Wie flexibel is, krijgt meer

Lang geleden hoorde ik eens de opmerking: “Degene die het meest flexibel is, zal het systeem beheersen”.
Het bleek een opmerking uit de NLP (neuro linguïstisch programmeren) en betekent dat hoe meer iemand zich flexibel kan opstellen, hoe meer deze persoon gedaan kan krijgen.
Het heeft best lang geduurd voor ik werkelijk uit de voeten kon met deze opmerking en ik een vaag gevoel van afkeer, want manipulatie, kon wegleggen.
Want deze bewering klopt als een bus en vrijwel dagelijks zie ik het om me heen bij ouders en kinderen.

Leertaak flexibiliteit

We hebben allemaal flexibiliteit te leren en heel veel hulpvragen gaan over dit vermogen. Immers als je je gemakkelijk aan kunt passen aan een veranderende omgeving, een andere werkwijze of werktijden, andere taken, of verantwoordelijkheden, maar vooral aan andere gedragingen van anderen dan je had verwacht, dan heb je het vooral zelf veel gemakkelijker.
Kinderen hebben nog een grote behoefte aan veiligheid. Vele volwassenen onder ons trouwens ook :-). Veiligheid wordt vergroot door vaste gewoonten, voorspelbaar en betrouwbaar gedrag en vaste tijden en overzichtelijke verantwoordelijkheden.
Ziedaar het spanningsveld. Enerzijds is er een grote behoefte aan veiligheid en overzicht en anderzijds vraagt je omgeving om flexibiliteit.
Wanneer dit spanningsveld te groot wordt, gaan we dat meestal merken in gedrag.

Hoe merk je of iemand flexibel is

  • Als je een speelafspraak met iemand hebt en er komt iets tussen.
  • Als je voor een toets geleerd hebt en het blijkt het verkeerde hoofdstuk te zijn.
  • Als je je taken had gepland en je vriendin blijft maar doorkletsen en gaat niet weg.
  • Als je bijna een level hebt gehaald in je spel en je moet eten.
  • Als je net de trein mist en je hebt een tentamen of een belangrijke afspraak.

Vele malen op een dag lopen zaken anders dan verwacht. Heb je de flexibiliteit om bij een verstoring van je planning een andere koers te varen dan ben je flexibel. Kun je adequate oplossingen vinden als je gestoord wordt in je gedachtengang dan ben je flexibel.
De meeste mensen onder ons en vooral kinderen en pubers vinden dit best lastig. Immers, als iets je dwarszit, is dat ook vaak aanleiding tot emoties van boosheid, angst of verdriet. Dan kun je merken dat de ene mens volledig uit zijn dak gaat van boosheid, de ander bang wordt en gaat jammeren en weer een ander gaat huilen van verdriet. En je zult merken dat er mensen zijn die ogenschijnlijk rustig hun gang gaan.
En daar wordt het interessant.

Gedrag en flexibiliteit

Als het tegenzit, reageert iedereen. Zo simpel is dat.
Hoe kan het dan dat de ene mens rustig zich aan kan passen en zijn doelen haalt en de ander flipt van boosheid, scheldt, agressief doet, verdwijnt, het opgeeft of van verdriet niet meer verder kan en van mening is dat het allemaal geen zin meer heeft?
Een aantal aspecten zijn onder andere van belang om flexibiliteit te leren:

  • Aanleg. De ene mens heeft een meer makkelijk temperament dan de ander
  • Veiligheid. De ene mens voelt zich in een onbekende omgeving meer op zijn gemak dan de ander
  • Opvoeding. Het ene kind krijgt meer de kans om zijn eigen boontjes te doppen in een veilige setting dan het andere kind
  • Denkvermogen. De ene mens is beter in staat om in opties te denken dan de ander
  • Zichzelf geruststellen. het ene kind kan zichzelf beter troosten dan de ander

Uit bovenstaande blijkt dus dat je flexibiliteit kunt leren. En als je iets kunt leren, zal dat voor de ene mens meer moeite kosten dan de ander.

Hoe ontwikkeld flexibiliteit

Het leren van flexibiliteit heeft te maken met leren denken. Voelen en willen zijn ook belangrijke componenten evenals behoeften.
Als je iets kunt leren, betekent dit dat je moet oefenen. Het betekent ook dat kinderen niet vanzelf flexibel zullen zijn en dat ze dus hun denkvermogen ontwikkeld moeten hebben.
Iedereen kent de boze peuter die gillend en rollend op de vloer ligt. Peuters en kleuters ontdekken dat ze een IK- een persoon- zijn. Ze ontdekken door het woordje NEE dat ze invloed hebben, maar kunnen het allemaal niet overzien. Hun wereld is nog letterlijk klein en ze worden van hot naar haar gesleept zonder dat ze invloed kunnen uitoefenen. Het denkvermogen in oorzaak-gevolg moet nog helemaal ontwikkeld worden. Het duurt dan ook nog een poosje voor een kind voorspellend kan denken als het tijdsbesef heeft ontwikkeld.
Wanneer er dus iets onverwachts gebeurt wat jonge kinderen natuurlijk vele malen op een dag meemaken omdat ze het overzicht en tijdsbeleving missen, is er een akelig gevoel. En van een akelig gevoel willen we zo snel mogelijk af. We hebben de grote behoefte om ons weer goed te voelen.
Jonge kinderen hebben alleen maar hun gedrag om ons te laten weten dat er iets niet in orde is.

