Buikpijn en misselijk, wat nu?

Biggetjes_LRKinderen met voortdurend buikpijn of misselijkheid terwijl er lichamelijk niets aan de hand is.
Een sessie over dit onderwerp neem echter altijd een verrassende wending met grote positieve gevolgen.
Je kunt je voorstellen hoe moeilijk dit is wanneer je kind de dag nog moet beginnen en zich zo ellendig voelt en er is niets aanwijsbaar mis met het kind.

Wat gebeurt er met kinderen met buikpijn

Mijn ervaring heeft me geleerd dat kinderen met buikpijn zich echt heel naar voelen. Ze hebben geen last van aanstelleritis zoals veel ouders, leerkrachten en omstanders denken.
Vaak is het echter wel zo dat deze kinderen en pubers zich gespannen voelen en ergens tegen op zien. Ze voelen vaak onmacht om met een situatie om te gaan die voor hen in de dag of avond ligt. Omdat ze zich dit niet bewust zijn, weten ze ook niet dat ze eigenlijk gewoon (faal)angstig zijn. Deze angst vertaalt zich letterlijk in hun lijf en zorgt ervoor dat ze gaan zeggen dat ze niet naar school kunnen gaan. Hier ontstaat vaak een soort van vicieuze cirkel in gedrag met ouders die enerzijds pushen en duwen om naar school te gaan en anderzijds ook meegaan in de vermijding. Extra spanning bij ouders en kind is het gevolg waardoor kinderen regelmatig uiteindelijk zonder eten vertrekken en ouders en kind zich beide akelig voelen. De volgende dag gaat het vaak precies hetzelfde.

Wat te doen?

Wanneer ik met het kind en de ouders in gesprek ga, ontdekken we eerst wat het kind zou mogen leren zodat alles wat gemakkelijker wordt. Ieder kind en ouders noemen hier verschillende zaken. Meestal zeggen ze aller eerst dat ze geen buikpijn meer willen hebben of niet meer boos naar school willen gaan of niet meer huilen ‘s ochtends.
Deze negatieve formuleringen helpen niet en ik vraag dan altijd wat ze wél willen. Want het is makkelijker om iets bij te leren dan iets af te leren.
We komen dan op leerdoelen zoals bijvoorbeeld ‘s ochtends blij naar school gaan, leren omgaan met stress, ontbijt nemen, lijstjes maken zodat alles mee naar school gaat enz.
Vervolgens vraag ik hoe vaak het gelukt is om met buikpijn en misselijk zijn naar school te gaan, of naar vriendjes of naar sport of muziek.
En dan blijkt het gros van de kinderen en de pubers uiteindelijk altijd gewoon te doen wat ze moeten doen.
Ik vraag dan wanneer de buikpijn en/of de misselijkheid over is. Bij de meeste kinderen is dit al op het schoolplein en bij pubers in de eerste pauze.
Met deze cruciale informatie gaan we verder….

Buikpijn hoort bij jou !!!!

Wanneer kind of puber en hun ouders mij vertellen dat ze met buikpijn en misselijkheid toch aan hun taak beginnen, reageer ik verbaasd.
Want hoe kan het dat je niet terug onder de wol kruipt?
Wat maakt dat je doorgaat?
Ik krijg dan altijd antwoord in de strekking van dat dingen nu eenmaal moeten.
En dat klopt.
Enn……. als jij al heel lang, soms jaren lang naar school gaat met buikpijn ben jij dus een enorme doorzetter en volhouder.
Wanneer ik dit benoem, krijg ik eerst verbaasde blikken en de neiging tot ontkenning want buikpijn is toch zwak?
Als je echter in staat bent om toch te doen wat er moet gebeuren, ben je op zijn minst iemand die pijn en ongemak kan verduren en ook nog kan functioneren.
Voorwaar geen kattenpis.

Voor het gemak gaan we er eerst even van uit dat de buikpijn een goede reden heeft om er te zijn en daarom stel ik dat de buikpijn héél belangrijk is en mogelijk gewoon bij je hoort.
En wat je kunt leren is dat je de buikpijn gaat leren waarderen als een soort alarmsignaal, een soort belletje van je buik, dat er iets belangrijks is vandaag. Misschien is je buikpijn als alarmsignaal een stuk vriendelijker voor je dan als iets wanhopigs wat het tot dusver was.

Hoe nu verder…. de angst onder ogen zien..

Als we overeengekomen zijn dat de buikpijn en/of misselijkheid eigenlijk heel belangrijk voor je zijn en je daar vriendelijker mee om kan gaan, kunnen we onderzoeken hoe je ermee om leert gaan om je doelen te halen.
Allereerst brengen we de patronen in kaart. Wie reageert op wie en wat helpt wel en wat helpt niet.
We maken dan nieuwe afspraken tussen ouders en kinderen zodat ouders kunnen ondersteunen.
Daarna onderzoeken we wat de buikpijn eigenlijk wil vertellen.
Waar ben je bang voor en wat is de winst als je zou toegeven aan je buikpijn en gaat vermijden.
Bij de meeste kinderen komt hier de aap uit de mouw. Die aap heet: Moeite hebben met veranderingen en nieuwe situaties.
Die leveren zoveel stress op en zoveel angst omdat het kind meestal niet weet hoe het om moet gaan met nieuwe mensen en situaties. Angst voor falen en black-outs voor toetsen en wedstrijden komt nu ook naar voren.

Omdat we in het begin van de sessie al geconcludeerd hadden dat het kind een doorzetter is, kan ik nu oogsten en een heel aantal geleerde vaardigheden noteren die het kind bezit voor dit soort situaties.
Immers tegen de tijd dat het kind 10 is of zelfs 15, heeft het ontelbare nieuwe situaties en mensen meegemaakt. En die gaan we allemaal opnoemen, net zolang tot het spreekwoordelijke kwartje valt.
En dat kwartje heet: ‘Hé, ik kan veel meer dan ik dacht’.

Voor de volledigheid maken we nog het 5-G schema en de taart met rood en groen voor de toekomstige situaties. Inmiddels is het begrip er goed ingesleten en zit er vrijwel altijd een kind of puber met meer zelfvertrouwen tegenover me dan een uur daarvoor.

En morgen als er buikpijn is…..

Tot slot bespreken we nog wat het kind en zijn ouders morgen, volgende week of volgende maand gaan doen als de buikpijn of misselijkheid weer zijn alarmsignaal afgeeft.
Hoe blij zal je zijn dat je lichaam je een seintje geeft dat er iets belangrijks voor je ligt en waar je even over na kunt denken of je die ervaring al eens hebt opgedaan. Hoe kun je de ervaring uit het verleden nu inzetten voor de dag of situatie die voor je ligt.
Met of zonder buikpijn want dat is nu niet zo belangrijk meer…….

