste van bovenstaande verschijnselen zijn ouders van pubers bij tijd en wijle zeer bekend en ze worden er vaak niet blij van. Ze vragen zich af wat de beste aanpak is voor hun puber en hebben vaak al van alles geprobeerd. Heel vaak is de relatie verstoord en wordt er veel ruzie gemaakt en is er veel onbegrip onderling.

Ouders ervaren dat ze hun grip kwijt zijn op hun puber en kennen het kind wat vaak zo meegaand en gezellig was niet meer terug. Ze hebben er een wrokkig en nurks wezen voor teruggekregen in huis.

Als oplossing wordt vaak geopperd om hun puber dan maar los te laten.

Wat bedoelen ouders met loslaten?

Met het loslaten van hun puber bedoelen veel ouders eigenlijk het opgeven van hun puber. Zich er maar niet meer mee bemoeien lijkt dan de beste weg en alleen als het echt gillend uit de hand loopt, willen ze dan ingrijpen.

Ouders hebben het idee dat dit de oplossing is en dat hun puber dan zelf maar moet ervaren dat er grenzen zijn. Ze accepteren dan de gevolgen dat het op school of op straat mis gaat en laten hun kind zijn gang gaan. Ze accepteren spijbelen, blowen, omgang met vrienden en te laat thuis komen omdat ze de ervaring hebben dat er geen land met hun puber te bezeilen is.

En ondertussen wordt de boosheid en de onmacht groter.

Loslaten is niet opgeven

Zoals ouders het voelen en verwoorden bedoelen ze met loslaten dat ze hun kind opgeven. Hij of zij moet het zelf maar weten en als ouders trekken ze hun handen ervan af.

Dit is vaak een soort van beslissing uit wanhoop omdat ze de grip kwijt zijn en niet weten hoe het verder moet. Wanneer ze hun puber op deze manier loslaten door het op te geven, verliezen ze meestal hun puber.

En dat wil niemand! Ook de puber niet, al gedraagt hij zich vaak wel zo.

Hoe kun je een puber wel loslaten?

Gerald Patterson formuleerde een aantal pedagogische handvatten om pubers te begeleiden. Van ouders vraagt dit betrokkenheid, positieve aandacht en in de gaten hebben waar je kind mee bezig is en wat belangrijk voor hem is.

Dit is tegengesteld aan loslaten door opgeven en hierdoor moet je juist de band met je kind stevig aanhalen, maar op een andere manier dan mogelijk de gewoonte was.

Patterson heeft het om te beginnen over duidelijke en reële grenzen stellen. Pubers moeten weten wat er van hen wordt verwacht en waar ze zich aan hebben te houden. Van ouders wordt gevraagd hier consequent mee om te gaan om daarmee betrouwbaar te zijn voor de puber. Ouders nemen de leiding en het is handig om maar een paar belangrijke regels af te spreken en daar ook samen een verbond over te hebben.
De regels die er zijn mogen uitdagen tot het nemen van verantwoordelijkheid en vertrouwen. Het lijkt logisch om ruzie te maken over de inhoud van regels, maar handiger is het om pubers te leren de regel zelf ter discussie te stellen met argumenten.

In de gaten houden in betrokkenheid

Ouders moeten weten hoe en met wie hun puber zijn tijd besteedt. De valkuil is om hier controle voor in te zetten, maar dat gaat absoluut niet werken. Juist hier is het nodig om belangstelling te hebben voor de wereld van de puber. Wanneer een puber voelt dat er respect en aanvaarding is voor zijn wereld, laat hij zich veel gemakkelijker bijsturen als het uit de hand dreigt te lopen.
Dit betekent dat ouders leren zo nu en dan hun tong af te bijten en meekijken naar gamen, doorvragen over de aard van vriendschappen en het uithouden bij flauwiteiten onderling.

Oprechte interesse en écht de mening willen weten hoe de puber over bepaalde zaken denkt, helpen de betrokkenheid en het respect te verhogen. Hiervoor kunnen ouders hun pubers bevragen hoe ze denken over incidenten met anderen bijvoorbeeld op het gebied van school, comazuipen of omgaan met sexting. Er kunnen interessante gesprekken ontstaan wanneer ouders de, soms ongepolijste, mening aanhoren van hun puber en erover in gesprek gaan.

Uitdagen

Geef de puber vertrouwen en daag ‘m uit om met oplossingen te komen voor dat wat fout gaat. Geef ook regelmatig een compliment over hoe een puber een probleem heeft opgelost en over zijn ideeën om iets te doen. Dit betekent dus dat ouders hun puber stimuleren om zelf hun problemen met leerkrachten en baantjes op te lossen zodat de puber zelf belt, mailt of afspreekt. Hoogstens geven ouders wat tips en hun goedkeuring vooraf of achteraf, maar de puber mag alles zelf oplossen. De ouder is het vangnet, dan wel te trampoline waar de puber op mag vallen en weer omhoog mag stuiteren voor een nieuwe poging al dan niet met een goede landing.

Hoe laat je je puber wel los?

Het loslaten van een puber betekent dus eigenlijk dat je de band op een andere manier gaat smeden. Je gaat als het ware naast je puber staan en geeft zeer duidelijke richtlijnen en blijft stevig in gesprek op een zo volwassen mogelijke manier.