En dan komt de opvoeding

Willen we dat kinderen flexibiliteit ontwikkelen dan moeten we ze hierbij helpen.
Roepen we dat kinderen moet ophouden met gillen, dan stoppen ze misschien wel als ze uitgeput zijn, maar ze leren niks.
Gaan we ze alleen maar geruststellen, dan leren ze ook niets.
Lossen we de problemen voor ze op door boos de leerkracht te bellen, door een leuk uitje te verzinnen na het afgezegde speelafspraakje of maken we zelf de spreekbeurt, dan leren onze kinderen dat ze door lawaai te maken hun zin krijgen, maar flexibiliteit leren ze niet.

Boos worden, geruststellen en oplossen helpt niet, wat dan wel?

Wanneer we onze kinderen zelf leren na te denken, leren kinderen flexibel te worden.
Als het tegenzit kunnen we ons kind erkenning geven door te benoemen hoe vervelend dit is en hoe akelig het zich daardoor voelt. Door het geven van erkenning en het benoemen van het gevoel wat het kind naar alle waarschijnlijkheid voelt, komt er ruimte. Het kind hoeft geen lawaai meer te maken om ons te attenderen op het feit dat er iets niet in orde is. We zijn er immers al en zeggen al wat er mis is.
De volgende stap kan zijn om te vragen welke oplossing er mogelijk is.
Jonge kinderen kunnen we helpen door het noemen van twee of drie alternatieven voor de oplossing van het probleem. Wordt een kind ouder dan kan het die zelf verzinnen.
In feite is het een hele simpele procedure: Geef erkenning en verzin dan mogelijkheden en opties om het beter te krijgen. Zo leert het kind dat het in iedere situatie de eigen macht en kracht in handen kan nemen en hoeft het ook geen gedrag te leren wat wijst op hulpeloosheid of manipulatie door boosheid of tranen.

En dan de puber

Wanneer de puber van jongs af aan geleerd heeft te denken in mogelijkheden en oplossingen, heeft het in tussentijd ook geleerd zichzelf gerust te stellen en te troosten. Bijkomend voordeel is dat de puber zich op vele plekken veilig voelt. Voelt hij zich niet op zijn gemak dan gebruikt hij zijn gedachten om alle zaken op een rij te zetten.
Deze puber zal ook minder geneigd zijn, zijn leerkracht met veel lawaai te beschuldigen van het foute huiswerk, zal op het perron geen fiets kapot schoppen, maar iemand bellen om nog op tijd te komen voor het tentamen. Deze puber wenst zijn vrienden een fijne dag en gaat zijn huiswerk maken. Misschien baalt hij even, maar bedenkt dan dat hij een goed cijfer wil halen.
En… deze puber krijgt door zijn geroemde sociale vaardigheden heel erg veel voor elkaar. Hij heeft geleerd te denken in oplossingen en is geen jojo van zijn emoties, maar weet zijn emoties op een helpende manier te gebruiken.
En die puber wordt een volwassenen die zijn kinderen op een flexibele manier weet op te voeden met oog voor hun behoeften van dat moment.
En zo is de cirkel rond… 🙂
Degene die het meest flexibel is, zal het systeem beheersen….

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Bekijk in dit filmpje: Help kinderen met zelfstandig denken
Lees ook: De valkuil van geruststellen
Lees ook: Wat is er mis met falen?
Lees ook: Als boosheid aan is, zijn de hersenen uit

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is van Aly Westerhuis

Geplaatst in angst, Boosheid, Concentratieproblemen, Faalangst, Opvoeden in deze tijd, Pubers, weerbaarheid, Wist je dat? | 2 Reacties

Als je iets wilt voor een ander

Heel veel mensen willen dat het goed gaat met hun kinderen.
Hulpverleners en leerkrachten doen ook ongelooflijk veel voor hun leerlingen en klanten omdat ook zij willen dat het de kinderen goed gaat.

Maarrrr…… als je iets wilt voor de ander, raak je zelf iets belangrijks kwijt.

Kijk maar en bedenk wat de oplossing kan brengen..

