Wat weet jij van Kindermishandeling?

‘Ik heb het altijd gehoopt.
Gehoopt dat iemand ernaar zou vragen.
Omdat hij of zij de brief had gelezen die voorin mijn huiswerkmap zat.
De brief, waarin ik afscheid nam en uitlegde waarom ik niet verder kon leven.
Kon, had ik geschreven. Want ik wilde wel, maar wist gewoon niet meer hoe. Ik was uitgeput van al die jaren vernedering, ruzies en eenzaam zijn. Ik ‘vergat’ mijn map vaak mee naar huis te nemen. En dan hoopte ik dat iemand erin zou kijken om te zien van wie hij was en dan de brief zou lezen. Dan zouden ze me ernaar vragen. En dan zou ik ze alles vertellen. Van de dagelijkse beschuldigingen van dingen waar ik niks mee te maken had. Van het schreeuwen en het vechten in huis. Van mijn stiefmoeder, die om het minste of geringste doordraaide. Van mijn vader, die nooit eens mijn kant koos. Van de keer dat ze riep dat ik mijn vader seksueel uitdaagde, door in pyjama tegen hem aan te kruipen op de bank. Ik was 13 en zag mijn moeder in die tijd niet. Daarna ben ik nooit meer tegen mijn vader aangekropen. Tegen niemand eigenlijk. En ik heb er toentertijd ook nooit iemand over verteld, want niemand vroeg ernaar.’

Bovenstaand citaat komt uit een reader die ik, Karin Matthijsse, laatst herlezen heb: ‘Wat elke professional moet weten over praten met kinderen over kindermishandeling’. Het voelt zo ongemakkelijk en spannend om met kinderen te praten over kindermishandeling. Vaak denkt men dat kinderen dat ook niet zouden willen, uit loyaliteit aan hun ouders. En toch willen en kunnen kinderen er soms wél over praten, omdat ze niet meer anders kunnen en er iets moet gebeuren.

Veilige Toekomst

Ik werk al een paar jaar voor Kinderpostzegels, in het werkveld van kindermishandeling en huiselijk geweld. We steunen bijvoorbeeld kinderen die in de vrouwenopvang of daklozenopvang wonen, met een kindvriendelijke inrichting en training van begeleiders. We steunen ook een paar natuurprojecten, waarin we zien wat het voor kinderen die zoveel hebben meegemaakt, betekent om lekker te knuffelen met konijnen of geiten Koen en Karel, of te wroeten in de modder van de moestuin. We streven naar een veiligere toekomst voor deze kinderen.

Kindermishandeling in Nederland volgens professionals

Volgens de officiële cijfers uit 2010 van professionals worden jaarlijks 118.000 kinderen mishandeld, in allerlei gradaties. Eén per schoolklas.

Jaarlijks overlijden 52 kinderen aan mishandeling. Elk jaar komen 7.000 kinderen in Nederland terecht in de vrouwenopvang of daklozenopvang, en verblijven daar gemiddeld ruim een jaar.

Het slaan van kinderen valt het meest op maar komt niet het meest voor, verwaarlozing komt veel vaker voor. Verwaarlozing in de vroege jeugd door bijvoorbeeld gebrek aan waardering en knuffels van je ouders kan leiden tot een slechter ontwikkeld brein. Best logisch dat kinderen dan meer moeite hebben om bij te blijven op school of zich te concentreren. Ook het getuige zijn van geweld tussen ouders, zelfs het regelmatig horen ervan als baby, heeft een nadelig effect op de ontwikkeling.

Jongeren over kindermishandeling

In het onderzoek uit 2010 hebben ze ook middelbare scholieren een vragenlijst voorgelegd. Drie jongeren per schoolklas gaven aan in dat jaar mishandeling of geweld thuis te hebben meegemaakt. Drie keer zo veel als gezien door de professionals. En toch gebruiken professionals nog steeds het cijfer van de andere professionals, niet van de jongeren die er thuis elke dag mee te maken hadden.

Nu is er een nieuw onderzoek uit, van de Jongerentaskforce Kindermishandeling samen met TNO. De opzet van het onderzoek is anders: ze hebben kinderen uit groep 7 en 8 gevraagd naar nare levenservaringen, waaronder kindermishandeling. Meer dan een kwart van de leerlingen in de onderzoeksgroep zegt één of meerdere vormen van kindermishandeling te hebben meegemaakt in zijn leven (een bredere vraag dus).

Gevolgen van kindermishandeling

Kinderen die het meemaken, voelen zich minder fit en minder gezond. Op de lange termijn brengt mishandeling miljarden euro’s aan kosten met zich mee: als ze groot zijn, zijn deze kinderen vaker depressief, suïcidaal, kampen ze met obesitas en andere ziekten… En als ze kinderen krijgen,  hebben ze een grotere kans om hun kind onveilig op te voeden dan iemand die zelf veilig en geborgen is opgegroeid. Ook al willen ze het heel graag goed doen, het is ingewikkeld en zwaar om die cirkel van geweld en verwaarlozing te doorbreken. Het ontbreekt hen vaak aan goede voorbeelden en aan steun.

Als Tea in de opleiding tot kindercoach vertelt over systemen, loyaliteit en tegoedbonnen, zie ik moeders voor me van wie het familiesysteem hen niet kan helpen. Ik zie een meisje dat lang in de opvang heeft gewoond en nu heel goed presteert, op school en daarbuiten. Is ze daarmee loyaal aan haar familie? Ik zie kinderen die over mishandeling en geweld vertellen, omdat ze hopen op hulp voor hun ouders en hun gezin: hoe loyaal kun je zijn.