Het loslaten van pubers door hen op te geven is geen optie. Wat werkelijk helpt is de puber uit te dagen de volwassen band aan te gaan vanuit een andere manier leiding geven aan het proces van volwassen worden.
En, het is een proces van vertrouwen geven en bewijzen dat je vertrouwen waard bent. Ouders hebben de taak eerst vertrouwen te geven en pubers mogen bewijzen dat ze het aankunnen. Maar pubers mogen ook fouten maken en de boel verknallen. Dan is het aan ouders om weer opnieuw vertrouwen te geven door betrouwbaar te zijn in het stellen van hun grenzen, betrokkenheid te tonen en te weten hoe het echt met hun puber gaat.

Je krijgt er met een puber een mini volwassene bij die de ene dag als een kind is en de volgende dag als een echte volwassene uit de hoek komt.

En hoe mooi is dat?

Ik ben heel benieuwd hoe jij erover denkt… Je mag reageren onder deze blog. 


Deze blog is gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad van 26 januari 2019.

Spreekt deze blog je aan? Ik vind het een compliment als je deze deelt. Wanneer je deze tekst of gedeeltes daarvan wilt gebruiken, vraag dan even toestemming.

Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen, of wil je meer lezen over de training Ik leer leren? Like dan nu mijn facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken. Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Meer artikelen:

Lees ook: Puberteit: Drama of genieten?
Lees ook: Over gameverslaving
Lees ook: Je wilt toch geen slijmbal zijn?
Lees ook: Wie flexibel is, krijgt meer
Bekijk ook: Executieve functies: De succesfactoren voor pubers
Bekijk ook:  Heb jij ook een drama queen in huis?
Bekijk ook: Motivatie en leerproblemen, hoe ga je daar mee om?

De illustratie is van Aly Westerhuis

Geplaatst in gepubliceerde artikelen, Opvoeden in deze tijd, Pubers | 12 Reacties

Hoe leer je plannen?

Plannen is één van de belangrijkste zogenaamde executieve functies.

Willen we succesvol functioneren dan is het vooral heel belangrijk dat we goed kunnen plannen.

Wat is plannen eigenlijk en hoe krijg je dat zo goed mogelijk onder de knie?

Welke rol spelen ouders en opvoeders hierbij?Bekijk het filmpje om te zien hoe eenvoudig het eigenlijk is te leren….

Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen?
Like dan nu mijn
facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken.
Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van
de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Bekijk ook: Hoe leer je plannen en organiseren
Bekijk ook: Hoe leer je als extravert kind?
Bekijk ook: Is een koptelefoon in de klas nuttig?
Lees ook: Moeten we blij zijn met Magister?
Lees ook: Hellup….. toetsweek
Lees ook: Waar je op moet letten bij concentratieproblemen

Geplaatst in filmpjes, Leerproblemen, leerstijlen, Pubers | Een reactie plaatsen

Waarom zijn belonen en straffen waardeloze machtsmiddelen?

Is belonen en straffen handig?

De meest gestelde vraag over straffen

In vrijwel ieder opvoedcoach gesprek komt de vraag aan de orde:
“Maar wat met straffen?, Is dat goed of fout?”
Meestal heb ik daar slechts één antwoord op en dat is de vraag of het helpt en werkt.
Daarbij valt het op dat straffen vrijwel nooit werkt en het opleggen van consequenties voor een vergrijp wel helpt.

Wat is straffen

Straf is meestal een stapeling van zaken door het afnemen van iets, het verbieden van iets in de toekomst, het isoleren van een kind en dreigen en chanteren:
Je mag je telefoon niet meer hebben, je moet deze week thuis blijven, je krijgt niet die nieuwe jas en nu ophoepelen naar je kamer.

Wanneer je het op deze manier wilt, is dat natuurlijk prima,
Het risico is echter wel dat in ieder geval de sfeer verpest is en je ook de verbinding met je kind kwijt bent. En bijkomend effect is dat het vrijwel nooit meer gaat over dat wat misgegaan was, maar over je verhouding tot elkaar. En die is meestal negatief geladen.

Onmacht omdat we boos zijn en de controle willen hebben over het gedrag van ons kind of puber is vaak de oorzaak van straffen.
En laat een kind daar nu mooi niet intrappen.
Want wanneer wij als ouders reageren met boosheid, krijgen we meestal boosheid of wrok terug van het kind of puber en in no time heb je dan ruzie en een welles-nietes spel in huis.

Wat betekent een consequentie op gedrag

Consequenties op gedrag is iets heel anders.
Wanneer je kind zich niet aan afspraken houdt en regels met voeten treedt, mag dat consequenties hebben.
Als je fiets ‘s avonds tegen de afspraak nog buiten staat, kom je uit je bed om de fiets binnen te zetten. Als je snoep en geld pikt tegen afspraken in, komen er sloten en een geldkistje.
Als jij je huiswerk niet maakt terwijl we een afspraak hebben, moet je het op een later moment doen en dan gaat de afspraak met je vriend niet door.

Wat is het verschil tussen straffen en consequenties op gedrag

Het verschil is dus dat er bij een consequentie er een direct verband is met het delict. Bij straf zie je vaak dat er iets afgenomen wordt, dat er iets niet meer mag en dat je voor straf geïsoleerd wordt, bijvoorbeeld in de gang of op je kamer. Bovendien komt er vaak een soort van dreiging om de hoek kijken richting de toekomst.