Bekijk ook het filmpje: Help kinderen te leren hoe ze kunnen stoppen met zich zorgen maken.
Lees ook: Dwingende kinderen en slappe moeders

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in filmpjes | Een reactie plaatsen

Hoe krijgt een puber zijn leven op orde

Sommige kinderen hebben tegen de tijd dat ze puber zijn al veel meegemaakt door bijvoorbeeld ziekte, overlijden van een ouder of broertje of zusje, pesten, grote moeilijkheden met leren of andere zaken. Dan voelt het soms alsof alle één grote ellende is.
Door samen alles letterlijk te ordenen wat je is overkomen, krijg je weer nieuwe perspectieven en kom je erachter welke mogelijkheden je allemaal hebt.
Je kunt dit doen zoals in het filmpje, maar ook letterlijk door langs de lijn te lopen.

Bekijk ook het filmpje: Door problemen leer je je talenten kennen
Lees ook: Waarom moeders moeten zeuren en preken

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in filmpjes, Pesten, Pubers | Een reactie plaatsen

Vechtscheiding en ouders zonder hun kinderen

Vechtscheidingen.
Het lijkt wel alsof dit fenomeen hand over hand toeneemt en van vele kanten hoor, lees en krijg ik te maken met ouders die over de ruggen van hun kinderen hun gelijk willen halen.
Hoe in vredesnaam kan het dat ouders die ooit in liefde verbonden kinderen kregen, zich zo verschrikkelijk laten gaan en hun kinderen gespleten door het leven laten gaan uit naam van zorg?

Wat is het belangrijkste kenmerk van een vechtscheiding?

Waar mensen ruzie krijgen en waar onenigheid ontstaat over belangen in de vorm van bezittingen en ander goed, kun je nog niet echt spreken over een vechtscheiding.
Mogelijk is de essentie dat volwassenen die eerst verbonden waren elkaar helemaal niets meer gunnen, de ander tot ergste vijand maken, daarin vele mensen meeslepen en vooral de kinderen als speelveld uitkiezen om de ander het meest te treffen en te beschadigen.
Het belang van de kinderen wordt als belangrijkste argument in gezet om de ander te treffen.

Tekortschietende ouders in een huwelijk

Iedere ouder schiet regelmatig tekort in het behartigen van de belangen voor de kinderen. Papa die workaholic is, wordt door Mama uit de wind gehouden omdat er een gezamenlijk doel is. Mama die zich depressief voelt, wordt door Papa opgevangen en Papa legt de kinderen uit dat Mama zich niet goed voelt en dat ze er niets aan kan doen. Zo is Papa of Mama nu eenmaal of Papa heeft even rust nodig en we moeten Mama even helpen nu ze het zo zwaar heeft.
Zo krijgt ieder kind te maken met ouders die er voor langere of kortere tijd vooral emotioneel niet goed kunnen zijn voor hun kinderen. Dit kan komen door werk, ziekte, studie, overlijden in de familie, burn-out, verantwoordelijkheden op andere plekken of andere zaken des levens die gewoon langs komen.
In de meeste gezinnen zorgt de andere ouder ervoor dat de ouder die niet zo beschikbaar is even tot rust kan komen en wordt het uitgelegd aan de kinderen. Hierdoor leren de kinderen dat zij niet het belangrijkste zijn in het universum en leren ze geven aan de ouder die het even moeilijk heeft door zich even gedeisd te houden of met zaken te helpen.
Dit is een zeer belangrijke levensles voor kinderen waarin ze vooral leren dat ouders ook feilbaar zijn, op zijn tijd hulp nodig hebben en dat ze als kind er toe doen doordat ze liefde en steun kunnen geven.

Wat gebeurt er in een vechtscheiding

Wanneer ouders gaan scheiden, worden de moeilijke eigenschappen en zwakke kanten van ouders uitvergroot en uitgespeeld. Plotseling wordt geconcludeerd dat dit schadelijk is voor de kinderen. In een dergelijke situatie weten kinderen niet meer wat hun veilige positie is en hebben ze het gevoel te moeten kiezen.
Veel kinderen hebben tijd nodig om te acclimatiseren na een wissel van woonplek. Zij leren al heel snel wat ze wel en niet kunnen zeggen en doen en zijn geneigd het op te nemen voor één ouder waarvan ze het meest afhankelijk zijn.
Als ouders blijven trekken aan hun kind, kunnen kinderen uit pure wanhoop het besluit nemen de andere ouder niet meer te willen zien.
Zo creëren ze rust voor zichzelf.
De prijs is dat ze de helft van zichzelf kwijt raken en dat de ouder waar ze nu verblijven maar een half kind heeft.
Immers, de andere, slechte ouder mag er niet meer zijn en dat deel van hem/haar in jou is voortaan taboe want dat is het slechte deel.

