Geweigerd voor een feestje

kijken-naarRegelmatig krijg ik mailtjes met hulpvragen van ouders. Omdat het mij niet lukt al die mails inhoudelijk te beantwoorden, verwijs ik dan naar deze website waar over veel onderwerpen al is geschreven.
Zo kreeg ik ook eens een vraag over het niet uitgenodigd worden voor kinderfeestjes.
Dat hakt er voor veel kinderen en ouders in.
Je zou kunnen zeggen dat dit een leerpunt is voor het leren van sociale weerbaarheid.

Kinderfeestjes en zo

Ik heb we eens de indruk dat kinderfeestjes steeds jonger beginnen. Je kunt je echter afvragen hoeveel bewustzijn een kind van 4 of 5 heeft van een kinderfeestje voor de verjaardag. Hoe moois is het dan nog om het lekker knus te houden met opa en oma en ooms en tantes. Voor veel kinderen in deze tijd heb je dan al bijna een zaal vol met alle echtscheidingen van de laatste jaren.

Wie heeft het beste feestje?

Ook de kinderfeestjes zijn een grote sociale en commerciële aangelegenheid geworden. Hele klassen worden uitgenodigd en thema feestjes worden door bedrijven graag en vooral buitenshuis verzorgd.
Alleen al de traktatie op school lijkt een wedstrijd tussen moeders geworden en de ideeën voor een dergelijke traktatie zijn op internet niet aan te slepen.

Vroeger……..

Wat ben ik soms blij dat ik gevrijwaard ben gebleven van een dergelijk gekkenhuis rondom feestjes. Wij vierden het voor onze kinderen lekker thuis met zelf taartjes maken, buiten spelen, disco in de garage en het mooiste feestje was met een aantal meiden een doos patat opeten, een sprookje voorlezen waarvan daarna een schilderij werd gemaakt en ondertussen rondom de grote tafel heerlijk liedjes zingen. Eén keer ben ik buiten de deur geweest en wat was het een armoede met gillende en rennende kinderen.

Sociale Weerbaarheid

Wanneer kinderfeestjes zo belangrijk worden en het iets gaat zeggen over je sociale status, is het natuurlijk een ramp als je wordt buitengesloten van een feestje. Als kind ga je dan aan jezelf twijfelen en ook vele ouders raken in de stress wanneer hun kind geen uitnodiging krijgt voor een verjaardag.

Gelijke behandeling

Wij willen ieder kind graag gelijk behandelen en niemand mag beter of slechter zijn dan de ander. Om deze reden geven veel ouders ook aan andere kinderen cadeautjes wanneer een kind jarig is.
Echter, de realiteit is dat er verschil is tussen kinderen en als je jarig bent, heb je er recht op dat je in het middelpunt staat. Dan moeten andere kinderen zich even naar de achtergrond bewegen.

Wat leer je door een afwijzing

Juist door het niet gevraagd worden voor een kinderfeestje leren kinderen heel veel, zoals bijvoorbeeld:

  • Omgaan met teleurstellingen
  • Een ander iets gunnen en blij zijn voor iemand die meer boft dan jij
  • Dat je niet bij iedereen hoort en dat er verschillende sociale groepen zijn
  • Jezelf vermaken als anderen niet beschikbaar zijn om te spelen
  • Omgaan met afwijzingen
  • Leren jezelf te herpakken na een vervelend bericht
  • Overeind blijven en zelfvertrouwen houden
  • Jezelf blijven respecteren ook als anderen naar tegen je doen
  • Assertief en eerlijk kunnen benoemen dat je teleurgesteld bent
  • Assertief en eerlijk zijn als je zelf anderen uitnodigt en afwijst

Omgaan met teleurstellingen

In feite is het niet uitgenodigd worden voor een feestje een grote oefening in sociale weerbaarheid. Hoe ouder kinderen worden, hoe vaker ze te maken zullen krijgen met afwijzingen. Dat begint al op school met het halen van onvoldoendes, met misschien uitgeloot worden voor een studie of afgewezen worden bij een sollicitatie. Wanneer je van jongs af aan geleerd hebt dat teleurstellingen erbij horen en dat anderen soms of vaker meer boffen dan jij, dan wordt een afwijzing steeds minder een aanslag op je ego en je persoonlijkheid. Soms heb je gewoon pech en soms ben je domweg niet goed genoeg. Uiteindelijk is het leren omgaan met teleurstellingen goed voor je zelfvertrouwen want als het goed is, leer je op die manier heel goed je kwaliteiten en talenten kennen.
Daarnaast zijn mensen die een ander iets gunnen meestal heel plezierig in de omgang en graag geziene gasten. Het paradoxale is dan ook dat juist de kinderen die geleerd hebben blij te zijn voor anderen en enthousiast reageren op voordeel voor de ander vaker worden uitgenodigd op feestjes omdat ze de sfeer verhogen omdat ze niet zitten sippen en zich tekort gedaan gedragen.