En nu

Nu ik het eenmaal zie, kan ik mijn ogen niet meer dichtdoen. Het heeft invloed gehad op mijn werk én op mijn beslissing om te kijken of kindercoaching iets voor mij is. Iets kunnen betekenen voor kinderen en hun ouders, in plaats van alleen maar rapporten lezen.

Aan de andere kant merk ik steeds dat zorgvuldigheid heel belangrijk als je in gesprek gaat met een kind waar je zorgen over hebt of met de ouders. Luister naar het kind en de ouders, vraag door als je iets niet begrijpt zonder het gevoel te hebben dat jij bewijs moet zoeken voor je gevoel of vermoeden. Er zijn veel zorgen over onterechte meldingen of boosheid van ouders. Het helpt als je inzicht hebt in je eigen jeugdervaringen en je eigen loyaliteiten.
Daarover heeft Mariken van Gemert goede tips gegeven.

Het belangrijkste is voor mij het gevoel dat ieder van ons het verschil kan maken in het leven van een kind. Een leerling uit je klas, de dochter van een vriendin, een jongen in de buurt…. Ze zijn er. Ze hopen dat je de huiswerkmap open slaat en hen er naar durft te vragen. Meer niet.

Meer lezen?

De reader ‘Wat elke professional moet weten over praten met kinderen over kindermishandeling, Mariken van Gemert, http://www.academiepratenmetkinderen.nl/reader-aanvragen/

Het onderzoek van de Jongerentaskforce in samenwerking met TNO ‘Ik heb al veel meegemaakt’.  https://www.augeo.nl/nl-nl/augeo-jongeren/jongerentaskforce/onderzoeken/ik-heb-al-veel-meegemaakt/

De cijfers: http://www.nji.nl/Kindermishandeling-Probleemschets-Cijfers

Jongeren vertellen over hoe mishandeling hun leven beïnvloedt: het boek ‘Het heeft invloed op alles, Langetermijngevolgen van een onveilige jeugd’ van het Kinderrechtencollectief is gratis te downloaden via www.kinderrechten.nl en te bestellen via www.bol.com.

Meer informatie over kinderen die in de vrouwenopvang en daklozenopvang verblijven: het boekje ‘Veilige Toekomst, doen wat nodig is voor kinderen in de opvang’ van Marjon Donkers, Federatie Opvang en Kinderpostzegels. Gratis te downloaden via www.veiligetoekomst.nl.

Deze blog is geschreven door Karin Matthijsse,  zeer betrokken medewerker bij kinderpostzegels die zich inzet voor kinderen die te maken hebben met kindermishandeling en huiselijk geweld.

De illustratie is van Kitty Bakker

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Geplaatst in Gastschrijvers, Gezinszaken, Ontwikkeling van kinderen, Opinie, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Zo kun je op een goede manier over je kind praten

Voor ouders, leerkrachten en hulpverleners. Wanneer ouders gaan scheiden of wanneer er zorgen zijn rondom een kind, is het vaak noodzakelijk dat er met anderen wordt gesproken over het kind. En daar gaat het heel vaak fout omdat in dergelijke gesprekken het meestal niet over het kind gaat, maar over de relatie die beide gesprekspartners met elkaar hebben. Hoe kun je er voor zorgen dat er op een goede manier wordt gesproken over het kind zodat dit het kind recht doet?

Geplaatst in Echtscheiding, filmpjes, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen

9 zorgen over kinderen van deze tijd

Sinds ik in 2004 begon met mijn praktijk voor kindercoaching en in 2010 met de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach, lijkt het wel alsof er steeds meer kinderen komen met hulpvragen. En de kinderen die worden aangemeld worden steeds jonger.
Wanneer ik de hulpvragen op een rij zet, is er een grote overlap tussen opvoedvraag van de ouders en ontwikkeltaak van het kind.
Steeds vaker bespreek ik met ouders of het wel wenselijk is om hun kind naar mij te sturen omdat we dan dit kind de boodschap geven dat het niet in orde en goed genoeg is. Terwijl er meestal sprake is van leren omgaan met normale ontwikkelingsvragen.
Dit alles overwegende maakt dat ik me in tegenstelling tot ruim 10 jaar geleden meer zorgen maak over de kinderen in deze tijd.
Wat ik vooral waarneem is dat de zelfredzaamheid, de veerkracht en de autonomie van kinderen onder druk staat.
Wat zijn concreet en in willekeurige volgorde de onderwerpen waar ik me zorgen over maak?

Faalangst

Faalangst stijgt met stip in hulpvragen. Kinderen van 4 jaar krijgen al het stempel faalangst. Dat dit vanuit de ontwikkelingspsychologie helemaal niet kan, lijkt niemand meer op te vallen. Sinds de fixed en growth mindset in beeld kwam, lijken we een focus te hebben op kinderen die denken dat ze geen fouten meer mogen maken en daarom maar afhaken en hun taken gaan vermijden in plaats van iets af te maken.
Overigens smeek ik ouders regelmatig om deze term niet meer te gebruiken. Immers op je 4e jaar heb je misschien faalangst, maar tegen de tijd dat je 14 bent, ben je faalangst. Want wat aandacht krijgt groeit en gaat vastzitten in je systeem. En we moeten nu eenmaal allemaal leren om taken met vallen en opstaan te doen.

Concentratieproblemen

Sinds we ADHD en ADD hebben als diagnose komt het concentratieprobleem veel voor, Waar we niet zo bij stilstaan, is dat het heel onnatuurlijk is voor (jonge) kinderen om zich lang met hetzelfde bezig te houden. Vooral als het niet een interessant onderwerp is. En kinderen krijgen veelvuldig de gelegenheid om via hun ipad te switchen in aandacht en als ze iets niet zo leuk vinden, hoeven ze vaak niet door te zetten want het moet wel leuk zijn…..
Ik geloof er niet in als je het hebt over concentratieproblemen.