Wat als de andere ouder ‘minder geschikt is’ als ouder?

Onlangs las ik de volgende uitspraak die raakt:
Kinderen die niet de kans krijgen om zelf de onbetrouwbaarheid van een ouder te ervaren, wordt ook de mogelijkheid ontzegd om haar te vragen verantwoording af te leggen.
De ouder die wordt afgeschermd voor de noden van haar kinderen, wordt de mogelijkheid afgenomen om zich verantwoordelijker en meelevender te leren gedragen.
( J. Colapinto, uit Hechting en Loyaliteit)
Dit betekent dus dat kinderen voor hun groei tot volwassenen de mogelijkheden moet krijgen om te leren over betrouwbaarheid en onbetrouwbaarheid. Het betekent niet dat we kinderen maar aan hun lot moeten overlaten, maar dat de ouder die wel in staat is tot het geven van meer betrouwbaarheid het kind mag en kan steunen ten tijde van onbetrouwbaarheid.
En ja, dat kan zwaar zijn voor kinderen, maar met de andere betrouwbare ouder achter zich, kan die veel klappen opvangen.
Want: Als ouders blijven vechten en van hun kinderen gespletenheid blijven eisen, gaat het slecht met de kinderen en zijn beide ouders onbetrouwbaar omdat ze allebei niet opkomen voor een veilige en stabiele omgeving voor het kind. Ook al lijkt dat wel zo als een kind of een ouder kiest om de andere ouder niet meer te zien.
Wanneer ouders over hun eigen schaduw heen durven stappen en het mogelijke (want dat is soms nog maar de vraag) gedrag van papa of mama verklaren zonder dit goed te praten, worden kinderen sterk.

Wat is mijn ervaring?

Keer op keer merk ik in mijn praktijk dat het werkt als ouders de andere ouder steunen en hen de kinderen gunnen. Vaak is het niet gemakkelijk je angst als ouder los te laten als je merkt dat je kinderen het bij papa of mama zwaar hebben doordat die ouder geen natuurtalent in opvoeden is of soms teveel van kinderen vraagt.
Als de ‘sterkere’ ouder echter de kinderen steunt, uitlegt en samen met iedereen naar werkbare oplossingen zoekt, gaat het iedereen beter. Wat je aan de kinderen dan ziet is dat ze zich weer ontwikkelen en dat ze vrij voelen om met beide ouders contact te hebben.

Kinderen hebben de toekomst

Ik heb heel veel volwassenen gesproken wiens leven tot op de dag van vandaag is getekend door de scheiding van hun ouders. Zelfs als volwassene blijft het ongelooflijk pijnlijk als je het nooit goed kunt doen voor je ouders omdat je plezier hebt met de andere ouder.
Mogelijk is de grootste winst voor de toekomst als ouders er NU voor zorgen dat ze elkaar hun fouten en hun kinderen gunnen.
Hoe fantastisch is het voor kinderen als beide ouders op verjaardagen kunnen komen, naast elkaar kunnen zitten bij een diploma uitreiking, beide op het trouwfeest naast het bruidspaar zitten en allebei de kleinkinderen kunnen bezoeken.
Als ik kinderen van ouders die gescheiden zijn, vraag wat hun liefste wens is, is het antwoord zonder uitzondering dat het weer goed zal komen tussen papa en mama.
Dussss…papa’s en mama’s stap af van je denkbeelden dat je liefdespartner van ooit, de slechtste mens zou zijn die je kind kan tegenkomen. Gun je kind zijn vader en moeder, ook al is deze verre van perfect….

(NB: Uiteraard bedoel ik hier niet de ouders mee die aantoonbaar en bewezen door meerdere partijen hun kinderen misbruiken en mishandelen. Overigens is het zelfs dan van zeer groot belang dat er contact kan zijn.)

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Bekijk in dit filmpje hoe verscheurend een vechtscheiding is voor kinderen
Lees ook: Hoe wil je als ouder worden herinnerd
Lees ook: Een vechtscheiding gaat over een gemis en niet over de partner
Lees ook: Hoe is jouw kind loyaal?

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is van Aly Westerhuis

Geplaatst in Echtscheiding, Lessen voor ouders, Opvoeden in deze tijd | Een reactie plaatsen

Kinderen die elkaar uitdagen

Kinderen leren van elkaar en daar hoort ook bij dat kinderen elkaar uitdagen. Voor ouders en leerkrachten is dit heel vervelend en voor je het weet ben je als ouder verwikkeld in de ruzie tussen je kinderen en ben je steeds scheidsrechter aan het spelen. Met als gevolg dat alle kinderen boos op jou zijn.
Hoe kun je ervoor zorgen dat kinderen stoppen met ruzie maken en met elkaar uitdagen?
 