Introvert en extravert

Wat veel ouders ook nog wel eens vergeten, is dat niet ieder kind zomaar houdt van feestjes en partijtjes. De extraverte kinderen die graag en veel met en bij anderen zijn, houden van drukte en gezelligheid. Ze bloeien daar helemaal van op en zullen het ook erg vinden als ze iets leuks moeten missen.
Andere kinderen die meer introvert zijn en van rust en regelmaat houden, zijn meestal eens zo gelukkig in situaties met veel kinderen bij elkaar. Voor hen is een verjaardagsfeestje vaak een grote aanslag op hun energie en incasseringsvermogen. Deze kinderen worden zelfs  gemakkelijk over het hoofd gezien en mogelijk (her)kennen andere ouders hen niet eens als kandidaat voor een partijtje.

Hoe help je je kind?

Alle mooie voorgaande leerpunten ten spijt is het natuurlijk hartverscheurend als je je verdrietige kind met een sneu snoetje voor je neus hebt. Het liefst zou je de jarige en zijn ouders direct willen bellen om ervoor te zorgen dat je kind erbij kan zijn.
En toch is dat een slecht idee.

Je mag ervan uitgaan dat er goed is nagedacht over de gastenlijst en er zal een goede reden zijn voor de wijziging. Meestal weet je de reden niet en mogelijk is je kind niet goed genoeg bevonden om een reden die geldig is voor de ander of moest er domweg gekozen worden.
Op zich is de reden van afwijzing niet interessant. Het is van belang dat je kind hier mee om leert gaan.

Wat kun je doen?

Wanneer je kind helemaal verdrietig thuiskomt, haal dan eerst adem. Ook al ben je zelf, misschien heel terecht, verontwaardigd, je kind heeft jou nu nodig om hem te helpen. Geef allereerst je kind gelegenheid om het verhaal te vertellen. Geef daarna veel erkenning door het benoemen hoe verdrietig het is dat je kind niet mag komen. Benoem eventueel ook dat het heel gemeen voelt. (En dat is iets anders dan dat het gemeen is)
En geef vooral aan dat het heel jammer is dat je kind niet mee mag doen. Bespreek met je kind als je merkt dat je kind aan zichzelf gaat twijfelen, dat het nu eenmaal zo is dat je niet overal bij kunt horen. Mensen leven in groepen en bij de ene groep pas je beter dan bij de andere groep. Dat wil dan niet zeggen dat de ene groep beter of slechter is, maar alleen maar iets anders is. En hoe mooi het is wanneer  iedereen anders is.  Dat maakt het leven boeiend en daarvan kunnen we leren.
Geef je kind de tijd om verdrietig te zijn, maar stimuleer het ook om zijn bezigheden weer op te pakken.

Op deze manier leert je kind dat het leven niet eindigt als hij niet mee mag doen. Ook als het vaak gebeurt, kun je uiteindelijk leren dat jij gewoon even waardevol bent als anderen en dat je misschien net even anders bent dan anderen.
En ouders leren kunnen leren dat hun kind geen verlengstuk is van hun zelf en hun kind helpen sociaal weerbaar te worden.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Lees ook: Waarom verliezen zo belangrijk is
Lees ook: Is je kind een aap of een giraf?
Lees ook: Organiseer een kinderfeestje
Bekijk ook het filmpje: Leer van je  kwaliteiten bij tegenslag

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach, Ik leer leren en nog veel meer op de website van Tea Adema
Bekijk instructiefilmpjes op Youtube
De illustratie is van Bianca Snip

Geplaatst in Ontwikkeling van kinderen, Opvoeden in deze tijd, Vraag en antwoord, weerbaarheid | Een reactie plaatsen

Elk nadeel heeft zijn voordeel

Als je moeilijkheden hebt, kun je daarin blijven hangen. Moeilijkheden voelen heel vervelend en zwaar, maar eigenlijk zijn het allemaal kansen om te ontdekken wat je in je hebt. Je kunt onderzoeken welke positieve effecten deze moeilijkheden misschien met zich meebrengen, ontdekken welke talenten je hebt om in te zetten, leren hoe je vol kunt houden en misschien zijn er wel onverwachte voordelen te behalen.

Bekijk het filmpje over boosheid
Bekijk het filmpje over concentratieproblemen.

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach, Ik leer leren en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in filmpjes, Methodieken in de praktijk | Een reactie plaatsen

Hoogbegaafd en alles verloren?