Weinig veerkracht

Als het tegenzit, als je niet mee mag spelen, als je je liefste speelgoed niet krijgt, als er iets ergs gebeurt, als je een duidelijke NEE krijgt, moet je daar tegen kunnen.
Heel veel kinderen groeien in deze tijd op in voorspoed en geluk. Voor hen is het vaak heel moeilijk om als ze ouder worden erachter te komen dat het tegen kan zitten. Als op het voortgezet onderwijs blijkt dat leren toch niet zonder inspanning kan, als je ouders gaan scheiden of er wordt iemand ziek dan moet je daar op kunnen anticiperen. Je moet er tegen kunnen als je een deukje oploopt en veel kinderen doen met tegenslag zeer weinig ervaring op waardoor ze als ze wat groter worden van slag en depressief raken als het tegenzit.

Weinig weerbaarheid

Ook dit onderwerp is een hoofdthema in mijn praktijk en hoor ik vooral van leerkrachten. Op het schoolplein worden leerkrachten overweldigd door kinderen die zelf geen conflicten kunnen oplossen en een beroep doen op scheidsrechters. Op geplaag en kleine klierpartijtjes hebben veel kinderen geen adequaat antwoord en ik zie dat ze daardoor een ernstig risico lopen op gepest worden op het voortgezet onderwijs. Wanneer je niet hebt geleerd op een gezonde en natuurlijke wijze voor jezelf op te komen en om kunt gaan met ruzie en wat gedoe in sociale relaties, krijg je het als puber zeer moeilijk.

Weinig doorzettingsvermogen

Veel kinderen boffen met hun ouders die veel voor hun kinderen doen. Traktaties maken, spreekbeurten maken, helpen met aankleden en eten, ruzies oplossen, huiswerk maken, speelafspraakjes maken, helpen met dit en helpen met dat en het speelgoed opruimen wat het kind laat liggen.
Het gevolg kan zijn dat het kind het zich heerlijk laat aanleunen en op een dag merkt dat het zelf aan de bak moet, maar nooit heeft geleerd dat het inspanning moet leveren om een resultaat te halen.

Veel boosheid

Nog steeds de nummer 1 aan hulpvragen al worden extreem boze kinderen wel steeds jonger. Omdat de meeste ouders in deze tijd allebei werken, willen ze het natuurlijk in de schaarse vrije tijd leuk hebben met elkaar. Echter kinderen willen zich ontwikkelen en hebben daarin behoeftes die met name gaan over veiligheid, structuur, aandacht, overzichtelijkheid en rust. Mijn ervaring is dat als ouders in de gaten krijgen hoe ze de behoeften van hun kinderen kunnen lezen en de regie nemen in het bieden van overzicht en structuur, het kind heel snel stopt met boze buien. Vooral als ouders de nood van het kind zien en hun eigen onmacht en boosheid niet nodig hebben als ze de onmacht van hu kind herkennen en erkennen.
En vooral het kind gaan helpen wat het moet leren bij boosheid. (binnenkort komt hier een filmpje en blog over: 36 zaken die boze kinderen moet leren…)

Veel angst

Wanneer kinderen niet zelf negatieve ervaringen kunnen en mogen opdoen, wordt het steeds moeilijker om het leven zelf tegemoet te treden.
Vooral rond 9 jaar krijgen kinderen te maken met angst voor zaken in de buitenwereld. Dit is een hele normale ontwikkelingsangst die een kind moet aangaan en waar een kind ‘overheen’ moet groeien. De houding van ouders en leerkrachten is cruciaal om over deze normale angsten heen te komen. Ook kunnen kinderen kleine en grote trauma’s of schrikreacties hebben opgelopen door gebeurtenissen die onverwacht en heftig waren. Ook hier moet een kind mee om leren gaan ter voorkoming van grotere angsten.

Hooggevoelig

Het extra gevoelig zijn voor prikkels in je omgeving is niet gemakkelijk. Dit betekent dat je onbewust de hele dag te maken hebt met het verwerken van ‘aanvallen’ in je dagelijkse gang van zaken. Het beleid is heel vaak het vermijden of boos worden op datgene wat de prikkels veroorzaakt. Helaas is dit een korte termijn oplossing en zal het probleem met de jaren alleen maar groter worden. Herkennen, erkennen en een manier zien te vinden om met deze prikkels om te gaan is een levenstaak voor hooggevoelige kinderen.

Perfectionisme

In deze tijd van faebook, instagram en snapchat mag perfectionisme niet achterblijven. Huilende moeders en ouders in mijn praktijk die hun kind gelukkig willen maken en tegen de dagelijkse tegenslagen aanlopen is al lang geen uitzondering meer. Bij iedereen lijkt het goed te gaan, maar binnenskamers is er vaak veel geworstel en moet ‘het plaatje’  mooi zijn. Dat het dagelijks leven vol gedoe en tegenslag en moeite zit is soms moeilijk te verteren. Veel kinderen voelen deze vaak onbewuste wens naar perfect alles in de hand willen hebben aan en proberen te voldoen aan de maatstaven. Maar wiens maatstaven zijn het? Hoe moet het kind voldoen aan onbewuste criteria? Hoe moet het ervoor zorgen blij en gelukkig te zijn zodat papa en mama gelukkig zijn?