Bekijk ook het filmpje: Bescherming is nodig voor kinderen
Lees ook: Als je kind kortsluiting heeft, moet jij aansluiting maken
Lees ook: Wat is er mis met falen?

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Nieuwsgierig?, lees dan over de opleiding tot kindercoach.
De nieuwsbrief en het gratis eboek ontvang je via deze link
Ken je Ik leer leren al? en de materialen van Ninico?

Geplaatst in filmpjes | 2 Reacties

Wen er maar aan…

BedroefdEen paar jaar geleden uitte ik subtiel mijn ongenoegen over een provider op twitter. Waarop ik direct een reactie kreeg van mijn dochter: “Dat doe je toch niet? Dat is zooo zielig en iets voor losers” En de opmerking die het meest aankwam: “Zo heb je ons toch niet opgevoed”
Bam.. die zat en ik schaamde voor mijn onbezonnen actie.
Want waarom doet een mens dat? Wat maakt dat we meer of minder los gaan om ons ongenoegen te laten weten aan de buitenwereld?

Als het tegenzit…

In feite komen we de hele dag door situaties tegen waarin het tegen zit en waar we ons koers moeten wijzigen. Dat kan gaan over tijd als je ergens te laat of te vroeg komt, het kan gaan over iets wat je niet kunt bezitten zoals een uitverkocht artikel, het kan gaan over iets waar je recht op had, maar niet krijgt zoals een schade vergoeding, het kan gaan over ander onrecht zoals niet gehoord en gezien worden terwijl je gelijk hebt, het kan gaan over geld moeten betalen voor zaken waar je had gedacht dat een verzekering had moeten betalen, het kan gaan over iets wat net je neus voorbij gaat, het kan gaan over verliezen van iets wat je dierbaar is door bijvoorbeeld diefstal of domme pech en uiteindelijk gaat het ook altijd over het leven zelf en wat je kan overkomen in ongeluk, ziekte of dood.
We kunnen deze gebeurtenissen niet voorkomen of de uitkomst afdwingen omdat we vaak afhankelijk zijn van gebeurtenissen in de buitenwereld en acties van medemensen.
Wat we wél kunnen leren is hoe we willen omgaan met deze gebeurtenissen.

Omgaan met teleurstelling en omgaan met een NEE

Mogelijk is de taak om je verlies in welke zin dan ook te nemen, één van de moeilijkste taken voor een mens.
En.. mogelijk zijn we de laatste vijftig jaar zo verwend dat het steeds moeilijker is geworden je verlies te nemen.
En… mogelijk dat dit komt omdat we menen overal recht op te hebben.
En…. mogelijk dat de kinderen van nu het als volwassenen nog moeilijker gaan vinden dan hun ouders nu.
Immers, voor veel ouders is het belangrijkste opvoeddoel geworden dat hun kind gelukkig is. Teleurstelling en tegenslag horen niet bij geluk. Veel ouders willen voorkomen dat hun kind het moeilijk heeft en vinden het nog lastiger het uit te houden als hun kind niet goed in het vel zit.
Hierdoor komt er een omdraaiing op gang waarbij kinderen steeds meer eisen gaan stellen om zich goed te voelen en ouders steeds verder gaan in het inwilligen van de wensen van hun kroost.
In mijn praktijk uit zich dat in de volgende klachten:

  • Jij hebt niet tegen juf gezegd dat Piet mij zat te klieren
  • Je hebt in mijn spreekbeurt niet de plaatjes gezet die ik wilde
  • Ik mag geen ipad hebben
  • Jij trekt broertje/zusje altijd voor
    En van de pubers:
  • Je bracht me niet naar school toen het regende
  • Jij zorgt er niet voor dat het stil in huis is als ik toetsen moet leren
  • Je geeft me te weinig geld zodat ik die broek kan kopen en dan niet gepest wordt
    En van de ouders van de jongeren:
  • Hij heeft geen respect voor me
  • Ze scheldt me uit
  • Als ze ruzie heeft met haar vrienden, moeten wij het bezuren
  • Hij/Zij bepaalt volledig de sfeer in huis en die is niet best

Kinderen die bij mij in de praktijk in het bijzijn van de ouders hun klachten uiten, hebben bij mij pech. Meestal zeg ik dat het de taak van de ouders is om hen te frustreren. Ik vraag wie er iets moet leren: Kind of ouder? Vervolgens gaan we aan de slag om erachter te komen en te oefenen hoe het kind om kan leren gaan met teleurstellingen en tegenslagen.
Het gaat dan met name natuurlijk over de gevolgen van het niet kunnen omgaan met een teleurstelling. Die gevolgen heten: Extreme boosheid, respectloosheid, onmacht en angst. We oefenen nieuwe vaardigheden, maken afspraken en spreken over wat ouders kunnen leren en hoe ze kunnen helpen met deze leertaak. Meestal eindig ik met een opmerking in de trant van:

“En wanneer ga je nu ophouden met dit moeilijke gedrag?”