Bouwpakket les5Regelmatig kom ik ze tegen, de pubers en jongeren die het hebben opgegeven. Vaak zijn ze depressief, verslaafd aan games, ze roken joints en school hebben ze opgegeven of ze bungelen er wat bij. Heel vaak hebben ze ook een diagnose gekregen omdat het maar niet lukte. ADD en Asperger scoren daarbij hoog. De wanhoop en lijdensdruk zijn erg hoog en meestal is er al van alles geprobeerd. In veel gevallen is er minimaal één schoolniveau lager afgestroomd. Het begin onderwijs was meestal gymnasium of VWO en het is geen uitzondering dat de pubers eveneens vastlopen op het VMBO en dat de jongeren helemaal niet een diploma hebben gehaald of met hangen en wurgen en veel creatieve ingrepen een soort van diploma.

Wat is er aan de hand met de drop outs?

Heel vaak gaat het hier om hoogbegaafde en vaak introverte hooggevoelige kinderen, vaak jongens. Ooit zijn zij heel enthousiast begonnen aan hun schoolcarrière. Ze merkten al snel dat ze al veel wisten en veel konden. Ze merkten ook op dat het akelig was als je iets niet wist of dat het saai was om aan onderwerpen die niet je interesse hebben, aandacht te besteden. Meestal kregen ze veel complimentjes en feed back om hun slimheid. En dan durf je geen fouten te maken of te laten zien dat je iets niet weet. Omdat het ook vaak goed gebekte en ‘eigenwijze’  kinderen zijn met een grote woordenschat en een schijnbare assertiviteit, strooien ze zand in de ogen van de mensen in de omgeving. Ze maken veel kabaal als ze iets niet willen en zorgen ervoor dat ze vooral mogen doen wat ze leuk vinden.
Afhankelijk van het temperament trekken andere kinderen zich langzamerhand terug. Beide keren wordt er niet tegemoet gekomen aan wat ze werkelijk nodig hebben.
Veel kinderen mochten en mogen extra taken doen en krijgen uitdagende lesstof. Hierdoor krijgen ze vaak meer van hetzelfde, maar oefenen ze geen competenties die later heel hard nodig zijn.

Wat gebeurt er op het voortgezet onderwijs

Zo komen deze kinderen al dan niet met extra aandacht door het basisonderwijs. Vaak gaat het in het eerste jaar van het voortgezet onderwijs nog best goed, maar in de jaren erna komt de klad erin. Het lukt niet meer om op geheugen goede cijfers te halen en er staan lessen op het programma die vreselijk saai, oninteressant en onzinnig zijn. Regelmatig voelt een dergelijk kind zich ook niet zo thuis tussen de klasgenoten en voelen ze zich door leerkrachten niet begrepen. En dat alles is een fatale mix.
Het kind, inmiddels puber, heeft geen idee hoe het de lesstof op moet pakken, weet niet hoe het zichzelf kan motiveren en hoe het kan doorzetten en uithouden van onaangename taken en situaties, voelt zich buitengesloten en keert zich vaak af leerkrachten en klasgenoten. In eerste instantie komen er nieuwe kansen op lager onderwijs, maar hier voelt deze leerling zich vaak alleen maar nog meer buiten de boot vallen.
Dit is vaak het begin van jarenlange (gezins) ellende met een puber op een kamer vastgekleefd aan de computer of opgaand in een groep rokende en drinkende pubers. Of afwisselend eenzaam computeren of negatief en destructief groepsgedrag.

Wat gebeurt er in de hoofden van deze kinderen

Wat mij telkens weer opvalt bij deze kinderen als ik ze als puber of jongere in de praktijk krijg is de eenzaamheid en vooral de ervaren zinloosheid en betekenisloosheid. Zij voelen zich al jong niet aangesloten bij de leertaken en ook bij andere kinderen missen ze vaak net de boot. Omdat ze meestal in eerste instantie wel veel lawaai maken, wordt er tegemoet gekomen aan hun behoefte op intellectueel gebied. En zo komen ze de basis schooltijd door. Op het voortgezet onderwijs moeten ze presteren en zich echt gaan voegen naar het onderwijsmodel en flexibel omgaan met verschillende lessen en aan algemene eisen voldoen. Omdat ze de basisvaardigheden missen die noodzakelijk zijn voor goed presteren lopen ze vast.
En weer ervaren ze zinloosheid, betekenisloosheid en wordt de eenzaamheid groter. Maar wat vooral gaat wringen is het zelfbeeld. De meningen van anderen worden geïnternaliseerd. Ik hoor hen over zichzelf zeggen dat ze a-sociaal, arrogant, lui, dom, zwak, negatief, onverschillig en regelmatig ook dat ze add of asperger zijn. Met de nadruk allemaal op ZIJN in plaats van hebben of doen.
Dit alles heeft tot gevolg dat met name het zelfrespect zwaar onder druk staat en mogelijk is dat het zwaarst van alles.