Straf leidt tot boosheid en stopt de onderlinge communicatie omdat er vaak een gevoel van onredelijkheid inzit. Kinderen en pubers voelen bovendien haarfijn de onmacht van hun ouders aan en gaan daar tegen in. Vaak met hun eigen onmacht om de situatie te redden.

Bij een consequentie is er een min of meer redelijk gevolg op dat wat er plaats vond. Boosheid is ook helemaal niet nodig want er is een oorzaak en een gevolg. In alle rust kun je het daarover hebben en het kind of puber er op wijzen dat er iets moet gebeuren.

Wat als je kind boos wordt

Uiteraard gaat je kind of puber boos worden wanneer jij als het ware een stokje steekt voor zijn doelen.
We vinden dit vaak heel vervelend en reageren daar zelf ook weer vaak op met boosheid of veel woorden.
Als je te maken hebt met een puber ben je dan meestal mooi de klos want die komt met duizend argumenten waarom jij fout zit. En het risico op een eindeloze discussie en nog meer boosheid ligt dan natuurlijk om de hoek. Wanneer je dan zelf boos begint te worden, is de verleiding om te gaan straffen erg groot.

Doe het niet

want

je kind heeft recht op deze boosheid

Gebruik de boosheid als kans

Laat je nooit verleiden tot een discussie met je kind of puber over het overschrijden van grenzen of afspraken. Wanneer je boos bent over wat er gebeurd is, maak dit dan kort en bondig duidelijk.
En ga verder met het noemen van de consequentie die hangt aan wat er mis ging.

Wat heel fijn is voor je kind is dat je gaat vragen naar de reden van de overtreding. Want wat maakte nu eigenlijk dat er gebeurd is wat gebeurde?
Soms zijn de regels verouderd en niet meer passend en moet je nieuwe oplossingen vinden. Soms moet je kind leren omgaan met teleurstellingen en zich leren voegen.
Wanneer hier sprake van is, geef je je kind erkenning voor het feit dat het niet leuk was. Ennnnn…. maak dan duidelijk dat er nog steeds een consequentie is.

Waarom is belonen niet helpend?

Belonen lijkt zoveel vriendelijker, maar is eigenlijk ook een soort van machtsmiddel want als jij nu doet wat ik zeg of wil, dan krijg jij daarvoor iets terug.
Op die manier bestendig je de machtsongelijkheid en leer je je kind dat je voorwaardelijk en niet onvoorwaardelijk van hem houdt. Immers wanneer je kind lief en zoet is en doet wat jij wilt, houd je van hem en krijgt hij aandacht en misschien wel mooie dingen.

Het veel gebruiken van beloningen kan er zelfs voor zorgen dat kinderen heel weinig zelfvertrouwen opbouwen omdat er altijd een externe bron nodig is dat je oké bent.
Daarnaast kan het veelvuldig gebruik van belonen ervoor zorgen dat een kind niet bereid is iets te doen als er niet onderhandeld wordt over de opbrengst.

Voor ouders kunnen beloningen bovendien een heel erg negatieve uitkomst hebben. Want wat als je kind of puber zich niet houdt aan de regels of afspraken? Wordt de scooter, de vakantie, de nieuwe jas of computer dan niet gegeven? Op die manier wordt een voorgestelde beloning een straf en keert het zich tegen je.

Uiteraard kan het WEL fijn zijn voor een kind of puber wanneer er een mooi compliment of cadeau gegeven wordt voor een prestatie. Het verschil is dan echter dat de beloning niet is ingezet als manipulatie en machtsmiddel, maar als consequente van iets bijzonders!

Dus waarom zijn belonen en straffen waardeloos?

Belonen en straffen zijn allebei een middel om je kind of puber te laten doen wat jij wilt op een manier die niets toevoegt aan de relatie behalve een machtsverschil.

Het zegt niets over leiderschap en regie als opvoeder en mogelijk als meest belangrijk:
Je kind leert er niets van behalve angst voor represailles of dat je te koop bent als je doet wat een ander wil.

  • Het nadenken over eigen keuzes
  • Het ontwikkelen van een eigen geweten
  • Het beoordelen of iets voor jou zelf in orde is
  • Het verantwoordelijkheid leren nemen over je eigen handelen
  • Het leren van argumenteren en opkomen voor je eigen belangen

Dit blijft allemaal achterwege als je vooral werkt met belonen en straffen.
En mogelijk het belangrijkste: Je leert nooit je kind echt kennen en bouwt niet vanuit een gelijkwaardig contact een relatie op.

Wat is dan de beste weg?

Uiteraard gaat het geen enkele ouder of opvoeder lukken om nooit boos te worden en te straffen en geen beloningen te gebruiken.
Dat hoeft ook helemaal niet.
Het is juist het variëren waar kinderen zoveel van leren.
Het belangrijkste is dat je als ouder de regie hebt en leiderschap toont. En daar past zo nu en dan best een dreiging of chantage bij, mits je het maar duidelijk brengt.

En hoe mooi kan het zijn als je kind of puber zegt dat jij chanteert en dat je dat dit met een stralende lach beaamt en hem waarschuwt voor de gevolgen bovendien.