Het grappige is dat de ouder die aanwezig is vaak het meest schrikt van een dergelijke opmerking en het kind noemt mij gewoon de dag en het uur waarop hij de nieuwe vaardigheden gaat oefenen.

Consequenties van keuzes

Uiteindelijk kunnen we het leven zelf met al zijn kleine en grote teleurstellingen niet regelen. Wel kunnen we regelen hoe wij ermee om willen leren gaan. En hoeveel invloed we willen dat teleurstellingen op ons leven hebben.
Als ouders geven we daarin het voorbeeld door misschien wat vaker tegen onze kinderen te zeggen: “wen er maar aan”.
En… !!  uiteraard altijd eerst troost en erkenning geven want als we dat overslaan, worden we hard en cynisch. En laten we voorleven hoe we omgaan met onze keuzes na teleurstellingen en tegenslag en steeds opnieuw onze kinderen ook de keuze geven: Wil je hier lang last van hebben en blijven krijsen of wil je je leren herpakken en weer verder gaan?
Uiteindelijk gaat het er om hoe wij onze kinderen opvoeden tot de volwassene die we graag zien over een aantal jaar en welke waarden geven we daarvoor mee?
Het leven zelf regelt het dan wel dat je kinderen op een dag jou gaan vragen of je gedrag hoort bij de persoon die je wilt zijn…..

friesch-dagblad-over-omgaan-met-teleurstelling

Dit artikel werd gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad van 19 november 2016.

Bekijk ook: Je eigen weg gaan…
Lees ook: Weerbaar opvoeden, hoe doe je dat?
Lees ook: Onoplosbare problemen
Lees ook: Waarom ik een kind geen kanjer of held noem

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Bianca Snip

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Geplaatst in Opvoed illusies, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken, weerbaarheid | Een reactie plaatsen

De media in november

Eind november werd ik weer een aantal keer benaderd door de media.
Terwijl ik rustig aan het werk was, bleek burgemeester van der Laan een pittige uitspraak gedaan te hebben over een verplichte opvoedcursus voor ouders.
Omrop radio Fryslan belde mij daarover om in de uitzending er iets over te zeggen.
Beluister hier het fragment van Omrop Fryslan vanaf 44.00 minuten:

.Omrop Fryslan

Een dag later belde ook de Leeuwarder Courant mij over dit onderwerp.

leeuwarder-courant-over-opvoedvraag
.

..

.

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Het Onderwijsblad nam nog contact met me op voor een artikel over de leugen van Sinterklaas.

onderwijsblad-over-sinterklaas

,

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Nieuwsgierig?, lees dan over de opleiding tot kindercoach.
De nieuwsbrief en het gratis eboek ontvang je via deze link
Ken je Ik leer leren al? en de materialen van Ninico?

Geplaatst in gepbliceerde artikelen | Een reactie plaatsen

Voorkom dat kinderen zich zorgen maken

Veel kinderen maken zich zorgen. Vooral hooggevoelige kinderen vangen veel signalen op van mensen om hen heen. En omdat ze nog niet altijd goed in staat zijn om het verschil tussen ik en de ander te maken, hebben ze daar last van. Dit uit zich in piekeren, het eigen gedrag aanpassen door extra lief te zijn, woede uitbarstingen hebben, niet kunnen slapen of oververmoeid zijn.
Hoe kunnen we kinderen helpen zich minder zorgen te maken over anderen?

Bekijk ook het filmpje: Bescherming is nodig voor kinderen
Lees ook: Stil en verlegen, mag het alsjeblieft?
Lees ook: Wat je niet moet doen bij hooggevoelige kinderen

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Nieuwsgierig?, lees dan over de opleiding tot kindercoach.
De nieuwsbrief en het gratis eboek ontvang je via deze link
Ken je Ik leer leren al? en de materialen van Ninico?

Geplaatst in filmpjes, Hooggevoeligheid | Een reactie plaatsen

Verplichte opvoedcursus voor ouders?

faalangst-ezelsHet was deze week weer eens zo ver: De verplichte opvoedcursus werd weer aangeraden. Tot mijn verbazing werd ik gebeld door Omrop Fryslân en de Leeuwarder Courant om er iets over te zeggen terwijl ik er nog niet eens van had gehoord.
Wat bezielt ons dat we een verplichte opvoedcursus voor ouders zouden moeten volgen?