Hoe voorkomen we dat alles verloren gaat?

Gelukkig zorgt het leven er zelf voor dat alles ook weer een andere wending krijgt zo is mijn ervaring. De meeste jongens (toch weer die jongens) zie ik na hun 25e uiteindelijk ergens terecht komen waar ze beginnen te bloeien. Maar de pijn, eenzaamheid en verdriet is vaak groot geweest en schrijnend aan de oppervlakte blijven kleven.
En bij al deze jongeren moet ik vaak diep zuchten en had ik ze gegund dat ze die pijn op hun 4e, 6e of 9e jaar hadden mogen hebben. Ook dan doet het pijn en verdriet, maar 10, 20 of 30 jaar later is er al een diep en groot gat geslagen in het zelfrespect en het zelfvertrouwen. En dat is een rauwe open wond die makkelijk weer open gaat.
Nog vaker slaat de angst mij om het hart als ik tijdens de opleidingen hoor over alle aandacht voor hoogbegaafde kinderen en hoe hier mee wordt omgegaan om hen passend onderwijs te bieden. Ouders eisen in hun wanhoop dat hun kind ‘extra’ krijgt, maar ik vrees dat met alleen extra en meer van hetzelfde het kind uiteindelijk verder afdrijft.
Wat deze kinderen nodig hebben is het trainen van het starten van activiteiten die niet altijd leuk zijn, het leren volhouden van aandacht bij deze taken, flexibiliteit, tegenslagen incasseren, fouten mogen maken, gemaakte planningen uitvoeren, tijd leren indelen, het geheel, maar ook vooral de delen overzien en stap voor stap uitvoeren en doelgericht doorzettingsvermogen. Dit worden de zogenaamde executieve functies genoemd.
Hierdoor leren ze zichzelf slijpen en winnen ze aan zelfvertrouwen en zelfrespect. Want we willen toch dat ieder kind zijn potentieel waarmaakt en daarvoor zijn de competenties van de executieve functies belangrijker dan het IQ.
Inmiddels is het mijn overtuiging dat een kind met een gemiddeld IQ, maar met goed ontwikkelde bovengenoemde vaardigheden kan promoveren aan de universiteit op ieder gebied die het maar WIL.  Het kind echter met het hoge IQ die nooit deze competenties heeft geoefend en vooral zinloosheid ervaart en uit verbinding is met andere jongeren, zal struikelen op ieder onderwijs.

Laten we dus alsjeblieft voorkomen dat de kinderen uitvallen door hen te zien en naar ze te luisteren, maar ook vooral door hen te stimuleren om ervaringen op te doen die niet gemakkelijk zijn. En hen daarin steunen en stimuleren opdat ze zichzelf leren kennen als een waardevol persoon.

En jij prachtige jongeman die zaterdag zo openhartig was. Dank je wel want je liet mij weer opnieuw inzien hoe belangrijk het is dat wij kinderen zien in wie ze zijn en wat ze werkelijk nodig hebben. Dan kunnen wij hen al heel jong stimuleren om hun potentieel waar te maken door hen te laten leren wat ze zo moeilijk vinden. Opdat we deze kinderen niet verliezen en zij leren hun zelfrespect op te bouwen.

NB: lees ook vooral de reactie van Jovabo. Hoogbegaafdheid gaat uiteraard niet alleen over de executieve functies. De werkelijkheid is altijd complexer. Dit is slechts het deel wat in deze blog vooral naar voren komt. Jovabo spreekt over meerbegaafdheid waar kinderen op alle fronten op een level functioneren wat verder is dan leeftijdgenoten.  Wat voor mij kenmerkend is, is de genoemde eenzaamheid en het missen van de aansluiting. Daar moeten we wat mee en dat is pijnlijker dan aanleren van vaardigheden omdat het zo gaat over eie je ten diepste bent.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Lees ook: Het slagveld van Havo en VWO-2
Lees ook over Ik leer leren
Bekijk ook het filmpje: Concentratieproblemen bestaan niet
Bekijk ook het filmpje: Zo help je bij faalangst

De illustratie is van Studio Staalkaart.
Kijk voor meer informatie over de praktijk, het gratis eboek, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in Faalangst, Hoogbegaafd, Hooggevoeligheid | 28 Reacties

Waarom kinderen oogcontact moeilijk vinden

Over oogcontact is heel veel te zeggen.
Wil je liever lezen dan kijken, lees dan in de blog waarom oogcontact voor kinderen soms zo moeilijk is en hoe je dat probleem op kunt lossen:
Het misverstand oogcontact

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach, Ik leer leren en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in filmpjes | Één reactie

Nieuwsbrief nummer 2016-4

logo kleinTerwijl donkere wolken van een onweersbui langzaam dichterbij komen, realiseer ik me hoe snel ook deze zomer weer voorbij is. De zomer die begon met het uitbrengen van Pokémon Go, het spel wat de kinderen de straat opstuurde. Door de blog die ik erover schreef, waren er veel ouders die mij lieten weten dat ze nu toch anders keken naar dit spel en dat ze er zelf ook enthousiast door werden. Ook collega’s schreven daarna blogs over dit spel. Het was even een kleine zomerhype.