Ennn… creëer vele mooie spontane momenten waarbij je je kind of puber een mooi compliment of klein cadeautje kunt geven.
Gewoon omdat het zo’n fijn kind is of dat er iets heel goed gelukt is…

Ik ben heel benieuwd hoe jij erover denkt… Je mag reageren onder deze blog.

Spreekt deze blog je aan?
Ik vind het een compliment als je deze deelt.
Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.

Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen? en wil je meer lezen over Ik leer leren?
Like dan nu mijn
facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken.
Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van
de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Lees ook: Is je kind een paard of een ezel?
Lees ook: Hoe ga je om met een eigenzinnig peuter?
Lees ook: Stop met straffen!
Lees ook: Je luistert niet naar me!
Bekijk ook: Is het uitpraten van een ruzie altijd nuttig?
Bekijk ook: Hoe benader je negatief gedrag op een positieve manier?
Bekijk ook: Zo stop je klierende kinderen

De illustratie is van Bianca SNip

Geplaatst in Opvoed illusies, Opvoeden in deze tijd | Getagged , | 12 Reacties

Is overhoren nuttig?

Vaak denken we dat het voor kinderen en pubers nodig is om hen te overhoren voor een toets.
Dit is echter maar zeer de vraag en hangt natuurlijk helemaal af van de leerstijl en de behoefte van het kind.

Immers, wat belangrijk is, is dat het kind of de puber zelf het gevoel heeft of de lesstof zodanig is onthouden dat er een voldoende uit de toets rolt. Wanneer dit (zelf) vertrouwen er is, hoef je echt niet te overhoren en maak je een kind misschien alleen maar onzeker als je vindt dat het wel zou moeten.

Belangrijk is ook dat het kind zelf de verantwoordelijkheid neemt voor het huiswerk en de resultaten daarvan. Overhoren is een faciliteit die kan helpen het vertrouwen op te bouwen en zou ook weer afgebouwd moeten worden. Of alleen wanneer er twijfel is.
Daarnaast zou het kind of de puber zichzelf moeten leren controleren en criteria moeten bedenken zodat hij weet dat het voldoende is.

Dus, is overhoren nuttig?

Ja, overhoren is nuttig bij het starten van leren en het leren omgaan met verschillende soorten toetsen. Het is nuttig om te ontdekken of je een goede manier van leren hebt.

Overhoren is NIET nuttig als het een gewoonte wordt, een soort van gemakzucht. En het is helemaal niet nuttig als het een controlemiddel van ouders is.

Het is vooral nuttig in de aanloop van een kind of puber naar zelfstandig leren en het ontdekken van eigen goede manieren en om te leren hoe je jezelf kunt controleren zodat je voldoende vertrouwen hebt op de goede afloop van toetsen.

Bekijk in het filmpje hoe je op een goede manier kunt overhoren.

En wat is jouw ervaring? Laat het gerust weten in de reacties.


Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen?
Like dan nu mijn
facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken.
Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van
de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Bekijk ook: Hoe leer je plannen en organiseren
Bekijk ook: Hoe leer je als extravert kind?
Bekijk ook: Is een koptelefoon in de klas nuttig?
Lees ook: Moeten we blij zijn met Magister?
Lees ook: Hellup….. toetsweek
Lees ook: Waar je op moet letten bij concentratieproblemen

Geplaatst in Leerproblemen, leerstijlen, Pubers | Een reactie plaatsen

Nieuwsbrief: Hoe ga jij het aanpakken?


Centrum Tea Adema

Nog een paar dagen en dan zijn we 2019.
Heb jij dat ook dat je onwillekeurig toch terug en vooruit denkt en plannen maakt?
Ook in deze nieuwsbrief een terugblik en een vooruitblik.
Ik hoop dat je er even van kunt genieten.

Oud en nieuw

Wanneer ik dan zo nu en dan boven mijn haakwerkje zit te mijmeren over oud en nieuw, bedenk ik me dat het weer is mislukt om het in dit jaar het rustiger aan te doen.
Sterker nog, het lijkt alsof ik het drukker had dan ooit tevoren.
Ik had iets vaker geen lessen op zaterdag, maar dit werd ruim gecompenseerd door meerdere incompany trainingen voor teams van leraren van basisscholen en Voortgezet Onderwijs en verpleegkundigen van GGD. Ook voor 2019 staan er alweer meerdere dagen in de agenda.

Wat echt nieuw was dit jaar was de online leeromgeving.
De opleiding over het helpen bij boosheid voor coaches, leraren en hulpverleners heeft hier een plek gekregen. Wanneer je kinderen en hun ouders effectief wilt helpen bij boosheid dan is deze opleiding het standaardwerk wat je niet kunt missen.
Ook de nieuwe training voor pubers en hun ouders om op een elegante manier je zin te krijgen vind je in deze nieuwe -school-. Werk je met pubers? Dan is dit een training op het gebied van weerbaarheid die echt het verschil maakt en bovendien heel veel inzicht en plezier geeft. Ga jij er ook mee werken?