Focus van ouders op hun kinderen

Oefffff… het lijkt alsof ouders ervoor zorgen dat er zorgen zijn over kinderen in deze tijd…
Terwijl ouders waarschijnlijk nooit eerder in de geschiedenis van de mensheid zoveel zorg hebben gegeven en hebben over hun kinderen.  Zou het ene met het andere verband kunnen houden?
Zou het kunnen dat doordat ouders willen dat het goed gaat met hun kinderen en dat hun kinderen gelukkig moeten zijn en het beste van het beste moeten krijgen, ze per ongeluk ervoor zorgen dat hun kinderen in een keurslijf van prestatie en tekortschieten terecht komen?
Of hebben we toevallig een generatie kinderen die het moeilijk vinden om op te groeien tot zelfstandige en verantwoordelijke volwassene?
Immers nooit eerder hebben kinderen zo lang thuis gewoond en hebben ze zich laten vertroetelen door hun ouders?

Wat is er te leren in deze tijd?

Opvoeden is kinderen voorbereiden op de toekomst. Voorbereiden op een volwassen leven.
Wat kinderen daarvoor nodig hebben is autonomie, zelfstandigheid, zelfredzaamheid en verantwoordelijkheid. Kinderen leren dit niet vanzelf en hebben in de eerste plaats hun ouders en hun leerkrachten nodig om de dagelijkse uitdagingen en problemen leren te hanteren.
Wanneer ouders (logischerwijs!!) willen dat hun kind gelukkig is en ze willen hun kind daarbij helpen dan zou het wel kunnen zijn dat ze per ongeluk een boodschap geven waardoor hun kinderen hulpeloosheid ervaren.
Mogelijk zou het geen probleem zijn als ouders hun kind laten worstelen met hun problemen en hen aanmoedigen om oplossingen te vinden zonder iets te willen oplossen…… Oeffff….
En ik zou zelfs bijna willen zeggen: Weg met de kindercoach en de kracht en macht weer terug naar de ouders…. Want zij kunnen het meer dan best, ook al staat het hier een beetje zwat-wit…..

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Lees verder: Wat speelt er echt bij concentratieproblemen?
Lees verder: Ouders bemoei je er niet mee
Lees verder: Onrechtvaardigheid: Hoe deal je ermee?
Lees verder: Kinderen van 9 jaar
Lees verder: Het slagveld in Havo en VWO-2
Bekijk het filmpje over: Hoe help je bij boosheid

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in angst, Concentratieproblemen, Faalangst, Hoogbegaafd, Hooggevoeligheid, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken, weerbaarheid | Een reactie plaatsen

Ontdek waarom we kinderen soms niet begrijpen

Hoe kan het dat je boos wordt van het ene en van het andere niet en dat je partner of je kind door hele andere zaken worden getriggerd?Hoe werkt het als je bang bent, wat doe je dan bijna automatisch wel en niet? Hoe kan het dat je iets of iemand geweldig vindt en de ander vindt er niets aan? En, mogelijk het allerbelangrijkste: Hoe kun je deze kennis gebruiken om problemen op te lossen?

Geplaatst in filmpjes | Een reactie plaatsen

Onrechtvaardigheid, hoe deal je ermee?

Onrechtvaardigheid

Als kind al was ik gefascineerd door mensen die vreselijke trauma’s hadden meegemaakt en toch als blije mensen door het leven gingen.
Hoe kon dit?
En..
Hoe kan het dat andere mensen ten onder gaan?
Nog steeds lees ik ieder verhaal en boek wat ik tegenkom over deze materie en soms denk ik dat ik het een beetje ga begrijpen.
Het leven zelf is vaak onrechtvaardig voor mensen. Het kan ons zomaar overkomen: Ziekte, dood, scheiding, natuurrampen, verlies van je spullen, oorlogen klein of groot waar je bij betrokken raakt. Het is er allemaal en soms zelfs in één mensenleven.
Toen in nog werkte bij (destijds) Bureau Jeugdzorg werd ik dagelijks geconfronteerd met de klappen des levens en hoe mensen deze wel of niet konden opvangen. Veelal generaties lang.
Ook in mijn praktijk kom ik het onrecht natuurlijk veel tegen. Ook dan is het fascinerend om te merken hoe verschillend mensen omgaan met onrechtvaardigheid en tegenslag.
Het woord wat erbij hoort is naar mijn gevoel: Veerkracht.

Naar binnen of naar buiten

Wanneer het onrecht aanklopt, hebben we vaak in eerste instantie onze eigen neiging die gericht is op naar binnen of naar buiten.
Waar de ene mens de ‘schuld’ buiten zichzelf zoekt en vindt door te gaan mopperen op anderen mensen of dingen, is de ander meer geneigd zich naar binnen te keren. Dit kan gaan in stilte, maar ook met zelfverwijt en/of gebruik van roken, alcohol en drugs.
Soms is dit ook een reactie die kinderen als het ware afkijken en kopiëren van hun ouders en grootouders.
Zo heb je in de ene familie meer ‘verongelijkte’ personen en in een andere familie meer depressie of juist agressie. We kunnen ons aanpassen aan de gangbare reactie in onze familie of onze eigen keuzes maken. Dat dit ongelooflijk moeilijk kan zijn, ligt voor de hand.