Alle vakanties zijn nu voorbij en de afgelopen dagen is de eerste basisopleiding tot kindercoach weer gestart. De aanmeldingen en vragen over de opleiding komen sinds deze week weer volop binnen en ook daaraan merk ik dat de vakanties nu echt voorbij zijn.
Ook zijn er alweer verschillende aanvragen van scholen en instellingen voor het geven van trainingen.
Op de planning staan verder veel verschillende opleidingsmodules om te geven, Kinderen en ouders in de praktijk, blogs schrijven, nieuwe filmpjes maken en om de 6 weken een artikel in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad schrijven. Ik hoef me niet te vervelen. 🙂
Een vraag die ook blijft komen, is wanneer een kindercoach een goede kindercoach is.
Daarvoor heb ik een aantal criteria op een rij gezet. Hieraan herken je een goede kindercoach.

En omdat veel mensen toch nieuwsgierig zijn wie ik nu ben, is daar in het voorjaar een filmpje van gemaakt. Kijk maar: Dit ben ik.
Op de warmste dag van juli hebben we voor de komende maanden opnieuw filmpjes opgenomen. Helaas was de airco stuk, dus het was echt afzien voor de cameraman en mij. Om de twee weken vind je ze voortaan op You tube. Van zowel ouders als professionals hoor ik dat de filmpjes bruikbare informatie geven. En daar ben ik blij mee.

Boosheid, ruzie en falen

Met stip op nummer 1 van hulpvragen bij kinderen staat boosheid. Hoe boeiend is het dat met name ouders het zo moeilijk vinden met boosheid om te gaan. En dat komt natuurlijk ook doordat een dwars en boos kind ook een heel groot beroep doet op je eigen vermogen tot geduld en rust.
Ik noem het wel: Als je kind kortsluiting heeft, moet jij aansluiting maken. Hoe je dat doet lees je hier.

En als kinderen boos zijn, maken ze ook ruzie. En ook dat is voor ouders soms best lastig. Veel ouders, lees moeders, hebben de neiging om ruzies tussen kinderen te willen oplossen.
Niet doen !!!!! Lees verder waarom ruzie heel nuttig is voor kinderen.

Nog zo’n heikel onderwerp is falen. Het lijkt wel alsof kinderen massaal aan faalangst leiden. Hulpvragen op dit gebied en dan met name ‘diagnose’ faalangst lijkt ook wel een hype te worden. Dat is toch raar? Want waarom mogen we niet meer falen? Lees maar waarom het  juist heel gezond en helpend is om te falen.

Je rol als ouder

Het valt niet altijd mee om in deze tijd ouder te zijn. Er worden veel eisen aan kinderen gesteld en als ouder denk je vaak dat je het perfect moet doen. Veel kinderen staan onder stress en hebben daardoor vaak buikpijn zonder medische oorzaak. Dit kan jarenlang tot ellende leiden.
Met deze kinderen en ouders ga ik ontdekken hoe de buikpijn als een goed signaal kan worden beschouwd waar je misschien eigenlijk wel heel blij moet zijn.
Hoe dat kan? Lees maar over buikpijn en misselijkheid.

Veel positieve reacties kreeg ik ook op het artikel in de krant over weerbaarheid en de rol van ouders om kinderen weerstand te leren opbouwen. Essentie van het artikel is dat het vaak niet helpend is als ouders zich overal mee bemoeien. Lees het hele artikel: Ouders bemoei je er niet mee!

Nog een paar filmpjes

Heel veel ouders klagen over hun kinderen die maar niet willen luisteren.
Allereerst draai ik het vaak om: Kinderen hebben ouders die niet goed naar hun behoeften luisteren en daarop gepast reageren.
Kijk naar het filmpje met de 13 tips om naar kinderen te luisteren.

Een ander filmpje gaat erover dat kinderen beïnvloed baar zijn. En ook wij ouders zijn vaak geneigd om onze kinderen op hun wenken te bedien. Hoe dat eruit ziet als dat een gewoonte wordt,zie je in dit filmpje: Help kind hun eigen weg te gaan.