Over een paar weken komt de nieuwe praktische pubercoach opleiding beschikbaar.
In deze opleiding komen bijna 50 soorten hulpvragen aan bod die pubers en hun ouders kunnen hebben.
En omdat het juist een praktische opleiding betreft, vind je in deze opleiding de aanpak die je kunt hanteren van de aanmelding tot het vertrek van de puber en zijn ouders.
Deze opleiding is een soort databank die je steeds kunt raadplegen als je een hulpvraag van een puber en zijn ouders ontvangt.
Voor mensen die toch ook behoefte hebben aan het echt live oefening, komt er in april een oefendag.
Heb je belangstelling, houd dan deze nieuwsbrief en mijn facebookpagina in de gaten want er zijn in eerste instantie maar 23 plekken beschikbaar voor de live dag en vol is vol.
Ik ga de rest van dit jaar verder met de hulpvragen over rouw, echtscheiding en verlies bij pubers en de les over seksualiteit.
En daarna nog alles weer opnieuw doornemen.
Gelukkig heb ik twee fantastische dames voor de redactie en Marijes creaties voor het creatieve deel.

Dus, ondanks dat ik me voornam om het rustiger te hebben zijn er naast deze pubercoach opleiding nog een aantal zaken die gaan veranderen waardoor ook 2019 wel vol zit.

In 2020 bestaat de opleiding 10 jaar en gaat de opleiding nog meer praktisch van aard worden dan tot nu toe.
Het komende jaar gebruik ik om de omslag te maken en zaken toe te voegen en los te laten wat klaar is.

Voor mij wordt 2019 een soort van overgangsjaar.
Het wordt ook het jaar waarin ik zelf weer een grote opleiding ga volgen op het gebied meer verdieping in systemisch werk naast alle opleidingen op dit gebied die ik al heb gevolgd.
Mijn onderzoeksvraag voor 2019 is hoe kinderen in deze tijd geven aan hun ouders, ofwel in vaktermen hoe wij in deze tijd onze kinderen parentificeren.
Ik de laatste jaren in de praktijk een verschuiving van geven van kinderen om hun ouders niet teleur te stellen in (schoolse) ontwikkeling en het perfect willen zijn.
Dit wordt mijn onderzoeksfocus voor het komende jaar.

De media in 2018

Het afgelopen jaar werd ik weer verschillende malen gevraagd om mee te werken aan artikelen voor verschillende bladen en kranten.
Ik vind het echt fijn om ook op die manier mee te mogen werken aan informatie over kinderen en ouders.
Als ik het stapeltje even overzie, is het best nog wel veel geweest.

Voor dagblad Trouw mocht ik 4 keer meewerken aan de wekelijkse opvoedvraag en vooral de laatste keer over pubers die niet gemotiveerd zijn voor huiswerk was een hit vertelde de journaliste mij achteraf.
Ook voor de Volkskrant en de Telegraaf mocht ik mijn mening een aantal keer laten weten.
Naast mijn tweemaandelijkse rubriek in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad publiceerden ze ook nog het artikel over het leerzame effect van leuren langs de deuren wat bij Sint Maarten ook aan de orde komt.

Voor het blad Eigen Huis mocht ik een iets zeggen over het effect van verhuizen voor kinderen en welke gevolgen dit heeft.
Het is nog best een groot artikel geworden waar ik in een blog nog wat meer aspecten heb beschreven.
Dit jaar mocht ik weer twee keer een bijdrage leveren aan het blad Kwink voor leerkrachten.

En ook heel bijzonder was het afgelopen jaar dat Leraar24 een praktijkfilm wilde maken over een les van Ik leer leren in de klas. Leraar24 is onderdeel van de onderwijscoöperatie en licht vernieuwende initiatieven in de klas toe op film. Het is een bijzonder mooie film geworden over werken met faalangst en motivatie in de klas.

Een mooie ervaring tenslotte was nog het interview voor Radio 1 over Sinterklaas.
Wil je het terugluisteren dan kan dat gelukkig nog.

Pubertrainingen

De Ik leer leren training wordt alweer 5 jaar intensief gevolgd door pubers op vele plaatsen binnen en buiten scholen.
We mogen ons erop verheugen dat het team trainers steeds groter wordt. en er ook dit jaar weer een grotere vraag was naar de training van zowel ouders als scholen. Er zijn zelfs initiatieven gaande binnen gemeenten om de training aan te bieden aan kinderen die soms minder kansen krijgen.
Allemaal enthousiaste trainers die pubers effectief helpen met en bij het leren leren.

Vanaf oktober is daar de pubertraining weerbaar communiceren bijgekomen om pubers te helpen op een elegante manier hun zin te krijgen.
De combinatie van beide trainingen is een schot in de roos.
En, het mooie is dat de eerste school voor Voortgezet Onderwijs deze training al in hun aanbod.
Enerzijds een training op het gebied van leren en presteren en anderzijds hoe je het aanpakt om voor je zelf op te komen bij leerkrachten, je ouders, je broers en zussen en je vrienden.
Ook deze training wordt al steeds vaker gegeven en is bij verschillende Ik leer leren trainers in voorbereiding.

Voor coaches, leraren en mentoren is binnenkort de praktische pubercoachopleiding beschikbaar zoals je al kon lezen.

Om nog even te lezen…

Heb je nog even de tijd dan heb ik nog een paar mooie blogs voor je.
Wanneer ik nadenk over hoe wij met onze kinderen omgaan en wat we belangrijk vinden voor de toekomst van onze kinderen, komt daar altijd school om de hoek kijken.
Het was ook in het afgelopen jaar dat we plotseling niet meer mogen spreken over laagopgeleid alsof we dan niet meer mee tellen of dat de mate van je schooldiploma iets zou zeggen over je waarde als mens voor de samenleving.
Ik denk dat we daarmee een grote vergissing maken.
Het roept bij mij de vraag op of hoogopgeleid werkelijk gelukkiger maakt. Immers er is zoveel meer dan je schooldiploma en hoeveel kinderen jagen we over de kling met onze eisen en denkbeelden?  In de blog zet ik een aantal zaken op rij.