Heden, verleden, toekomst

Zoals alle mindfullness theorieën ons vertellen, is het het beste om in het hier en nu te leven. Laat dat nu net heel erg moeilijk zijn omdat niemand van ons een ongeschreven blad is.
We hebben allemaal te leren omgaan met het verleden en dat wat ons terecht of onterecht is overkomen. Dit kan zelfs van generaties geleden zijn zoals we regelmatig via actuele thema’s op ons bordje krijgen. Het gaat dan niet alleen over iets als slavernij en oorlog en vluchtelingen, maar ook om iets als erfenissen en ziektes die ons verbinden met onze familie.
In het omgaan met onze geschiedenis, hoe lang of kort geleden ook, zien we al interessante verschillen. Waar de ene mens het geleden onrecht als het ware blijft herkauwen, gaat de ander vol gas vooruit om het in de toekomst beter te hebben en liefst ook om te voorkomen dat men weer een ramp gaat beleven.
Het komt me voor dat mensen die de moeilijke zaken uit hun verleden een plekje hebben gegeven, zich het meest in balans en evenwicht voelen en zich zo gedragen. Het lijkt alsof ze de onrechtvaardigheden in een zekere mate hebben aanvaard en dat deze hen niet meer uit evenwicht brengen. Ze komen niet onnodig en met veel emotie terug op zaken uit het verleden en proberen ook niet zichzelf en anderen te behoeden voor mogelijk gevaar in de toekomst.

Kinderen en hun ouders in de praktijk

Wat mij opvalt in de praktijk is dat ouders en kinderen inderdaad zo heel verschillend omgaan met onrecht en tegenslag.
Waar de ene vader rustig en gemoedelijk samenwerkt om zoonlief weer op het goede spoor te helpen, roept een andere vader voortdurend dat zijn zoon zich moet leren gedragen omdat hij nu eindelijk wel eens rust wil hebben met zijn nieuwe liefde.
Waar de ene moeder mij helpt met het vinden van versterkende ervaringen die haar kind helpen te beseffen hoeveel hulpbronnen eigenlijk aanwezig zijn, brengt een andere moeder vooral angstige ja-maren naar voren.
Waar het ene kind zich als een rechter ten opzichte van zijn moeder gedraagt door van haar te eisen dat ze met de meester of juf gaat praten, zegt het ander kind: ‘Mam, nu moet jij maar een paar afspraken maken want ik ben er al lang klaar mee, maar jij nog niet’.

De voorbeeld rol van ouders

Kinderen leren niet alleen van hun ouders hoe ze het beste kunnen omgaan met tegenslag en rechtvaardigheid, maar ze leren ook zelf hun eigen manieren.
Ouders geven iedere dag bewust en onbewust het goede voorbeeld. Als ze aan tafel vertellen over hun manager die een foute beslissing nam, wat ze zeggen over de politieke vraagstukken en hoe ze omgaan met vergissingen van zichzelf en anderen.
We onderschatten vaak het belang van onze voorbeeldfunctie. En vooral onderschatten we onze impact als we kinderen zelf mogen leren dealen met onrechtvaardigheid die hen overkomt. Ouders voelen zich vaak machteloos als hun kind verdrietig en boos is, maar juist dan is hun rol van grote betekenis. Wanneer zij een kind erkenning geven en de wereld voor hen verduidelijken en vervolgens samen met hen naar oplossingen zoeken zonder deze op te dringen, leren kinderen weerbaarheid.
Daarnaast zijn kinderen hoe ouder ze worden steeds meer zelf verantwoordelijk om te kiezen voor blijvende aandacht naar binnen of buiten voor gebeurtenissen die hen zijn overkomen. Als ze hiervoor een andere keuze maken dan hun ouders of broers en zussen, kan dit ook spanning opleveren. Want stel je voor dat jij blij en opgeruimd door het leven stapt terwijl je moeder depressief is en je vader zich verliest in roken en drinken. Dat is zeker niet gemakkelijk.
Of stel je voor dat je moeder een basishouding heeft om alle problemen aan te pakken en dat het jou niet lukt om te leren omgaan met de echtscheiding van je ouders. Ook dan kan het zomaar zijn dat je een extra last op je schouders hebt omdat je niet kan voldoen aan je moeders levenshouding.

Veerkracht

Veerkracht zou ermee te maken kunnen hebben dat je een groot incasseringsvermogen hebt waardoor je bij onrecht en tegenslag minder neiging hebt om om je heen te slaan of om jezelf tekort te doen. Daarmee lijkt het er ook op dat voldoende zelfvertrouwen en een reëel zelfbeeld helpen om veerkracht te hebben en het incasseringsvermogen uit te bouwen.
Wanneer ik dan weer kinderen en hun ouders in de praktijk tegen kom of een levensverhaal lees, kan ik soms nog lang nasudderen over de vraag over hoe het kan dat de ene mens zo anders in het leven staat dan de andere mens.
En… gelukkig maar. Zo blijft het leven spannend en interessant….

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Lees ook: Verplichte opvoedcursus voor ouders?
Lees ook: Ouders bemoei je er niet mee
Lees ook: Waarom ik een kind geen kanjer of held noem
Bekijk ook het filmpje: Door problemen ontdek je je kwaliteiten en talenten

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in angst, Boosheid, Stof tot nadenken, Uit de praktijk | Een reactie plaatsen

Films, blogs en media

Het nieuwe jaar is los en nog steeds moet ik even wennen aan het schrijven van 2017 in plaats van 2016. Dit duurt bij mij altijd even een poosje.
Rustig het nieuwe jaar beginnen zat en zit er niet in. De aanmeldingen en aanvragen voor opleidingen, trainingen en de praktijk stroomden binnen.
Zo mag ik de komende maanden verschillende teams van leerkrachten, hulpverleners, jeugdwerkers en vrijwilligers voor een opleiding op maat uit het hele land verwelkomen.
Helaas loopt de wachttijd voor ouders en kinderen in de praktijk wel op en dat betekent dat ik ook voor hen regelmatig geen plek heb en moet doorverwijzen.