Nieuw product

Omdat veel ambulant werkers graag producten meenemen tijdens hun huisbezoeken en het dan niet al te zwaar materiaal mag zijn, zijn we gaan nadenken over handige producten voor deze groep beroepskrachten.
Via een poeppoli had Ninico al eens een verzoek gehad voor een aanwijzer voor het meten van vooruitgang. Omdat daar meer vraag naar was, zijn er twee nieuwe producten gekomen.
Bekijk ze maar eens: Het dashboard met cijfers voor de zogenaamde schaalvraag en het dashboard in stoplichtkleuren voor het meten van vooruitgang en terugval. Lees via de link de voorbeelden hoe je dit materiaal kunt inzetten.

Tot slot

Is het bijna weekend..
Ik hoop dat je met plezier de nieuwsbrief hebt gelezen.

Heb je behoefte aan informatie kijk dan op mijn website waar je alles vindt over de opleiding tot kindercoach, over Ik leer leren, over de opleidingen voor leerkrachten en hulpverleners en over de praktijk.

De volgende nieuwsbrief verschijnt in november.

Geplaatst in Nieuwsbrieven | Een reactie plaatsen

Ouders bemoei je er niet mee

in en uit evenwicht1aafm1Het komt me voor dat kinderen steeds minder weerbaar worden. Rots en water, kanjer training en andere weerbaarheidstrainingen zijn niet aan te slepen. Ook bij mij in de praktijk gaan er steeds meer hulpvragen over het omgaan met eigen en andermans grenzen. En toen ik onlangs in de les opperde om eens een artikel te schrijven over hulp vragende kinderen op het schoolplein en eisende ouders over hun tekort gedane kinderen, klonk er uit alle hoeken een Jaaaa alsjeblieft !! En dat kwam uit de grond van vele harten.

Hoe leren kinderen weerbaarheid

Een kind wat weerbaar is, heeft zelfvertrouwen en handelt in de wereld met een positief (zelf)beeld. Dit zelfvertrouwen wordt opgebouwd doordat het kind van jongs af aan ervaringen op doet met succes en falen. Op die manier leert een kind waartoe het in staat is. In eerste instantie is dit vooral een lichamelijk proces. Als je je lijf kunt gebruiken dan leer je dingen pakken, je leert ergens naar toe te gaan, je leert over afstand en nabijheid en je leert over weerstand van gras of stoeptegels onder je voeten. Bovenal wordt je weerbaar door buiten te zijn door weer en wind.
Als je weet waar je lijf toe in staat is onder alle omstandigheden, weet je ook wat grenzen zijn. En grenzen heb je nodig om je in sociale relaties te bewegen. Als iemand lief doet, moet je anders reageren dan wanneer iemand vervelend tegen je doet. Net als leren bewegen, moet je ook leren bewegen in het sociale verkeer waarin je je te weer moer stellen tegen grote en kleine mensen in je buurt. Ook door ervaring ontstaat er een sociaal zelfvertrouwen waardoor kinderen leren op zichzelf en hun eigen wijsheid te vertrouwen door het opdoen van positieve en negatieve ervaringen in het sociale verkeer.
Hetzelfde geldt voor schoolprestaties. Kinderen hebben ook te leren hoe ze weerbaar worden op het gebied van presteren op school en sport. Zelfvertrouwen ontstaat hier ook door falen en slagen.

Waar gaat het mis met weerbaarheid

Een belangrijk opvoed doel is in deze tijd dat kinderen gelukkig moeten zijn. Helaas is dat een bijna onmogelijke opgave die voor veel verdriet zorgt. Immers als een kind niet gelukkig is, wordt de ouder ook ongelukkig waardoor het kind weer verdrietig wordt omdat de ouder ongelukkig van hem wordt. Zo zorgt het kind voor de ouder en gaat de ouder in zijn ijver alles in het werk stellen om alle moeilijkheden voor de voeten van het kind weg te vegen. De zogenaamde curling ouders.
Kinderen worden overal naar toe vervoerd door hun ouders en weten amper nog wat het is om een regenbui op hun hoofd te krijgen, laat staan dat ze weten hoe het voelt om tegen een stormwind in te fietsen.
Ouders zitten bijna bovenop hun kind en bemoeien zich overal mee.
Het kind heeft bijna geen vrijheid meer om rond te klooien en vele pubers laten de verantwoordelijkheid voor hun huiswerk bij hun ouders.
Op die manier zie ik veel kinderen die terecht komen in een klaag en slachtofferrol. Waardoor hun ouders nog meer hun best gaan doen om de klusjes op te knappen.