Lees ook: De angst en de bodemloze put van ouders
Lees ook: Moed moet
Lees ook: De valkuil van geruststellen
Bekijk ook: Help kinderen met faalangst
Bekijk ook: Kinderen helpen met problemen

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in angst, Faalangst, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken, Uit de praktijk | 4 Reacties

Wat is er mis met falen?

ProefwerkZonder falen kom je geen stap verder. En toch lijkt het wel alsof faalangst de nieuwste hype wordt op het gebied van hulpvragen.
Nu we weer een zomer met veel sport hebben en de Olympische Spelen volop aan de gang zijn, zie ik een discussie langskomen over falen. Journalisten spreken veelvuldig over falen als iemand geen gouden medaille haalt. En ja, het is maar hoe je het bekijkt want een sporter komt om te winnen. En is dat geen medaille dan is het in ieder geval het eigen gestelde doel. En als dat niet lukt, heb je dus gefaald. Dat is de realiteit die niet anders zal worden.
Hoe erg is dat eigenlijk?

Fixed en growth mindset

Sinds we weet hebben van fixed en growth mindset waar Carol Dweck veel onderzoek naar heeft gedaan, mag falen niet echt meer lijkt het wel.
Falen wordt een item en vast denken is schadelijk voor kinderen want we moeten hen leren dat ze moeten oefenen. Maar zonder falen leer je niets. Oefenen gaat vooral over falen en fouten maken en het kind wat het beste kan leren omgaan met fouten en teleurstellingen zou uiteindelijk wel eens het verst kunnen komen. Als je denkt dat je de beste moet zijn, is dat een zware last die je helemaal vastzet en die uiteindelijk ook leidt tot het stoppen van oefenen. En dan kom je dus geen steek verder. Dat noemen we de fixed mindset. En de growth mindset gaat er juist over dat je je herpakt na fouten, teleurstellingen, bloobers en afgaan. Daar word je uiteindelijk een beter mens van doordat je leert relativeren en ook begrip krijgt voor anderen als die fouten maken.

Terug naar de sport

Onze dochter heeft jaren aan topsport gedaan. Op haar 17e woonde ze al op Papendal en combineerde ze haar sport met een rechtenstudie. De Olympische Spelen waren het doel, met mazzel die in Rio, maar Tokio in 2020 moest het worden. Alles gaf ze ervoor, eindeloos trainen en wedstrijden in binnen en buitenland. De successen waren fantastisch, maar vele malen vaker waren er de tegenvallende prestaties. Het falen om doelen te halen in trainingen en op het moment van een wedstrijd. Het smalle koppie, de teleurstelling in de ogen en het weten dat ze dan even bij zichzelf moest zijn en het zelf uit te houden om haar niet in de armen te sluiten en het te relativeren. Want verliezen is erg als je alles hebt gegeven.
En toch won steeds opnieuw de sport.
Tot het moment dat door verschillende omstandigheden het besef kwam dat de prijs erg hoog zou worden en dat het talent misschien net niet voldoende zou zijn voor het allerhoogste. Hoe zwaar is het als je leven even op zijn kop staat en nooit meer hetzelfde zal worden omdat je droom een droom zal blijven. Maar nooit, nooit heeft ze iemand anders of omstandigheden de schuld gegeven van haar falen. Het was gewoon zoals het was en soms is dat gewoon heel hard en kl#$%#..

Doelen stellen

Of het nu de sport is of leren op school of vrienden maken en weer verliezen, overal is de kans op falen levensgroot aanwezig.
Op het moment dat je een besluit neemt voor de toekomst, moet je in actie komen. Het mooiste is natuurlijk dat de doelen uit jezelf komen en dat je ze zelf mag vaststellen. Voor kinderen komen de doelen meestal van buiten. Er moet geleerd worden en vaak ook nog vakken die niet zo interessant zijn. Veel kinderen doen aan sport of muziek of hebben een andere hobby. Ook daarin zijn er doelen.
En doelen zijn er om gehaald te worden. Zolang de doelen van het kind samenvallen met de doelen van de omgeving is er niets aan de hand. Op het moment dat de doelen niet overeenkomen met de intrinsieke motivatie van het kind of dat ze te hoog zijn voor de capaciteiten van het kind komen er problemen. Dan wordt het spannend want hoe gaan de volwassenen de kinderen daarin begeleiden.

  • Wordt het dwang?
  • Wordt het vermijden?
  • Wordt het slachtofferschap?
  • Of wordt het een nuchtere aanpak gericht op de toekomst waarin de volwassenen zich realiseren dat het kind erbij gediend is te leren omgaan met externe doelen en leren omgaan met teleurstellingen?

Deze vragen vereisen van ouders en andere opvoeders visie op opgroeien en opvoeden:

  • Waar is het kind bij gebaat voor de toekomst
  • Welke talenten heeft het kind en zijn deze in overeenstemming met de gestelde doelen
  • Welke verwachtingen zijn er van de ouders met betrekking tot hun  kinderen. Mogen ze hun eigen levensplan volgen of moeten ze niet gehaalde doelen en wensen van ouders goedmaken
  • Welke ongeschreven regels moet het kind leren om te kunnen functioneren als een integere en gewetensvolle volwassene later
  • Wat betekent toegeven, dwang of anderen de schuld geven voor het leren nemen van consequenties van eigen handelen

Het klinkt dus zo simpel. Stel een doel en ga. Maar ieder doel heeft het in zich om gehaald of niet gehaald te worden. En vooral het niet halen is vele malen interessanter en leerzamer dan het wel halen. Want succes is niets anders dan een bewijs van competentie op dat moment in die omstandigheden.

En dan falen

Falen is dus misschien het niet halen van doelen en het mislukken in een missie. Niets meer en niets minder.
Jammerrrrr, het zij zo en volgende keer beter zijn gezonde manieren om met falen om te gaan. Ook het verwerken van de pijn die samen gaat met het falen is gezond.
Wat er echter vaak gebeurt is dat er een schuldgevoel insluipt. En dat heeft toch vaak te maken met eisen en verwachtingen van anderen waar je niet aan kunt voldoen. En dan gebeurt er iets met je zelfgevoel en zelfvertrouwen.
De angst om te falen heeft mogelijk meer te maken met het schuldgevoel wat kan ontstaan dan het falen zelf.
En dat maakt faalangst, wat tegenwoordig zo’n vaak voorkomende hulpvraag is, wel interessant. Want hoe kan het dat er op fouten maken en falen zo’n groot taboe rust? Uiteindelijk is dat tegennatuurlijk voor kinderen omdat die (als ze gezond en wel zijn) van nature een ontwikkelingsdrang hebben.
Zou het niet meer aan onze prestatiemaatschappij liggen dat falen zo’n item wordt en dat er dan discussies ontstaan over het woordje falen in de sport?
Wat mij betreft noemen we het beestje gewoon bij de naam. Je hebt verloren als je je doelen niet hebt gehaald en dat doet pijn.
En dat mag, sterker nog, dat is een heel goed leermoment. Want van dingen zelf doen en proberen wordt uiteindelijk je zelfvertrouwen groter !
Laten we kinderen leren om zich te herpakken na een teleurstelling en na falen en we zullen versteld staan over de mogelijkheden en de groei die dat geeft.
Topsporters zijn mensen die weten hoe ze hun doelen moeten halen en ik zie aan mijn dochter wat een fantastisch mens ze is geworden door topsport en alles aan investeren en falen wat daarbij hoort.
Laten we dus kinderen vooral stimuleren om lekker te falen en leren erom te lachen en weer verder te gaan.
Falen mag?
Nee ! falen moet! En als we dat eenmaal geloven is het onzinnig om angst voor falen te hebben. Die kan dan gelijk worden losgelaten… 😉