Gelijk in de eerste week van januari liepen ook alle opleidingen in Burgum vol. Dit betekent dat de planning voor 2018 inmiddels ook rond is zodat de eerste opleidingsdata daarvoor op de website  staan. In 2017 is er helaas geen plek meer voor nieuwe deelnemers.

Voor Ik leer leren is overigens vanaf april op verschillende plaatsen in Nederland nog plek. Nieuwe data voor het najaar volgen.

  • Wist je dat er inmiddels meer dan 1000 trainers in Nederland, België en op Aruba zijn?
  • En dat er steeds meer vraag is van met name ouders?
  • En dat Ik leer leren al in vele groepen 8 en in de brugklas wordt gegeven?
  • En wist je dat het eerste Ik leer leren congres voor trainers op 11 maart in 3 minuten was uitverkocht?
  • En dat je dit jaar op 5 plaatsen in Nederland de opleiding tot trainer kunt volgen?

Al met al is het dus duidelijk dat wij ons niet hoeven te vervelen dit jaar en zijn Jan en ik dankbaar dat we zoveel mensen mogen verwelkomen in Burgum.

Wil je weten hoe het eruit ziet bij ons, bekijk dan deze video met rondleiding

De films

Eind november stond opeens de bakker voor de deur. Het bleek dat mijn you tube filmpjes in totaal na een jaar 70.000 kijkers had gehad.
De makers van Qviv hadden daarop een heerlijke feesttaart laten bezorgen.
En inmiddels is het aantal kijkers gestegen naar ruim 83.000.
Het is fijn om uit allerlei hoeken te horen en lezen dat veel filmpjes iets toevoegen en behulpzaam zijn voor mensen die werken met kinderen en ook voor veel ouders.
In de eerste week van januari zijn er weer 10 filmpjes opgenomen over allerlei onderwerpen.

De afgelopen tijd zijn er uit de oude serie nog filmpjes online verschenen.
Wist je bijvoorbeeld dat we geneigd zijn onze zaken altijd op een zelfde manier aan te pakken? En als kinderen een niet zo handige manier hebben om hun werk op te pakken, je hen kunt helpen hun manier van leren slimmer aan te pakken? Dit is een filmpje over leerstrategie.

Het filmpje over kinderen die zich veel zorgen maken, gaf vooral ouders inzicht in hoe ze hun kind kunnen helpen.

Ook het filmpje over kinderen die elkaar klieren maakt duidelijk wat je als ouder en leerkracht kunt doen om je te leren onttrekken aan kindergeklier. Immers kinderen kunnen het zelf prima oplossen.

Sommige pubers hebben al veel meegemaakt en andere pubers vinden het lastig om hun leven georganiseerd te krijgen met juiste studie en werkkeuzes.
Er is een hele mooie manier van werken om met pubers overzicht te krijgen op hun verleden, heden en toekomst. In dit filmpje zie je hoe je met pubers overzicht krijgt.

Tussen iets willen voor jezelf en willen voor een ander zit een heel groot verschil!
Als je iets wilt waar een ander bij betrokken is, gaat het meestal niet goed.
Bekijk het filmpje waarom je niets moet willen voor een ander. Je begrijpt dan gelijk hoe het komt dat veel kinderen dwars liggen.

En tot slot een filmpje met praktische tips om complimenten te geven aan kinderen waarvan ze een beetje gaan groeien en bloeien.

De blogs

Voor wie het niet heeft gevolgd de afgelopen maanden hierbij weer een overzicht van de blogs die afgelopen tijd zijn verschenen.

De toetsweken zijn voor de meeste pubers weer achter de rug. Wist je dat veel ouders daar behoorlijk last van hebben omdat hun puber de regie in huis overneemt met zijn stress?
Wist je dat diezelfde puber minstens 38 !! zaken leert van zo’n toetsweek die niets hebben te maken met het vak waarvoor ze leren?
Doe er je voordeel mee voor de volgende toetsweek.
Lees de blog: Wat leer je van de toetsweek?

Wanneer we boos worden op kinderen, hen geruststellen of wanneer we de problemen van onze kinderen oplossen, helpen we hen niet. Sterker nog. Daar leren onze kinderen niets van.  Hoe leren we onze kinderen dan wel om te gaan met hun problemen?
Lees het in de blog: Wie flexibel is, krijgt meer.

Een trieste situatie waar helaas steeds meer kinderen mee te maken krijgen is een echtscheiding dan wel een vechtscheiding van hun ouders.
Lees over hoe belangrijk het contact voor kinderen is met hun ouders, ook als deze verre van perfect of geschikt zijn!
Lees de blog: Kinderen en vechtscheiding.

Mogelijk het meest moeilijke wat kinderen in deze tijd moeten leren is omgaan met teleurstelling en omgaan met een NEE.
Welke voordelen heeft het als een kind dit kan en hoe pak je dat aan?
Lees over omgaan met teleurstellingen en meer.

En omdat de verplichte opvoedcursus voor ouders weer op de media agenda kwam, heb ik me daar ook maar weer eens over gebogen.
Lees over de verplichte opvoedcursus.