De tijd waarin we leven

In ons facebook tijdperk lijkt het alsof alles perfect moet zijn. Daar waar ooit de reclame op tv begon met gelukkige gezinnen, moet alles tegenwoordig perfect zijn. Kinderen moeten goed scoren op school, ze moeten er een beetje leuk uitzien, vriendjes hebben, maar vooral moeten ze probleemloos en gelukkig opgroeien. Daar moeten ouders dus voor zorgen ook al gaan die vaak gebukt onder werkstress, de dure hypotheek en kinderen die vrijwel nooit doen wat ze willen.
Evenwel zijn de meeste kinderen en ouders helemaal tevreden met hun leven en die keren dat ze even vast lopen is er genoeg hulp voorhanden. Je kunt je dus afvragen waar die roep om een verplichte opvoedcursus vandaan komt.

Waarom een opvoedcursus?

In onze samenleving komt helaas nog steeds op best wel grote schaal kindermishandeling voor. Velen denken bij kindermishandeling aan kinderen die geslagen worden of (seksueel) misbruikt. Ook wordt er nog steeds gedacht dat kindermishandeling alleen voorkomt bij arme en laagopgeleide ouders. Dit is beslist niet waar!
Dat veel kinderen emotioneel misbruikt en gebruikt worden is echter ook kindermishandeling. Dit is een bijna onzichtbare manier waar kinderen ernstig onder lijden.
Voorbeelden zijn:

  • Kinderen verwennen door weinig grenzen te geven, geen Nee zeggen en kinderen veelvuldig hun zin te geven
  • Kinderen belasten met volwassen zaken zoals bespreken van eigen beslommeringen en zorgen
  • Kinderen kleineren en negeren
  • Kinderen verantwoordelijk maken en de schuld geven voor zaken die niet goed lopen binnen het gezin
  • Kinderen klein houden door hen onvoldoende aan te moedigen voor zelfstandigheid
  • Veelvuldige ruzies tussen ouders
  • Boosheid en frustratie afreageren
  • Verwachten dat kinderen lief zijn en hoge prestaties leveren
  • Negatief praten over en het kind verbieden bij de andere ouder te zijn bij echtscheiding

Wanneer bovenstaande manieren van kinderen behandelen vaak voor komen, hebben kinderen daar ernstig onder te lijden.
Gezien het aantal snel toenemende zorgelijke (v)echtscheidingen en onderzoek wat aantoont dat heel veel kinderen lijden aan hun ouders, is er de roep om een verplichte opvoedcursus.
De illusie is dat kindermishandeling dan wordt terug gedrongen omdat ouders dan meer tools hebben voor de opvoeding van hun kind.

Waarom is de opvoedcursus een illusie?

Wanneer ouders hun eerste kindje verwachten, leven ze vaak in een positieve en blije bubbel. Ze hebben plannen en kijken reikhalzend uit naar hun leven al gezin. Het is vrijwel niet voor te stellen hoe je leven verloopt als je baby geboren is.
Want:

  • hoe kun je je voorbereiden op gebroken nachten
  • hoe kun je weten hoe het is als je kindje maar blijft huilen en het is ontroostbaar
  • wat moet je doen als je baby ziek is
  • hoe kun je weten hoe verschrikkelijk bang je kunt zijn bij een verslikking
  • hoe kun je je voorbereiden op je boosheid als je kind weigert om naar je te luisteren
  • hoe kun je weten hoe je gaat reageren op dagelijkse driftbuien
  • hoe kun je weten hoe je moet omgaan met je kind die iedere avond 30 keer uit bed komt en je bent al vreselijk gestresst door je werk
  • hoe kun je je voorbereiden op je onmacht als je kind niet naar je luistert en je blijft uitdagen

Iedere cursus die toekomstige ouders op dit soort situaties wil voorbereiden schiet zijn doel voorbij. Immers, je kunt inderdaad tools leren, maar dan moet je ook gaan geloven dat je kind over 4 tot 10 jaar moeilijk gedrag gaat vertonen. Welke zwangere moeder gaat dat geloven? En welke vader is in staat om bij grote stress rustig te blijven in een onmacht situatie. Je kunt je niet voorbereiden op de emotionele stormen die over je gaan komen nadat je kinderen geboren zijn en opgroeien. Je groeit namelijk steeds mee met je kind en je leert onderweg. Hooguit kun je je voornemen om te leren een wijze en rustige ouder te worden.
En ja, je kunt de belangrijkste handvatten geven waardoor kinderen zich blijer en gelukkiger gaan voelen. Die handvatten gaan over het herkennen en erkennen van de behoeften en er geduldig en begripvol op reageren met duidelijke grenzen. Maar ja… die behoeften kom je pas tegen als je kindje geboren is en in conflict komen met je eigen behoeften. En dan neemt je eigen emotie het eerder over dan je verstand en je herinnering wat je ooit op die cursus hebt geleerd.