Bekijk ook: Help kinderen bij faalangst
Bekijk ook het filmpje over geruststellen van angstige kinderen
Lees ook: Weerbaar opvoeden: Hoe doe je dat?
Lees ook: Het slagveld van Havo en Vwo-2
Lees ook: Leren omgaan met boosheid en angst

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Bianca Snip

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Geplaatst in Faalangst, Ontwikkeling van kinderen, Opvoeden in deze tijd | 3 Reacties

Dit ben ik

Geplaatst in filmpjes | 2 Reacties

Pokemon Go, de moderne speurtocht

Zoveelpootblijafm1Het kan zo maar verkeren. Op een druilerige dag kom je het ene na het andere groepje jonge pubers tegen die met hun nog schelle en overslaande stemmen roepen waar ze naar toe moeten. De ene schreeuwt  “Kruidvat” en de ander roept: “Neeee… bij het restaurant”.
En hop, daar gaat de hele kudde weer uiteen.
Wat algemeen opvalt is dat ze de ene hand aan het stuur hebben en met de andere hand een telefoon vast houden en op het schermpje turen.
Ondertussen lees en hoor je allerlei volwassenen die er schande van spreken en allerlei waarschuwingen laten horen over verkeersveiligheid en ongelukken die staan  te gebeuren.
En jaa… ik heb het over de nieuwe rage: Pokemon Go die vandaag 16 juli eindelijk in Nederland is verschenen terwijl er de laatste week al 1,3 miljoen mensen ermee zouden spelen. Op de media is het groot nieuws dat het spel nu verkrijgbaar is in Nederland.
Hoezo rage?

What is new?

Tsja, wat is nieuw? We maken wel veel drukte over dit spelletje wat als een rollercoaster over het land dendert en waar iedereen iets over roept.
Maar wat is er aan de hand?
Als je het goed beschouwt is het gewoon een speurtocht. Iets wat we vroeger op kinderfeestjes deden, op schoolreisjes en op vakantie op de camping.
Het enige verschil is dat de kleinschaligheid nu grootschaligheid is geworden en dat er niet iemand voor nodig is die voor de tijd lintjes aan bomen hangt en pijlen op de grond tekent.
Voor de rest is het precies hetzelfde, maar dan in een modern jasje.
De leiders schreeuwen nog even hard als vroeger, de volgers lopen er braaf achteraan en de rest is er alleen bij voor de gezelligheid.
Niks nieuws onder de zon.
Bovendien is er al heel lang onder liefhebbers een ander soort spel, geocaching, waarbij in een waterdichte doos een logboek en originele spullen worden verstopt. Via een website kunnen anderen de coördinaten lezen en op zoek gaan naar de cache (schat).
Dus wat is nieuw? en waar maken we ons druk over?

De Angst

Wat vooral overheerst in het nieuws zijn de ongelukken die gebeuren of zouden kunnen gebeuren. Natuurlijk is dat een reëel gevaar waar vooral kinderen en pubers voor gewaarschuwd moeten worden.
Kinder en puber hersenen zijn nog niet altijd volledig in staat om het overzicht te hebben.
Bovendien is aangetoond dat de beloningscentra in de hersenen bij pubers snel aangaan en zijn de centra voor risicovol gedrag in de hersenen meer gedempt bij pubers dan volwassenen. Dat zijn inderdaad aandachtspunten bij dit spel, maar de vraag is of deze angst juist sterker is bij de volwassenen door de huidige controle cultuur door de mobieltjes.
We weten bijna ieder moment van de dag waar ons kroost uithangt en wat ze uitspoken terwijl een paar decennia terug ouders vaak geen idee hadden van de gevaarlijke capriolen van hun kroost.

De voordelen van Pokemon Go

Tot dusver zie ik alleen maar voordelen voor dit spel en hoop ik dat de rage best lang gaat duren en in elk geval deze zomervakantie lang.
Immers wat willen we nog meer want:

  • We willen zo graag kinderen en jongeren weer in beweging hebben en buiten zien: Ziedaar, ze fietsen en lopen heel wat af. Dochterlief kwam een jongen tegen die in 3 dagen al 54 kilometer lopend had afgelegd
  • Als ze buiten zijn en bewegen snoepen ze niet
  • Voor dit spel is grote focus en concentratie nodig
  • Je moet alert zijn op je beweging en naast concentratie ook oog hebben voor de omgeving
  • Je ogen bewegen van dichtbij naar veraf en dat zorgt voor sterkere oogspieren en beter zicht
  • Je kunt samenwerken met anderen en inschikkelijkheid tonen, overleggen, onderhandelen, leiding nemen, enthousiast blijven en je emoties in toom houden
  • Je moet tegen je verlies kunnen als de Pokemons ontsnappen
  • Je moet kunnen navigeren voor alle kanten op springende Pokemons
  • De Engelse taal moet je onder knie hebben
  • Je moet oorzaak-gevolg kunnen denken
  • Een goede oog-hand coördinatie is nodig voor het vangen van een Pokeman
  • Je hebt zo maar ontmoetingen met vreemden waarvoor je je sociale vaardigheden in kunt zetten
  • Je moet tegen veranderingen kunnen omdat er steeds nieuwe functies komen
  • Je moet een onderzoekende houding hebben om uit te vinden hoe alles werkt omdat veel functies nog niet zijn uitgelegd
  • Je moet kunnen volhouden om je doelen te halen
  • Je moet ook kunnen stoppen en dus rekening houden met je lichamelijke, emotionele en psychische grenzen
  • Je moet je impulsen leren beheersen als je niet zo maar de straat op, of de gracht in, wilt lopen
  • Vaders vinden het vaak ook leuk en ik hoor al van prachtige vader-zoon tochten.
  • En niet alleen vaders vinden het leuk, maar hele gezinnen zijn op stap lees ik al….