Liegen is ook zo’n heerlijk onderwerp waar altijd vragen over komen.
We zijn geschokt als ons kind liegt. En om die reden vinden ouders het soms lastig om met Sinterklaas om te gaan.
En ook al is Sint al lang weer in Spanje, het is echt de moeite waard om liegen in het kader van Sinterklaas, sprookjes, films en verhalen eens op een rij te zetten.

Regelmatig krijg ik hulpvragen van ouders waar ik hard de rem op zet.
Dit zijn vaak de hulpvragen die bij mij ook de gedachten in gang hebben gezet hoe wij zaken van onze kinderen vragen die bij ons volwassenen thuishoren.
Steeds meer en vaker valt me op dat ouders hulpeloosheid tonen en doorgeven aan hun kinderen die niet nodig is.
Voor mijn onderzoeksvraag voor het nieuwe jaar wat de hedendaagse ouders vragen van hun kinderen waren de hulpvragen de trigger.
De vraag die bij mij dan ontstaat is of het wijs is om kinderen te coachen of dat we daar beter mee kunnen stoppen. Want hoe wijs is het om kinderen te coachen?
Ik ben benieuwd hoe jij erover denkt.

Om nog even te bekijken

Ben je nog steeds nieuwsgierig dan heb ik ook nog een paar linken van filmpjes van de afgelopen tijd.
Volgende week nemen we een nieuwe serie filmpjes op en ook daarmee ben ik druk met de voorbereiding. Alles nog in het oude jaar af, het is nog hard werken ook deze week.

De onderwerpen voor de filmpjes waren weer divers. Net zo divers als er hulpvragen en onderwerp zijn voor opgroeiende kinderen. Als je denkt dat je het snapt, stellen ze je weer voor nieuwe uitdagingen.
Daarom een filmpje over moeilijk gedrag bij jonge kinderen en hoe ouders daar het beste mee om kunnen gaan. Wij begrijpen niet altijd goed hoe het kan dat jonge kinderen zo buitengewoon uit de bocht kunnen vliegen en juist daarom is het zo belangrijk dat wij volwassenen en ouders het juiste doen.

Sommige kinderen willen altijd de eerste en de beste zijn.
Grappig is dat wij dit vaak afkeuren en vinden dat een kind zich moet inhouden en moet inbinden.
Maar is dit wel de juiste aanpak?
Kijk maar hoe het ook kan.

Andere kinderen voelen zich juist beter een beetje op de achtergrond. Deze kinderen willen we juist vooruit duwen of we beschermen ze teveel.
Wat is voor deze kinderen de beste aanpak en hoe kunnen we ze helpen moedig te zijn?

En tenslotte om het jaar mee af te sluiten.
Wanneer je kinderen helpt, wat is dan de beste positie om met elkaar in gesprek te gaan?

Op naar oud en nieuw

Tot zo ver 2018 van mij.
Ik ben dankbaar voor de mensen die ik dit jaar weer mocht ontmoeten, zowel in mijn praktijk, in de opleidingen en als lezer.
Dank je wel voor wat ik op mijn beurt mocht leren via jou.

Zoals al genoemd wordt 2019 voor mij een overgangsjaar om me te bezinnen op hoe ik je nog beter kan helpen zodat jij de kinderen, pubers en ouders waar je mee te maken hebt, kunt helpen op jouw eigen speciale manier.

Ik werk nog een paar dagen hard door aan de nieuwe plannen voor de komende weken en houd je op de hoogte via de nieuwsbrief en via facebook.

Ik hoop je in het nieuwe jaar weer te mogen ontmoeten en wens je heel veel goeds in 2019 en eerst een prachtige jaarwisseling.

Meer lezen over kindercoaching en opvoedcoaching?

vraag nu het eboek aan.

Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen? en wil je meer lezen over Ik leer leren?
Like dan nu mijn
facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken.
Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van
de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach.

Geplaatst in Nieuwsbrieven | Een reactie plaatsen

Ik leer leren bij leraar 24

Leraar24 heeft de afgelopen periode aandacht gegeven aan Ik leer leren en er is een videofilm gemaakt van een les van Ik leer leren.
Docent Esther Dirks, die ook kindercoach en Ik leer leren trainer is, heeft de lessen gegeven.
Het is een prachtige film geworden!

Bekijk de film op leraar 24.

Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen? en wil je meer lezen over Ik leer leren?
Like dan nu mijn
facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken.
Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van
de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Geplaatst in Ik leer leren trainers | Een reactie plaatsen

Waarom moeten kinderen leren moedig te zijn?

Kinderen komen in hun leven van alles tegen.
Soms zit het mee en soms zit het echt tegen.
We kunnen als ouders en volwassenen proberen de ellende bij kinderen vandaan te houden, maar dat gaat enerzijds niet lukken en anderzijds is het ook heel ongewenst.
Wanneer kinderen tegenslag en teleurstelling krijgen te verwerken, leren ze daarvan op zichzelf te vertrouwen.
Of zoals mijn dochter op een dag zei: “Ik weet dat er altijd een oplossing is en dat het goed komt”.
Door dit vertrouwen durven ze ook de volgende stap aan en lukt het om mogelijke angst te bezweren.