De media

Vanaf eind november werd ik weer een aantal keer benaderd door de media.
Terwijl ik rustig aan het werk was, bleek het voorstel voor een verplichte opvoedcursus voor ouders veel vragen op te roepen.
Omrop radio Fryslan belde mij daarover om er in de uitzending er iets over te zeggen. Een dag later belde ook de Leeuwarder Courant mij over dit onderwerp.
Het Onderwijsblad nam nog contact met me op voor een artikel over de leugen van Sinterklaas.
Het Algemeen Dagblad kwam rond de jaarwisseling met vragen over jongens en vuurwerk waarover een heel artikel verscheen in vele dagbladen.
En deze week werd ik benaderd voor een artikel over communicatie met pubers voor een tijdschrift.
Los van deze ad hoc vragen, verschijnt er ook dit jaar om de zes weken een artikel van mij in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad.
Grappig is dat de schrijvende media erg veel moeite met mijn naam schijnt te hebben. Daar waar ik gevraagd word iets te zeggen, komt mijn naam meestal verkeerd gespeld in de krant terecht met allerlei variaties.

Geplaatst in Nieuwsbrieven | Een reactie plaatsen

Helpende complimentjes: Hoe doe je dat?

Geplaatst in filmpjes | Een reactie plaatsen

Wie flexibel is, krijgt meer

Lang geleden hoorde ik eens de opmerking: “Degene die het meest flexibel is, zal het systeem beheersen”.
Het bleek een opmerking uit de NLP (neuro linguïstisch programmeren) en betekent dat hoe meer iemand zich flexibel kan opstellen, hoe meer deze persoon gedaan kan krijgen.
Het heeft best lang geduurd voor ik werkelijk uit de voeten kon met deze opmerking en ik een vaag gevoel van afkeer, want manipulatie, kon wegleggen.
Want deze bewering klopt als een bus en vrijwel dagelijks zie ik het om me heen bij ouders en kinderen.

Leertaak flexibiliteit

We hebben allemaal flexibiliteit te leren en heel veel hulpvragen gaan over dit vermogen. Immers als je je gemakkelijk aan kunt passen aan een veranderende omgeving, een andere werkwijze of werktijden, andere taken, of verantwoordelijkheden, maar vooral aan andere gedragingen van anderen dan je had verwacht, dan heb je het vooral zelf veel gemakkelijker.
Kinderen hebben nog een grote behoefte aan veiligheid. Vele volwassenen onder ons trouwens ook :-). Veiligheid wordt vergroot door vaste gewoonten, voorspelbaar en betrouwbaar gedrag en vaste tijden en overzichtelijke verantwoordelijkheden.
Ziedaar het spanningsveld. Enerzijds is er een grote behoefte aan veiligheid en overzicht en anderzijds vraagt je omgeving om flexibiliteit.
Wanneer dit spanningsveld te groot wordt, gaan we dat meestal merken in gedrag.

Hoe merk je of iemand flexibel is

  • Als je een speelafspraak met iemand hebt en er komt iets tussen.
  • Als je voor een toets geleerd hebt en het blijkt het verkeerde hoofdstuk te zijn.
  • Als je je taken had gepland en je vriendin blijft maar doorkletsen en gaat niet weg.
  • Als je bijna een level hebt gehaald in je spel en je moet eten.
  • Als je net de trein mist en je hebt een tentamen of een belangrijke afspraak.

Vele malen op een dag lopen zaken anders dan verwacht. Heb je de flexibiliteit om bij een verstoring van je planning een andere koers te varen dan ben je flexibel. Kun je adequate oplossingen vinden als je gestoord wordt in je gedachtengang dan ben je flexibel.
De meeste mensen onder ons en vooral kinderen en pubers vinden dit best lastig. Immers, als iets je dwarszit, is dat ook vaak aanleiding tot emoties van boosheid, angst of verdriet. Dan kun je merken dat de ene mens volledig uit zijn dak gaat van boosheid, de ander bang wordt en gaat jammeren en weer een ander gaat huilen van verdriet. En je zult merken dat er mensen zijn die ogenschijnlijk rustig hun gang gaan.
En daar wordt het interessant.

Gedrag en flexibiliteit

Als het tegenzit, reageert iedereen. Zo simpel is dat.
Hoe kan het dan dat de ene mens rustig zich aan kan passen en zijn doelen haalt en de ander flipt van boosheid, scheldt, agressief doet, verdwijnt, het opgeeft of van verdriet niet meer verder kan en van mening is dat het allemaal geen zin meer heeft?
Een aantal aspecten zijn onder andere van belang om flexibiliteit te leren:

  • Aanleg. De ene mens heeft een meer makkelijk temperament dan de ander
  • Veiligheid. De ene mens voelt zich in een onbekende omgeving meer op zijn gemak dan de ander
  • Opvoeding. Het ene kind krijgt meer de kans om zijn eigen boontjes te doppen in een veilige setting dan het andere kind
  • Denkvermogen. De ene mens is beter in staat om in opties te denken dan de ander
  • Zichzelf geruststellen. het ene kind kan zichzelf beter troosten dan de ander

Uit bovenstaande blijkt dus dat je flexibiliteit kunt leren. En als je iets kunt leren, zal dat voor de ene mens meer moeite kosten dan de ander.

Hoe ontwikkeld flexibiliteit

Het leren van flexibiliteit heeft te maken met leren denken. Voelen en willen zijn ook belangrijke componenten evenals behoeften.
Als je iets kunt leren, betekent dit dat je moet oefenen. Het betekent ook dat kinderen niet vanzelf flexibel zullen zijn en dat ze dus hun denkvermogen ontwikkeld moeten hebben.
Iedereen kent de boze peuter die gillend en rollend op de vloer ligt. Peuters en kleuters ontdekken dat ze een IK- een persoon- zijn. Ze ontdekken door het woordje NEE dat ze invloed hebben, maar kunnen het allemaal niet overzien. Hun wereld is nog letterlijk klein en ze worden van hot naar haar gesleept zonder dat ze invloed kunnen uitoefenen. Het denkvermogen in oorzaak-gevolg moet nog helemaal ontwikkeld worden. Het duurt dan ook nog een poosje voor een kind voorspellend kan denken als het tijdsbesef heeft ontwikkeld.
Wanneer er dus iets onverwachts gebeurt wat jonge kinderen natuurlijk vele malen op een dag meemaken omdat ze het overzicht en tijdsbeleving missen, is er een akelig gevoel. En van een akelig gevoel willen we zo snel mogelijk af. We hebben de grote behoefte om ons weer goed te voelen.
Jonge kinderen hebben alleen maar hun gedrag om ons te laten weten dat er iets niet in orde is.