Zie daar, wat een perfect spel. Hier kan geen ouderwetse speurtocht tegen op waar je langs lintjes en geverfde en getrokken pijlen een uitgekauwde route liep.
Ik gun dit ieder kind en puber met hun ouders en wens iedereen veel speelplezier.
En ouders: Geniet van ze als er weer een troep schreeuwende kinderen voorbij dendert en bedenk dan maar dat ze niet achter te computer zitten te verpieteren…..

Lees ook: Zonder buiten spelen hebben kinderen eer risico op psychische schade
Lees ook: Erbij horen of buitengesloten worden
Lees ook: Ruimte voor jongens
Bekijk het filmpje: Welke sport past het beste bij jouw kind?

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Aly Westerhuis

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Geplaatst in Gezinszaken, Pubers, Spel en speelgoed, sport, Stof tot nadenken | 10 Reacties

Schatgravers, een schat van een spel

Schatkaarten-2 (3)

Deze blog is geschreven door de makers van het spel Schatgravers.

‘Jezelf zijn wat is dat?’  Vraagt H. meisje van 12 jaar. ‘Uhm goede vraag! Wat denk je zelf dat het is?’ Ze denkt een momentje na, haar groene ogen staren uit het raam. ‘Nou het is in ieder geval niet perfect zijn. Je kan je voordoen als een perfect iemand maar dan ben je niet jezelf..!’.

We horen regelmatig van ouders hoe verrast ze zijn over wat hun kinderen zelf kunnen vertellen over het spel schatgravers. En dat ze, zo jong als ze zijn, zelf al zo mooi kunnen inzien welke schatten bij ze passen. Maar ook wat de ander voor een schatten in zich draagt, het is vaak ráák. Zoals een moeder die aangaf dat ook het zelfvertrouwen van ouders wordt versterkt door Schatgravers. Zo hoorden we van ouders terug: “Zo leuk om eens te horen wat de kinderen van mij vinden, echt fijn om zo’n schat met vrolijk erop van je kind te krijgen. Zelf was ik juist vaak onzeker of ik wel een vrolijke moeder was” en “Ik kreeg van mijn zoontje het kaartje luisteren. Hij zei daarbij: mama ik vind het altijd fijn en lief dat jij zo goed naar mij luistert als er iets is”.
Door het spelen van Schatgravers worden dit soort dingen makkelijker bespreekbaar, het nodigt op vriendelijke en luchtige wijze uit tot het geven van complimenten.

Al schatgravend ontdek je een hoop moois, in jezelf, in anderen én om je heen. Want wij vinden ‘het mooie zien’ ongelooflijk belangrijk. Net als het lastige, vervelende of moeilijke, verdient het aandacht. Veel aandacht wat ons betreft. Schatgravers kan in veel settings worden gespeeld. Zowel in praktijken, op scholen als gewoon thuis met je kind, familie, vrienden, buren, collega’s enz. De complimenten schieten tussen de spelers heen en weer en zo krijgt iedereen er een goed gevoel van. Dit geeft een gezellige en ontspannen sfeer.

Met de 107 schatten wilden we buiten de gebaande paden treden. Door naast schatten als: vriendelijk, geduldig, gevoelig ook voor schatten te kiezen als: lief zijn voor mezelf, jezelf zijn, aan anderen merken hoe ze zich voelen. Lekker concreet dus en niet alleen wat het meest voor de hand ligt. Het maakt het makkelijker om heel gerichte complimenten te geven en zorgt ervoor dat je ook echt naar elkaars mooie eigenschappen gaat kijken.

Naast schatten zitten er 120 karweitjes in het spel: dit zijn speelse, luchtige maar toch ook diepgaande opdrachten die allemaal gericht zijn op klein geluk. Ze laten je het leven omhelzen en het wonderlijke van alledag zien. Want het gewone is al wonderlijk genoeg.

Klein geluk, verbinding en zelfvertrouwen

Ons spel stimuleert het vinden van klein geluk, brengt volop verbinding op gang en geeft de spelers meer zelfinzicht en zelfvertrouwen. Bovendien is het ook ‘gewoon’ een leuk spel. Schatgravers is voor alle spelers vanaf 7 jaar werkzaam en aantrekkelijk, ook voor volwassenen dus. Een meisje van 11 zei laatst nog: ‘ik wist niet dat werken aan jezelf zo leuk kon zijn’. Als je ergens lol in hebt zuig je nieuwe ervaringen en inspiratie op als een spons. Dit werkt zo bij kinderen, jongeren maar ook volwassenen. Speelsheid zorgt dat je met frisse ogen naar elkaar en jezelf gaat kijken. We hebben het al vaak zien gebeuren….en zelf meegemaakt.

Eigen oplossingen vinden

Na het verzamelen van de schatten kun je heel gericht kijken hoe een kind daarmee verder kan. Welke schatten kunnen het kind helpen met hetgeen hij of zij moeilijk vindt?

 Zo had M, een jongen van 9 jaar, moeite met het gecorrigeerd worden door zijn stiefouders, de nieuwe partners van zijn gescheiden ouders. Hij gaf aan het enorm lastig te vinden als ze iets over zijn gedrag opmerkten of hem een taak gaven om in huis te doen. Hij verzamelde vijf schatten: handig, open, vooruit denken, op kleine dingen letten en gezellig. Ik vroeg hem toen of hij één of twee schatten kon gebruiken om het makkelijker te maken tussen hem en zijn stiefouders. ‘Open en gezellig!’ zei hij resoluut ‘Ik kan proberen meer open te zijn naar mijn stiefouders door te vertellen wat ik moeilijk vind maar ook door meer naar hun te luisteren als ze mij iets willen vertellen’ En ‘Ik zou vaker iets gezelligs kunnen doen met mijn stiefouders waardoor we het leuker krijgen samen en ik ze beter leer kennen’. Et voila, hij had zijn eigen oplossing bedacht voor zijn probleem. Of het werkte? Nou en of!

Spelsuggesties

Buiten de traditionele speelwijze zijn er tal van uitstapjes te maken. Tijdens het spelen kom je bijvoorbeeld weleens zo’n schat tegen die je zelf (nog) niet echt hebt maar best zou willen ontwikkelen. Zo’n schat zou je een speciaal plekje kunnen geven en neer kunnen leggen bij een mooie steen of bijzondere tak. Aan het eind van het spelen kun je dan met elkaar kijken hoe je deze schat zou kunnen opgraven in jezelf. Eén van de andere favorietjes is: een lieve zin schrijven aan jezelf-, uit onze karwei Liefs-categorie. Als je er meteen een leuk ansichtaartje van maakt kun je het ook echt opsturen! Zo schreef M. meisje van 8 jaar aan zichzelf: ‘Je bent precies goed zoals je bent!’