Wat gebeurt er thuis

Wanneer kinderen thuis of op straat ruzie maken, zijn het vaak de moeders die er vol ingaan. Bemiddelen, praten, eindeloos praten en soebatten. Het gevolg is meestal veel huil- en schreeuwpartijen en iedereen vermoeid en ongelukkig. Er zijn alleen maar winnaars en verliezers en vaak zijn het dezelfde kinderen die triomfantelijk winnaar zijn of klagende verliezer. Problemen worden er echter niet door opgelost en de scenes herhalen zich steeds vaker. Iedere ouder weet dat het beter gaat als ze zich er niet mee bemoeien, maar dit lijkt een onmogelijke opgave.
Waar ze ooit zelf als kind gewoon elkaar de maat namen, eens een gepaste schop of een klap uitdeelden en toen wisten hoe de rollen verdeeld waren, gunnen ze hun eigen kinderen niet de ervaring om te verliezen en schrammen op te lopen. Deze ouders, meest moeders overigens, geef ik meestal het dringende advies om op het toilet te gaan zitten met wc papier in de oren en te wachten tot het over gaat.

Wat gebeurt er op school

We hebben kinderen geleerd dat ze bij gedoe op het schoolplein de juf moeten gaan halen. In feite gebeurt er dan hetzelfde als thuis. Er zijn winnaars en verliezers, eindeloze gesprekken en er wordt niets opgelost en niemand leert iets. De juf of meester is trouwens het meeste de klos want die krijgt ‘s avonds nog 25 ouders aan de telefoon en de directeur omdat iedereen onheus is bejegend.

Hoe zat het ook weer met weerbaarheid?

Weerbaar word je door zelf ervaring op te doen. Hierdoor krijg je zelfvertrouwen en weet je wat je waard bent. Helaas doen vooral de kinderen die niet weerbaar zijn veel ervaring op hoe ze kunnen wegkruipen en hoe ze voordeel krijgen van een slachtofferrol. Ze hebben geen idee hoe ze een rotopmerking kunnen pareren, voelen zich voortdurend aangevallen en hangen aan de rok van moeder of de juf. En zo komen we steeds meer in een vicieuze cirkel terecht.
Laten we dus de opstootjes, plagerijtjes en tegenslagen aan de kinderen over dan zullen ze daarvan groeien.
En…. misschien de grootste uitdaging: Ouders bemoei je er niet mee. Geef je kind, maar ook de juf en de meester het vertrouwen en gun hen hun eigen aanpak.
Dus… lieve ouders, leer vertrouwen dat ieder zijn eigen boontjes kan doppen en geef erkenning, troost en steun als het mis gaat. Vrijwel altijd is dat genoeg want daardoor komt het kind zelf wel tot een oplossing doordat het zich gesteund weet.

Friesch dagblad over weerbaarheid 2016-08-20

Dit artikel werd gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 20 augustus 2016

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Bekijk het filmpje: Omgaan met vervelend gedrag
Bekijk het filmpje: Zo help je kinderen weerbaar te worden
Lees ook: Van pesten, naar weerbaarheid, naar zelfvertrouwen
Lees ook: Ruimte voor jongens
Lees ook: Laat je niet kwetsen

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach, Ik leer leren en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Aly Westerhuis

Geplaatst in Faalangst, gepbliceerde artikelen, Ontwikkeling van kinderen, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken, weerbaarheid | 2 Reacties

Buikpijn en misselijk, wat nu?

Biggetjes_LRKinderen met voortdurend buikpijn of misselijkheid terwijl er lichamelijk niets aan de hand is.
Een sessie over dit onderwerp neem echter altijd een verrassende wending met grote positieve gevolgen.
Je kunt je voorstellen hoe moeilijk dit is wanneer je kind de dag nog moet beginnen en zich zo ellendig voelt en er is niets aanwijsbaar mis met het kind.

Wat gebeurt er met kinderen met buikpijn

Mijn ervaring heeft me geleerd dat kinderen met buikpijn zich echt heel naar voelen. Ze hebben geen last van aanstelleritis zoals veel ouders, leerkrachten en omstanders denken.
Vaak is het echter wel zo dat deze kinderen en pubers zich gespannen voelen en ergens tegen op zien. Ze voelen vaak onmacht om met een situatie om te gaan die voor hen in de dag of avond ligt. Omdat ze zich dit niet bewust zijn, weten ze ook niet dat ze eigenlijk gewoon (faal)angstig zijn. Deze angst vertaalt zich letterlijk in hun lijf en zorgt ervoor dat ze gaan zeggen dat ze niet naar school kunnen gaan. Hier ontstaat vaak een soort van vicieuze cirkel in gedrag met ouders die enerzijds pushen en duwen om naar school te gaan en anderzijds ook meegaan in de vermijding. Extra spanning bij ouders en kind is het gevolg waardoor kinderen regelmatig uiteindelijk zonder eten vertrekken en ouders en kind zich beide akelig voelen. De volgende dag gaat het vaak precies hetzelfde.

Wat te doen?