Welke boodschap geeft de opvoedcursus

De oproep tot deze verplichte opvoedcursus getuigt van een verregaande betutteling en weinig vertrouwen in ouders. Toekomstige ouders worden negatief neergezet als potentiële kindermishandelaars.
Dat is nogal wat!
Want laten we vooral vaststellen dat het een groot goed is dat ouders hun eigen autonomie en verantwoordelijkheid mogen en kunnen nemen. Bovendien heeft iedereen recht op zijn eigen opvoedvisie en op zijn eigen normen en waarden om mee te geven aan zijn kinderen voor de nieuwe generatie. We mogen er op vertrouwen dat ouders competent zijn en de ruimte voor hun eigen individualiteit op een gezonde manier inzetten.
Een groot deel van de samenleving wordt nu weggezet op een hele negatieve manier terwijl een klein deel van de ouders geholpen zou moeten worden.

Wanneer en voor wie is een opvoedcursus nodig?

Uiteraard zijn er ouders die hulp kunnen gebruiken om hun kinderen op te voeden. Helaas zijn dit vaak juist de ouders die alle hulp mijden. Bij verplichte cursussen zullen zij vaak niet in staat zijn om de lesstof op te nemen omdat hun hoofd vol is met zorgen. Bovendien wat als ze niet op komen dagen? Dan moet er een heel sanctiebeleid komen.
Je zou dus kunnen zeggen dat ouders waar hulp gewenst is, ook de ouders zijn die in moeilijke situaties terecht zijn gekomen.
Risicofactoren zijn:

  • echtscheiding
  • huiselijk geweld zoals veel schreeuwen, ruzie en slaan
  • gezinnen waar veel gedronken wordt
  • stress
  • werkloosheid
  • ziekte

Dit zijn factoren die meestal pas na een aantal jaren in gezinnen voorkomen en waar ouders het moeilijk hebben om met deze omstandigheden om te gaan. Daar kun je je meestal (gelukkig) niet op voorbereiden.

Dusssss….

Het lijkt een onzalig plan deze verplichte opvoedcursus. Het is schieten met hagel en proberen iets te voorkomen op de verkeerde manier.
Bovendien is er de praktische vraag: Wie gaat de cursus geven?
Wie gaat de professionals opleiden zodat ze op een niet oordelende manier deze cursus gaan geven?
Hoe krijgen ze het voor elkaar om de inhoud van de cursus nuttig te laten zijn?. Want weten is niet hetzelfde als ervaren.
Ook interessant is de vraag hoe je ouders gaat selecteren zodat ze zich veilig bij elkaar voelen.
Er zijn grote ontwikkelingsverschillen en verschillen in het vermogen tot zelfreflectie tussen ouders en die kun je niet zomaar bij elkaar in een groep proppen.
Mogelijk is het nuttiger en vele malen goedkoper om laagdrempelige hulp te financieren waar ouders terecht kunnen als ze even vastlopen.

Dusssss…. laten we maar gewoon wachten tot het weer overwaait en ons bezinnen op de vraag hoe we ouders die even vastlopen tot steun kunnen zijn en laten we als we kindermishandeling willen voorkomen investeren in het beter herkennen van signalen van kindermishandeling.

Waarvan akte…..

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Bekijk ook: Waarom opvoedadviezen niet werken
Lees ook: Waarom opvoeden niet leuk is
Lees ook: Waarom opvoeden zo leuk is
Lees ook: Tip 8: Negeer negatief gedrag en waardeer positief gedrag
Lees ook: Ouderschap is voor de toekomst

Nieuwsgierig?, lees dan over de opleiding tot kindercoach.
De nieuwsbrief en het gratis eboek ontvang je via deze link
Ken je Ik leer leren al? en de materialen van Ninico?
De illustratie is van Studio Staalkaart

Geplaatst in Gezinszaken, Opvoed illusies, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Wat is je gewoonte in nieuwe situaties?

Wist jij dat we nieuwe en spannende dingen vaak op dezelfde manier aanpakken?
Dat we deze gewoonte in die situaties gewoon eindeloos herhalen?
En als we weten wat die gewoonte is, dat dit helpt om met die nieuwe en spannende zaken om te gaan?
En dat dit alles veel gemakkelijker maakt en je sneller gerustgesteld bent?
En daardoor deze zaken als het nodig is op een nieuwe manier kunt aanpakken?

Bekijk ook: Zo help je kinderen weerbaar worden
Lees ook: Opruimen is moeilijk voor peuters en pubers
Lees ook: Hoe fietsen en darten helpen om beter te leren leren

Nieuwsgierig?, lees dan over de opleiding tot kindercoach.
De nieuwsbrief en het gratis eboek ontvang je via deze link
Ken je Ik leer leren al? en de materialen van Ninico?

Geplaatst in filmpjes, leerstijlen | Een reactie plaatsen