Meer info: www.schatgravers.com

Bekijk dit filmpje uit de praktijk: Omgaan met vervelende opmerkingen
Lees ook: Aan wiens touwtje hang je?
Lees ook:Laat je niet kwetsen!!

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in Gastschrijvers | Een reactie plaatsen

Hoe overleef je de vakantie met kinderen

kamperen

En dan is het weer zomervakantie…
Voordat het zo ver is, is in veel gezinnen al flinke stress geweest. Op het werk moeten zaken afgerond en al maanden voor de vakantie is er gepuzzeld met planningen en oppas voor de kinderen. Want 6 tot 8 weken is best wel lang, zowel voor ouders als voor kinderen. Ik ben dan ook benieuwd hoe vaak de telefoon dit jaar tijdens de vakantie bij mij in de praktijk gaat rinkelen. Want de ervaring leert dat, zeker met slecht weer, de spanningen nogal kunnen oplopen tussen ouders en kinderen.

De goede oude tijd?

Nog maar een jaar of twintig geleden was het best gewoon dat moeders thuis waren bij de kinderen. Werkende moeders waren er nog niet zoveel en moeders die wel werkten werden met de nek aangekeken. Zelf heb ik als één van de eerste werkende moeders in mijn omgeving ervaren wat men daarvan vond.
Voor kinderen was het wel relaxed dat moeder thuis was. De ene vakantiedag vervlocht zich met de andere en afhankelijk van het weer waren de activiteiten verschillend. Kinderen mochten zichzelf vermaken en aan het eind van de vakantie waren de moeders er wel een beetje klaar mee. Alles weer lekker in het ritme.

Vakantietijd anno nu

In deze tijd waarin bijna alle ouders werken, is vakantie in eerste instantie nogal eens een probleem. Want waar laten we de kinderen en wie past op? Hoe kunnen we alle vrije dagen die de scholen hanteren verdelen over onze agenda’s?
En voor veel mensen is het in deze tijd ook belangrijk dat de vakantie echt gedenkwaardig kan zijn. Niks een beetje rondklooien, nee het moet minstens facebook waardig zijn. 🙂
Daarmee lijkt een perfecte vakantie een noodzaak geworden en we doen er alles aan om het tot een succes te maken.

Hoe gaat het met de kinderen in de vakantie?

Voor kinderen is het heerlijk om even niets te hoeven in vakantietijd. Helaas is er voor de meeste kinderen weinig tijd om zich in de vakantie vrij te bewegen en zich te ontwikklenen. Zo mogelijk is het programma in de vakantie nog voller dan gewoonlijk.
We willen van alles beleven op vakantie in binnen- en buitenland en hebben vaak van tevoren al een dagprogramma gemaakt.
In het beste geval hebben ouders nog een paar dagen extra vakantie kunnen nemen om de schoolvakantie te overbruggen en ze willen die graag als quality time doorbrengen met hun kinderen.
Daarnaast is er meestal driftig gezocht naar oplossingen voor resterende dagen. De meeste buitenschoolse opvang hebben tegenwoordig een summerschool voor wat extra lesstof en er zijn dag vullende programma’s zodat niemand zich hoeft te vervelen.
Ook bij opa en oma en andere oppassers is de dag meestal gevuld want het zou toch sneu zijn als er niet genoten wordt van de kinderen.
Het gevolg van al deze ontwikkelingen is dat kinderen er eigenlijk voor moeten zorgen dat volwassenen het goed hebben in de vakantie. Het moet gezellig zijn want we hebben maar zo weinig tijd samen om te genieten.
Regelmatig hoor ik de klacht van ouders dat als ze een dag voor de kinderen hebben, dat de kinderen dan zo klierig zijn en zich zo vervelend gedragen. Daarvoor hadden ze niet hun papadag of vrij genomen……
Het is een zware last voor kinderen om hun ouders gelukkig en blij te maken op hun vrije dagen.

Wat als vakantie gewoon vakantie is?

Soms vraag ik me af of we nog wel weten wat gewoon vakantie is. Namelijk even geen verplichtingen hebben. Je gewoon kunnen vervelen en maar zien wat de dag je brengt. Voor kinderen is dat een vrij natuurlijke staat waarin ze de wereld kunnen ontdekken. De wereld gewoon rondom huis waar je leert lopen en fietsen en waar je eigenlijk niet zoveel nodig hebt. En waar je je hersenen de rust kunt gunnen om zich te ontwikkelen zonder bombardement van prikkels.
Want…..

  • Waar zijn in deze tijd de rondstruinende kinderen op te grote laarzen met vieze broeken en gaten op de knieën?
  • Hoeveel ouders durven nog te zeggen als hun kinderen zich vervelen: ‘Zoek het maar uit en val mij er niet mee lastig’?
  • Hoeveel ouders zijn er die iedere dag uitjes en leuk activiteiten verzinnen en ‘s avonds doodmoe zijn?
  • Welke kinderen kunnen nog zonder ipad en computer de dag doorbrengen en zelf iets bedenken om mee te spelen?
  • Welke kinderen mogen nog zelf regelen en op pad gaan om andere kinderen te vinden die toevallig ook loslopend waren?

Ik gun ieder kind en iedere ouder deze zomer zeeën van tijd om wat rond te hangen en gewoon maar zien wat de dag brengt. Ik ga in ieder geval naast de reguliere werkzaamheden gewoon maar heel veel niksen. En als ouders me bellen omdat de spanning oploopt, ga ik ze vragen om hun kind de straat op te sturen.

Friesch Dagblad over vakantie 2016-07-16Dit artikel werd gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad van 16 juli 2016

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Lees ook: Ruimte voor jongens
Lees ook: Laat kinderen lekker klooien
Lees ook: Buiten spelen is de wereld ontdekken
Lees ook: De IQ-illusie
Lees ook: Moeten kinderen doorleren in de vakantie?

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach, Ik leer leren en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Kitty Bakker

Geplaatst in Opvoed illusies, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Als je kind kortsluiting heeft, moet jij aansluiting maken

Hartlucht2afm1Wie kent het niet, een schreeuwende en woest om zich heen slaande boze peuter of kleuter.
Bij een ander vinden we dit nog wel grappig en vaak weten we heel goed hoe je de betreffende peuter of kleuter moet aanpakken.
Een door het lint gaand en driftig basisschool kind of woedende puber zie je niet zo veel in het openbaar, maar binnenshuis zijn er vele kinderen die in hun drift en woede flink tekeer gaan. Vaak tot wanhoop van hun ouders.