Moed helpt om de uitdagingen aan te gaan en kun je leren.
Door moedig te zijn leren kinderen toch te doen wat moeilijk is en leren ze zich te herpakken na teleurstellingen.

Kijk maar eens in dit filmpje hoe het werkt.

Wil je weten hoe ik werk met ouders en kinderen?
Like dan nu mijn
facebookpagina om iedere dag te lezen en kijken over alles wat met kinderen heeft te maken.
Kijk of ik iets voor je kan betekenen om met kinderen en hun ouders te werken op mijn website van
de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach

Geplaatst in angst, filmpjes | Een reactie plaatsen

Maakt hoogopgeleid gelukkiger?

En de discussie duurt voort…
Gelukkig maar voor we nog meer kinderen en jongeren over de kling jagen.
Immers, de gedachte dat hoe hoger je schooldiploma is, hoe beter je kansen in de samenleving zijn en hoe gelukkiger je wordt, lijkt in beton gegoten in de gedachten van ouders en leerkrachten.
En op zich zou dat niet zo erg zijn, ware het niet dat het de laatste jaren er steeds meer op gaat lijken dat er een grotere tweedeling komt:

Je bent slim en doet mee of je bent dom en doet niet mee.

En dat heeft ingrijpende gevolgen en gaat voor de komende generatie kinderen heel veel betekenen.

Hoe zijn we zover gekomen?

Toevallig, las ik dit weekend twee artikelen die over dit onderwerp gaan.
De eerste over een boek van Kees Vuyk over of je leven inderdaad wel zo maakbaar is.  De afgelopen 50 jaar werd hogere scholing voor iedereen die een beetje intelligent is bereikbaar. Waar daarvoor nog de tweedeling arm en rijk was, klommen steeds meer mensen uit de armoede en arbeidersmilieus en bereikten nieuwe rijkdom.
Vaak ten koste van vervreemding van vorige generaties.

En degenen die niet mee kwamen?

De zorg en discussie speelt nu dat er een groot deel van de samenleving is die niet meekwam omdat ze het hogere schoolniveau niet aankonden.
Zij hebben vaak ook andere waarden in het leven en andere politieke denkbeelden en daar gaat het nog meer scheef.
Want de nieuwe hoogopgeleiden van de laatste decennia maken steeds meer de dienst uit en hebben geen aandacht voor degenen die (nog) niet meekwamen in deze ratrace.

De rol van intelligentie

In het boek van Vuyk speelt intelligentie een grote rol en lijkt het alsof dit een vast gegeven is en vooral erfelijk.
Wat ik me afvraag is of dit klopt.
Is er bijvoorbeeld gekeken naar wat de kenmerken zijn van die lage intelligentie en hoe het kan dat deze zich niet meer ontwikkelt.
Het zou me niet verbazen als we daar veel trauma tegenkomen van gezinnen die het al generaties moeilijk hebben met bijvoorbeeld armoede, en alcoholproblematiek en huiselijk geweld wat daar mogelijk op kan volgen.
En de kinderen uit deze gezinnen die daardoor mogelijk een kleiner werkgeheugen ontwikkelen en hun potentie niet kunnen waarmaken doordat hun lijf en hersenen vooral in de overlevingsstand staan.
En die in deze tijd ook vooral zich moeten wapenen tegen de arrogantie van hen die het wel gelukt is uit de armoede te komen van een paar generaties terug.
Want laagopgeleid is inmiddels een scheldwoord geworden wat vervangen moet worden door praktisch opgeleid.
Hoe erg kan het zijn?
Je zult het kind of jongere zijn en al weten dat je te min bent voor de samenleving…..

Maar maakt hoogopgeleid gelukkig?

Uit vele onderzoeken blijkt dat wanneer er voldoende geld, vrijheid en zelfbeschikking is dat dit gelukkiger maakt.

Maar wie zegt dat er een relatie is met hoogopgeleid?

Ook dit weekend werd bekend dat het Fries Sociaal Planbureau voor een raadsel staat.
Er is minder welvaart, maar meer geluk.
Sociaaleconomisch scoort de de provincie laag op opleidingsniveau, inkomen en werkgelegenheid en toch een hele hoge score op het gevoel van welbevinden en geluk.
En denk dan ook eens aan Italiaanse dorpjes waarin significant veel zeer gezonde oude mensen en honderdjarigen wonen, die zich heel gelukkig voelen en geen grote rijkdom en hoge opleiding lijken te hebben.

Waar komt toch het idee vandaan dat ons leven beter wordt door een hoge opleiding?

Hoe gaan ouders om met onderwijs van hun kind?

Mogelijk werden huidige ouders er gelukkig en blij van om zich te kunnen ontwikkelen en konden ze hun intellectuele potentie waarmaken binnen het onderwijs.
Of.. en dit merken we ook steeds meer: Werden de intelligentie en de potentie van huidige ouders niet goed opgemerkt omdat decennia lang aandacht werd besteedt aan kinderen die meer moeite hadden met leren.
Het is nu eenmaal een feit dat iedere generatie het beter heeft dan de vorige generatie en dat iedere generatie het nog beter wil doen voor de volgende generatie.
Dat zou kunnen betekenen en daar lijkt het veel op, is dat ouders hun kinderen bewust of onbewust zwaar pushen om het goed te doen op school.