En dan komt de opvoeding

Willen we dat kinderen flexibiliteit ontwikkelen dan moeten we ze hierbij helpen.
Roepen we dat kinderen moet ophouden met gillen, dan stoppen ze misschien wel als ze uitgeput zijn, maar ze leren niks.
Gaan we ze alleen maar geruststellen, dan leren ze ook niets.
Lossen we de problemen voor ze op door boos de leerkracht te bellen, door een leuk uitje te verzinnen na het afgezegde speelafspraakje of maken we zelf de spreekbeurt, dan leren onze kinderen dat ze door lawaai te maken hun zin krijgen, maar flexibiliteit leren ze niet.

Boos worden, geruststellen en oplossen helpt niet, wat dan wel?

Wanneer we onze kinderen zelf leren na te denken, leren kinderen flexibel te worden.
Als het tegenzit kunnen we ons kind erkenning geven door te benoemen hoe vervelend dit is en hoe akelig het zich daardoor voelt. Door het geven van erkenning en het benoemen van het gevoel wat het kind naar alle waarschijnlijkheid voelt, komt er ruimte. Het kind hoeft geen lawaai meer te maken om ons te attenderen op het feit dat er iets niet in orde is. We zijn er immers al en zeggen al wat er mis is.
De volgende stap kan zijn om te vragen welke oplossing er mogelijk is.
Jonge kinderen kunnen we helpen door het noemen van twee of drie alternatieven voor de oplossing van het probleem. Wordt een kind ouder dan kan het die zelf verzinnen.
In feite is het een hele simpele procedure: Geef erkenning en verzin dan mogelijkheden en opties om het beter te krijgen. Zo leert het kind dat het in iedere situatie de eigen macht en kracht in handen kan nemen en hoeft het ook geen gedrag te leren wat wijst op hulpeloosheid of manipulatie door boosheid of tranen.

En dan de puber

Wanneer de puber van jongs af aan geleerd heeft te denken in mogelijkheden en oplossingen, heeft het in tussentijd ook geleerd zichzelf gerust te stellen en te troosten. Bijkomend voordeel is dat de puber zich op vele plekken veilig voelt. Voelt hij zich niet op zijn gemak dan gebruikt hij zijn gedachten om alle zaken op een rij te zetten.
Deze puber zal ook minder geneigd zijn, zijn leerkracht met veel lawaai te beschuldigen van het foute huiswerk, zal op het perron geen fiets kapot schoppen, maar iemand bellen om nog op tijd te komen voor het tentamen. Deze puber wenst zijn vrienden een fijne dag en gaat zijn huiswerk maken. Misschien baalt hij even, maar bedenkt dan dat hij een goed cijfer wil halen.
En… deze puber krijgt door zijn geroemde sociale vaardigheden heel erg veel voor elkaar. Hij heeft geleerd te denken in oplossingen en is geen jojo van zijn emoties, maar weet zijn emoties op een helpende manier te gebruiken.
En die puber wordt een volwassenen die zijn kinderen op een flexibele manier weet op te voeden met oog voor hun behoeften van dat moment.
En zo is de cirkel rond… 🙂
Degene die het meest flexibel is, zal het systeem beheersen….

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Bekijk in dit filmpje: Help kinderen met zelfstandig denken
Lees ook: De valkuil van geruststellen
Lees ook: Wat is er mis met falen?
Lees ook: Als boosheid aan is, zijn de hersenen uit

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is van Aly Westerhuis

Geplaatst in angst, Boosheid, Concentratieproblemen, Faalangst, Opvoeden in deze tijd, Pubers, weerbaarheid, Wist je dat? | 2 Reacties

Als je iets wilt voor een ander

Heel veel mensen willen dat het goed gaat met hun kinderen.
Hulpverleners en leerkrachten doen ook ongelooflijk veel voor hun leerlingen en klanten omdat ook zij willen dat het de kinderen goed gaat.

Maarrrr…… als je iets wilt voor de ander, raak je zelf iets belangrijks kwijt.

Kijk maar en bedenk wat de oplossing kan brengen..

Bekijk ook het filmpje: Help kinderen te leren hoe ze kunnen stoppen met zich zorgen maken.
Lees ook: Dwingende kinderen en slappe moeders

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in filmpjes | Een reactie plaatsen

Hoe krijgt een puber zijn leven op orde

Sommige kinderen hebben tegen de tijd dat ze puber zijn al veel meegemaakt door bijvoorbeeld ziekte, overlijden van een ouder of broertje of zusje, pesten, grote moeilijkheden met leren of andere zaken. Dan voelt het soms alsof alle één grote ellende is.
Door samen alles letterlijk te ordenen wat je is overkomen, krijg je weer nieuwe perspectieven en kom je erachter welke mogelijkheden je allemaal hebt.
Je kunt dit doen zoals in het filmpje, maar ook letterlijk door langs de lijn te lopen.

Bekijk ook het filmpje: Door problemen leer je je talenten kennen
Lees ook: Waarom moeders moeten zeuren en preken

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in filmpjes, Pesten, Pubers | Een reactie plaatsen