Boze peuters en kleuters

Het valt me vaak op hoeveel ouders verwachten van hun jonge kind. Ouders vertellen me geregeld dat ze ervan overtuigd zijn dat hun peuter of kleuter met opzet dingen doet of laat of dat ze iets doen om hen als ouder dwars te zitten. Ook zeggen ouders dat het kind toch echt moet weten hoe het hoort en dat het toch duidelijk is dat iets niet kan.
Met deze ideeën overschatten ouders hun jonge kind schromelijk. Peuters en kleuters hebben nog niet een zodanige ontwikkeling van hun hersenen doorgemaakt dat ze al kunnen nadenken, logische conclusies kunnen trekken, oorzaak en gevolg kunnen bedenken en een geweten wat ontwikkeld is. Integendeel, deze jonge kinderen moeten dat allemaal nog leren en ze reageren op dat wat ze zien en vooral wat ze ervaren. Ze begrijpen voor emotioneel in plaats van verstandelijk en zullen vooral reageren op de taal van het lichaam van ouders in plaats van op hun woorden. Als woord en daad niet in overeenstemming zijn, raakt het kind daarvan in de war. Dit zie je vooral bij corrigeren op gedrag: Mama zegt nee, maar kijkt lachend naar oma.
Daarnaast hebben peuters en kleuters natuurlijk hun behoeften. De behoefte aan autonomie, herkenbaar in ikke zelf, de behoefte aan aandacht, erbij horen en verbondenheid en natuurlijk veiligheid en structuur bepalen het gedrag van het kind.
Echter, het jonge kind heeft nog onvoldoende woorden tot zijn beschikking omdat die hersenen nog zo in ontwikkeling zijn. Het kind wil dus van alles, maar kan het nog niet vertalen.
En daar gaat het vaak mis……
Want stel je voor: Als ouder verwacht je het nodige van je kind die daar nog niet aan kan voldoen. Als kind heb je veel behoeftes die je nog niet op een aanvaardbare manier kunt uiten. Doe daarbij nog enige vermoeidheid, een temperamentvol karakter en nog meer wederzijds onbegrip en eisen van ouders en je hebt feest.
Plotseling is de driftbui geboren en schijnbaar vanuit het niets begint kindlief een keel op te zetten en gaat heel het lijf in protest.

Het driftige kind

Tegen de tijd dat het kind in groep 3 komt, heeft het al veel ervaring opgedaan met zijn ouders. Het kind weet hoe er binnen het gezin wordt omgegaan met thema’s als boosheid en angst en het weet intuïtief ook al heel goed hoe het zaken voor elkaar krijgt. Het kind weet ook al wat wel en niet mag, ook als ouders niet in de buurt zijn. Het denkvermogen wordt steeds beter ontwikkeld en met het ouder worden kan het kind ook al een strategie bedenken om dingen gedaan te krijgen, oorzaak en gevolg af te wegen en afwegingen maken.
Afhankelijk van de opvoeding leert het kind ook frustraties en teleurstellingen verwoorden waardoor die emoties gekanaliseerd worden en niet primair door het lijf geuit worden.
De behoeften van het kind wijzigen niet veel in de basis al krijgt het basisschool kind met het vorderen van de leeftijd wel steeds meer behoefte om zijn talenten en capaciteiten waar te maken.
Wordt dit kind gefrustreerd in zijn behoeften of worden de behoeften genegeerd of niet (h)erkend dan kan het zijn dat een driftbui het gevolg is. Bij onze zoon noemde ik dit na verloop van tijd: Kortsluiting.
Het kind ervaart zoveel frustratie en onmacht waarbij er geen andere mogelijkheid overblijft dan een soort instorting waarbij iedere vorm van communicatie niet meer mogelijk is.

De woedende puber

Ook pubers kunnen zo knel komen te zitten tussen behoeften, verwachtingen en vooral een grote onmacht om zich effectief te uiten dat een woedeaanval het gevolg is. Meestal speelt zich dit alleen binnenshuis af want pubers schamen zich ook voor hun, vaak kinderachtige, gedrag. Meestal hebben ze geen andere mogelijkheid van reageren op dat wat hen dwars zit.
Pubers hebben met name een zeer grote behoefte om serieus genomen te worden en als gelijkwaardig behandeld te worden. Dat geeft soms grote spanningen als ouders een andere mening hebben over het gedrag.

De rol van ouders

Ouders zijn cruciaal in het leren omgaan met emoties van hun kinderen. Vooral bij boosheid en angst is dit omgaan verweven met opvattingen en emoties van ouders zelf.
Ben je als ouder zelf opgegroeid met de boodschap dat boosheid niet mag, dan kan je het heel zwaar hebben met een woedend en driftig kind. Ben je daarentegen opgegroeid met woedende ouders die vaak verbaal en non-verbaal hun woede lieten zien en horen, dan worden er misschien allerlei alarmbellen geactiveerd als je kind zo boos is.
En ben je een ouderpaar waarbij de ene ouder boze ouders had en bij de andere ouder boosheid er niet mocht zijn, dan wordt het thema boosheid wel erg groot in je gezin. En je kunt er dan bijna de donder op zeggen dat je kinderen heel veel boosheid gaan laten zien waar je als ouders dus een heel verschillende mening en gevoel over hebt.
Maar dan….
Wat wij als ouders best lastig vinden is gewoon naar ons kind te kijken die boos is en dat uit. Niks meer en niks minder. Als je naar een boos kind kijkt en beseft dat het kind zich machteloos voelt en iets niet kan handelen, dan zou het moeten lukken om zelf rustig te blijven en begrip te tonen voor je kind van waaruit je je kind handvatten kan geven.
Wat er echter maar al te vaak gebeurt is dat ouders ook hun geduld en hun ‘verstand’  verliezen en mee gaan in de emotie van hun kind waarbij alle redelijkheid en billijkheid is verdwenen en twee partijen doodmoe worden van zichzelf en van elkaar.
Lukt het de ouder echter om het kind te zien in zijn nood van dat moment dan kan de kortsluiting van het kind door de aansluiting van de ouder opgelost worden.
En soms is het heel simpel…. Wij kwamen er na verloop van tijd achter na een woeste zoon in een Franse stad dat hij gewoon op tijd moest eten ter voorkoming van kortsluiting.

Lees meer over woedende ouders en woedende kinderen
Bekijk het filmpje over hoe om te gaan met boosheid
Lees ook: Waarom ruzie tussen kinderen heel nuttig is

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Aly Westerhuis

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Geplaatst in Boosheid, Opvoeden in deze tijd, Opvoedtips, Peuters en kleuters, Pubers | 2 Reacties

Je eigen weg gaan

Kinderen die hun eigen weg gaan

Hoe kun je leren je eigen mening te hebben?
Voor veel kinderen is het best lastig op te komen voor hun eigen mening en ze laten zich soms ringeloren door klasgenootjes. Ze durven dan niet zelf hun eigen spel te spelen of een voorstel voor een activiteit te doen, maar voegen zich altijd naar een ander.