Want onderwijs is ook statusverhogend

Immers, hoeveel ouders zien het bijna als een nederlaag als hun kind naar het Vmbo moet? Of wanneer hun kind moet afstromen?
En misschien is het minder het schooltype wat angst aanjaagt, maar juist het schrikbeeld dat hun kind niet goed voorbereid is op de toekomst en minder welvarend en dus minder gelukkig zal zijn.

Weer opnieuw de aanname dat hoger opgeleid welvarend en gelukkig maakt

Wat betekent dit voor kinderen in deze tijd?

Interessant zou zijn om te onderzoeken hoe het met de kinderen van nu gaat.
Want:

  • Depressie komt steeds vaker en op steeds jongere leeftijd voor
  • Pubers en jongeren die burn-out zijn
  • Het aantal kinderen wat naar een coach gaat, meest voor leerondersteuning en het aantal pubers wat huiswerkbegeleiding krijgt
  • Kinderen hebben steeds minder echt vrije tijd en speeltijd want de sport en muziek moet ook een plek hebben
  • Ouders zijn apetrots als hun peuter al letters kent
  • Steeds meer kinderen hebben steeds slechtere executieve functies die een voorwaarde zijn voor goed kunnen functioneren
  • Ouders zijn soms bijna bewakers van hun kinderen geworden
  • Kattenkwaad en uit de band springen en de grenzen opzoeken vinden we massaal afkeurenswaardig terwijl er zoveel van geleerd kan worden

Enn… de meeste kinderen zijn gelukkiger dan ooit tevoren….

Hoe moeten we dit alles interpreteren?
Jagen we enerzijds kinderen over de kling omdat we willen dat het hen goed gaat en we denken dat hogere opleidingen en meer leren gelukkig maakt?
En voelen onze kinderen zich anderzijds gelukkiger doordat ze veel aandacht krijgen, ze gehoord en gezien worden in wie ze zijn en hun ouders zich op alle gebied inspannen om hun leven fijn te maken?

En is het spanningsveld het gebied dat je als kind voelt dat je ouder alles voor je doet, je hem dan niet mag teleurstellen en je over je grenzen gaat?

In alle eerlijkheid?
Ik weet het niet…..

Wat te doen?

En dan zijn we ouders of we zijn de leerkracht of coach of hulpverlener van deze kinderen en wat moeten we dan geloven en hoe moeten we omgaan met de hulpvragen van de kinderen in deze tijd?

Het is mijn ervaring dat als we kinderen willen helpen bij hun problemen we eerst en vooral hun ouders serieus moeten nemen en met hen in gesprek gaan.

Want zou het helpen als we met ouders spreken over hoe zij zich hebben ontwikkeld als kind binnen hun gezin van herkomst?

  • Als we ouders vragen met welke beelden en instructies ze zelf zijn opgegroeid als het over school en opleiding ging?
  • Als we met ouders eens filosoferen over de geschiedenis van hun familie?
    Waar kwamen ze vandaan en hoe hebben ze zich ontwikkeld?
  • Als we ouders dan de gewetensvragen gaan stellen welke denkbeelden en aannames zij hebben vanuit hun geschiedenis met opleiding, geld, geluk en werk?
  • Als we ouders zouden vragen hoe en waar zij loyaal of deloyaal zijn naar hun ouders op deze gebieden?

Zou het kunnen zijn dat die gesprekken misschien hier en daar nuttiger zouden kunnen zijn dan de kinderen nog meer druk opleggen om te presteren op school om hun loyaliteit aan de wensen van hun ouders te voldoen?

Dusss….

In alle eerlijkheid?
Maakt hoogopgeleid gelukkiger?
Ik zou het echt niet weten, maar ben geneigd te geloven dat een deel van de kinderen gelukkiger zou zijn als ze hun talent konden waarmaken.
Als ze een opleiding zouden mogen volgen die bij hun talenten past.
En vooral zou ik de kinderen en pubers in deze tijd gunnen dat ze meer vrijheid om te spelen en te ontdekken hebben in plaats van school steeds op de achtergrond voelen.

Misschien is het voor de kinderen van de toekomst een zegen wanneer wij ouders en professionals om het kind heen de waarde van hoog of laag loslaten….

Ik ben heel benieuwd hoe jij erover denkt…

Spreekt deze blog je aan?
Ik vind het een compliment als je deze deelt.
Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.

Kijk voor meer informatie over  alle opleidingen tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Lees ook: Is het wijs om kinderen te coachen?
Lees ook: Jong geleerd is oud gedaan: Executieve functie leren
Lees ook: Overgaan, afstromen of blijven zitten?
Lees ook: Wanneer houden we eens op met dat iets leuk moet zijn?
Lees ook: Moeten we blij zijn met magister?
Lees ook: Ouderschap is leiderschap
Bekijk ook: Wat als een kind altijd haantje de voorste wil zijn?
Bekijk ook: Executieve functies: Plannen en organiseren
Bekijk ook: Motivatie en leerproblemen, hoe ga je daarmee om?

De illustratie is van Kitty Bakker

Geplaatst in executieve functies, Hoogbegaafd, Ontwikkeling van kinderen, Opinie, Stof tot nadenken | 4 Reacties