Pubers die hun eigen weg gaan

Pubers willen er graag bij horen en dat kan ervoor zorgen dat pubers over hun eigen grenzen gaan. Meedoen met pesten, roken, drinken en blowen terwijl je dat eigenlijk niet wilt en in dezelfde mode meren lopen als de populaire kinderen in de klas.

Ouders die de regie uit handen geven

Veel ouders willen niets liever dan dat hun kind gelukkig is. Maar als het kind niet goed in zijn vel zit, raakt de ouder van slag en kan niet meer de veiligheid en geborgenheid geven die juist nodig is om zich weer goed te voelen. Ouders en kind omen dan in een negatieve vicieuze cirkel terecht.
Kinderen die veel miepen, piepen en jammeren om hun zin te krijgen en moeilijk om kunnen gaan met teleurstelling en het accepteren van een NEE, hebben in feite hun ouders ook aan een lijntje waardoor zij de regie bepalen.

In feite hebben we van jongs af aan te oefenen hoe we autonomie, zelfstandigheid en onafhankelijk kunnen leren. Ouders kunnen hun kinderen hiertoe stimuleren door hen veel fouten maken te gunnen en door regelmatig hun kinderen te frustreren waardoor ze voor zichzelf leren opkomen en hun eigen doelen leren bepalen.

Lees verder over dit onderwerp: Aan wiens touwtje hang jij?
Lees ook: Weerbaar opvoeden,hoe doe je dat?
Lees ook: Waarom ik een kind geen kanjer of held noem

Heb je het het gratis eboek   al ?
Wil je informatie over de opleiding tot kindercoach? Lees dan hier verder….
Ben je ouder en wil je een afspraak maken met je kind, lees dan hier verder…
Ken je Ik leer leren al? Bekijk het hier….
De webwinkel van Ninico vind je hier…….

Geplaatst in filmpjes | Een reactie plaatsen

Wat is een goede kindercoach?

2linkerbenenafm1Het wordt me een paar keer per week gevraagd:
Kunt u mij een goede kindercoach aanbevelen?
De criteria van wat men een goede kindercoach vindt, worden nooit genoemd, behalve dat het iemand moet zijn die werkt zoals ik.
Ik antwoord altijd dat er geen slechte kindercoaches bestaan, hooguit kindercoaches die meer of minder passen bij de hulpvraag of bij de hulpvrager.
Los van al die vragen, is het natuurlijk wel een interessant thema.
Want wanneer ben je nu een goede kindercoach?

Wat is coaching

Nadat coaching voor volwassenen een jaar of 15 geleden steeds meer gemeengoed werd in allerlei settingen zoals in de werkkring, sportkring of lifestyle, kreeg ook kindercoaching steeds meer bekendheid.

Coaching is een vak apart en gaat over het hier en nu met de focus op de toekomst. Het verleden is iets wat voorbij is en wat hooguit enige beschouwing krijgt in het plukken van de vruchten van opgedane ervaringen.
Coaching blijft daarin nadrukkelijk uit het gebied van therapie waarin oorzaken van problemen uit het verleden worden opgelost.
Coaching is ook altijd kortdurend met een grote verantwoordelijkheid van de klant voor diens eigen welzijn en resultaten van het coachingsproces.

Wat is kindercoaching

Een kindercoach houdt zich met name bezig met ontwikkelingsgerelateerde hulpvragen omdat een kind in ontwikkeling is. Problemen worden meestal opgelost door het leren van vaardigheden die nog niet aangeleerd of uitgerijpt waren. Daarnaast is kindercoaching een vak apart omdat de pedagogiek een hele grote plek inneemt.
Immers geen kind zonder ouders en geen verandering zonder instemming van ouders.
De kern van coaching is altijd: ‘Help mij het zelf te doen’.
En hoe mooi is het dat Maria Montessori dit als leidraad voor haar werk had. Dus eigenlijk is er niets nieuws onder de zon……

Wat wil men van een kindercoach?

Omdat het toch een beetje als een kluitje in het riet voelt als ik ouders, leerkrachten of hulpverleners met zo’n standaardtekst afscheep, ben ik gaan nadenken over criteria voor ‘goed’ kindercoach zijn.
Veel coaches hebben op hun website staan waarom ze doen wat ze doen en wat hun werk hen brengt en dat ze veel liefde en passie hebben, maar hoe kun je dit concreet maken?

De vraag is natuurlijk wat ik als hulpvrager heb aan de liefde en passie van iemand en wat ik kan met iemands geschiedenis en overwegingen. Uiteindelijk wil ik als hulpvrager geholpen worden en resultaat behalen om mijn problemen op te lossen.
En het maakt mij niets uit wat de hulpverlener zelf wil bereiken aan persoonlijke doelen en behoeften. Dat hoef ik als hulpvrager helemaal niet weten.

Wat zijn de criteria voor een goede kindercoach?

Ik ben gekomen tot een aantal criteria en variabelen die mogelijk aangeven of de stijl van de coach past bij de stijl van de hulpvrager.
En zoals ik tientallen keren tijdens de opleiding zeg: ‘Niets is beter of slechter, er is alleen maar anders….’
Dit zijn de overwegingen:

  • Werkt de coach oplossingsgericht of probleem gericht
  • Wordt er eerst met ouders gewerkt om samen met hen te verkennen wat hun kind gaat leren om de problemen op te lossen.
  • Worden ouders eerst zelf geholpen met wat zij kunnen leren om hun kind te ondersteunen en te begeleiden
  • Wordt er veel aandacht gegeven aan het zoeken van de oorzaak van het probleem of wordt de aandacht vooral gericht op het vinden van helpende acties
  • Wordt er gewerkt aan een duidelijk omschreven leerdoel om verbetering te bewerkstelligen
  • Is het leerdoel ook het doel van het kind en ouders en is het concreet en werkbaar genoeg voor alle partijen
  • Zijn ouders betrokken bij de oplossing en zijn ze aanwezig bij de sessies als ondersteuners
  • Worden er oefeningen in denken en doen meegegeven voor thuis en op school en weten kinderen en ouders precies wat er geoefend moet worden
  • Wordt er doorverwezen naar andere hulp als er niet binnen twee tot drie sessies verbetering is opgetreden
  • Is de coach vrij van (waarde) oordelen
  • Heeft de coach een empathische houding en verstaat hij/zij de kunst van de ander zich begrepen te laten voelen
  • Durft de coach kinderen en ouders aan te spreken op verantwoordelijkheden en wat er nodig en verschuldigd is ten opzichte van elkaar
  • Kan de coach de zorgen omtrent de ontwikkeling van kinderen vertalen naar helpende acties en leerdoelen die nodig zijn voor verdere ontwikkeling
  • Kan de coach consequenties benoemen van niet helpend gedrag van opvoeders en ontwikkelingsvraagstukken en daarnaar handelen voor kinderen en ouders
  • Heeft de coach een visie op ouderschap en ontwikkeling van kinderen en spreekt de coach uit wat er nodig is en van wie
  • Is de coach meerzijdig partijdig, dat wil zeggen dat de coach de stem van alle partijen vertegenwoordigd en uitspreekt waardoor het kind ten opzichte van iedereen loyaal kan blijven
  • Respecteert de coach de privacy wetgeving door geen informatie te bespreken met leerkrachten en andere partijen.
  • Ondersteunt en begeleidt de coach ouders in het voeren van (moeilijke) gesprekken met leerkrachten en begeleiders
  • Werkt de coach met middelen die passen bij de stijl van kind en ouders zoals spel, creatieve middelen of gespreksvoering. Krijgen ouders het gevoel dat hun kind door het bewuste gebruik van deze middelen een stap voorwaarts maakt en dat het niet voor de gezelligheid is
  • Is het voor ouders helder wat de deskundigheid en professionele achtergrond van de coach is
  • Is het voor ouders duidelijk vanuit welke (levensbeschouwelijke) visie een coach werkt.
    Is dit vanuit een bepaald geloof, meer of minder spiritueel met bijbehorende werkvormen en middelen of is de aanpak vrij zakelijk
  • Heeft de coach beschikking over een professionele werk ruimte
  • Worden er voldoende praktische tools gegeven waarmee kind en ouders uit de voeten kan
  • Wordt er rekening gehouden met terugval en wordt er voor voldoende borging in de toekomst gezorgd
  • Is een eventuele follow up of evaluatie in het belang van kind en ouders of om tegemoet te komen aan de behoefte aan bevestiging van de coach
  • Mag je de coach vergeten na de afspraken of wordt van je verwacht dat je tutorials achterlaat of anderszins nog contact moet opnemen met de coach
  • Neemt de coach voldoende afstand en laat de coach de verantwoordelijkheid van het resultaat van de coaching en wat iemand wil bereiken bij het kind en ouders
  • En mogelijk het aller belangrijkste criterium: Voelen kind en ouders zich maximaal gezien, gehoord en begrepen en hebben ze het idee dat ze bij deze kindercoach serieus worden genomen?
  • En ook heel interessant: Als de betreffende kindercoach op facebook/twitter/instagram wordt gespot: Welke indruk krijg je, welke uitstraling heeft de profielfoto en de achtergrondfoto, welke thema’s komen naar voren uit de persoonlijke en zakelijke pagina, welke posten worden gedeeld, hoe wordt er omgegaan met en gesproken over vakanties, werk en vrije tijd
  • Zijn er voldoende positieve resultaten bekend van de betreffende kindercoach

Kan iedereen kindercoach zijn?

Hier op kan ik volmondig JA zeggen.
Iedereen met een hart voor de nood van kinderen kan een coach zijn, al of niet opgeleid als kindercoach. De buurvrouw, een meester, een winkelmeisje of de toevallige passant.
Ik denk dat wij in deze tijd veel te veel leunen op afhankelijkheid. Wanneer een kind het even moeilijk heeft, wordt al snel hulp ingeschakeld.
Maar:

  • Waar zijn de naast betrokken, te beginnen bij de ouders?
  • Waar is de bemoediging van de naaste omgeving?
  • Waar is de knipoog en de steun van de juf en meester?
  • Hoe komt het dat ouders meer hulpeloos lijken en zo weinig ondersteuning krijgen om hun kind zelf te helpen?
  • Wat maakt dat kinderen los van hun ouders gehaald worden als er moeilijkheden zijn?

Wat heeft een kind wérkelijk nodig?

Werkelijk belangrijk is dat een kind zich gehoord, gezien en begrepen voelt. En dat kan iedereen een kind geven en hierbij is minder meer zo blijkt telkens weer!
In de opleiding vraag ik de eerste dag wie er werkelijk belangrijk was in je leven toen je kind was. Dat gaat altijd over mensen die je serieus namen zoals je bent en die ook je ouders en je achtergrond helemaal accepteerden met alle goede en slechte kanten.
Dat zijn de mensen waarbij je gewoon mag zijn wie je bent.
En daarvoor hoef je alleen maar mens te zijn en dat is wat kinderen echt nodig hebben. Dat kan iedereen met een hart. En dat is veel meer helpend dan een traject bij een kindercoach!!

En als er echt problemen zijn, zou ik ervoor pleiten om eerst ouders weer ouder te maken en hen te helpen hun kind te helpen zodat het kind het idee heeft dat het goed genoeg is en niet naar iemand toe hoeft omdat er iets mis is.
Want eigenlijk zouden er geen kindercoaches moeten bestaan.
Kinderen hebben mensen om zich heen nodig die ervoor zorgen dat zij zich kunnen ontwikkelen. En die mensen zijn de ouders, de familie, de buren, de leerkrachten en andere betrokkenen. Dat zou genoeg moeten zijn voor de dagelijkse beslommeringen en tegenslagen.
En mochten er al zaken vast lopen dan is het fijn als een kindercoach in een paar sessies ouders en kind weer op de rit helpt met een kalme, nuchtere en kortdurende aanpak die door praktische handvatten weer een stap verder op weg helpt.

Wil je meer lezen over ‘goede’ kindercoaches, lees dan eens verder over de volgende onderwerpen:

Lees ook: Waarom ouders aanwezig zouden moeten zijn tijdens coaching
Lees ook: 9 misvattingen over kindercoaching
Lees ook: Opvoeden in deze tijd
Bekijk ook het filmpje: Dit is kindercoaching

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Aly Westerhuis

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Geplaatst in Opleiding tot kindercoach, Stof tot nadenken, Uit de praktijk | Een reactie plaatsen

Luister jij wel naar je kind?

Luisteren naar je kind is voor ons als ouders nog best heel lastig.. 🙂
Want meestal doen we wat anders zoals dit gedicht van Leo Buscaglia ons leert…..
Bekijk het filmpje voor 13 tips hoe het beter lukt om te luisteren..

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen waarom
ik iets niet zo moet voelen als ik het voel,
dan neem je mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat je iets moet doen om
mijn problemen op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar
me en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten, wacht dan even en
ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou
zal luisteren.

Lees ook: Het misverstand oogcontact
Lees ook: Ieder heeft zijn eigen verhaal
Lees ook: Waarom liegt een kind
Lees ook: Weg met de opvoedadviezen?
Lees ook: Duik eens in je herinnering

Ken je Ik leer leren al?  Ik leer leren helpt kinderen met wat ze nodig hebben om te leren leren. Kindercoachmaterialen vind je bij Ninico.nl.
Wil je deelnemen aan de opleiding tot kindercoach of een bijscholing volgen, kijk dan op de website.
Wil je op de hoogte blijven van nieuws en artikelen, download dan het gratis eboek

Geplaatst in filmpjes, Gezinszaken | Een reactie plaatsen