Wanneer ik met het kind en de ouders in gesprek ga, ontdekken we eerst wat het kind zou mogen leren zodat alles wat gemakkelijker wordt. Ieder kind en ouders noemen hier verschillende zaken. Meestal zeggen ze aller eerst dat ze geen buikpijn meer willen hebben of niet meer boos naar school willen gaan of niet meer huilen ‘s ochtends.
Deze negatieve formuleringen helpen niet en ik vraag dan altijd wat ze wél willen. Want het is makkelijker om iets bij te leren dan iets af te leren.
We komen dan op leerdoelen zoals bijvoorbeeld ‘s ochtends blij naar school gaan, leren omgaan met stress, ontbijt nemen, lijstjes maken zodat alles mee naar school gaat enz.
Vervolgens vraag ik hoe vaak het gelukt is om met buikpijn en misselijk zijn naar school te gaan, of naar vriendjes of naar sport of muziek.
En dan blijkt het gros van de kinderen en de pubers uiteindelijk altijd gewoon te doen wat ze moeten doen.
Ik vraag dan wanneer de buikpijn en/of de misselijkheid over is. Bij de meeste kinderen is dit al op het schoolplein en bij pubers in de eerste pauze.
Met deze cruciale informatie gaan we verder….

Buikpijn hoort bij jou !!!!

Wanneer kind of puber en hun ouders mij vertellen dat ze met buikpijn en misselijkheid toch aan hun taak beginnen, reageer ik verbaasd.
Want hoe kan het dat je niet terug onder de wol kruipt?
Wat maakt dat je doorgaat?
Ik krijg dan altijd antwoord in de strekking van dat dingen nu eenmaal moeten.
En dat klopt.
Enn……. als jij al heel lang, soms jaren lang naar school gaat met buikpijn ben jij dus een enorme doorzetter en volhouder.
Wanneer ik dit benoem, krijg ik eerst verbaasde blikken en de neiging tot ontkenning want buikpijn is toch zwak?
Als je echter in staat bent om toch te doen wat er moet gebeuren, ben je op zijn minst iemand die pijn en ongemak kan verduren en ook nog kan functioneren.
Voorwaar geen kattenpis.

Voor het gemak gaan we er eerst even van uit dat de buikpijn een goede reden heeft om er te zijn en daarom stel ik dat de buikpijn héél belangrijk is en mogelijk gewoon bij je hoort.
En wat je kunt leren is dat je de buikpijn gaat leren waarderen als een soort alarmsignaal, een soort belletje van je buik, dat er iets belangrijks is vandaag. Misschien is je buikpijn als alarmsignaal een stuk vriendelijker voor je dan als iets wanhopigs wat het tot dusver was.

Hoe nu verder…. de angst onder ogen zien..

Als we overeengekomen zijn dat de buikpijn en/of misselijkheid eigenlijk heel belangrijk voor je zijn en je daar vriendelijker mee om kan gaan, kunnen we onderzoeken hoe je ermee om leert gaan om je doelen te halen.
Allereerst brengen we de patronen in kaart. Wie reageert op wie en wat helpt wel en wat helpt niet.
We maken dan nieuwe afspraken tussen ouders en kinderen zodat ouders kunnen ondersteunen.
Daarna onderzoeken we wat de buikpijn eigenlijk wil vertellen.
Waar ben je bang voor en wat is de winst als je zou toegeven aan je buikpijn en gaat vermijden.
Bij de meeste kinderen komt hier de aap uit de mouw. Die aap heet: Moeite hebben met veranderingen en nieuwe situaties.
Die leveren zoveel stress op en zoveel angst omdat het kind meestal niet weet hoe het om moet gaan met nieuwe mensen en situaties. Angst voor falen en black-outs voor toetsen en wedstrijden komt nu ook naar voren.

Omdat we in het begin van de sessie al geconcludeerd hadden dat het kind een doorzetter is, kan ik nu oogsten en een heel aantal geleerde vaardigheden noteren die het kind bezit voor dit soort situaties.
Immers tegen de tijd dat het kind 10 is of zelfs 15, heeft het ontelbare nieuwe situaties en mensen meegemaakt. En die gaan we allemaal opnoemen, net zolang tot het spreekwoordelijke kwartje valt.
En dat kwartje heet: ‘Hé, ik kan veel meer dan ik dacht’.

Voor de volledigheid maken we nog het 5-G schema en de taart met rood en groen voor de toekomstige situaties. Inmiddels is het begrip er goed ingesleten en zit er vrijwel altijd een kind of puber met meer zelfvertrouwen tegenover me dan een uur daarvoor.

En morgen als er buikpijn is…..

Tot slot bespreken we nog wat het kind en zijn ouders morgen, volgende week of volgende maand gaan doen als de buikpijn of misselijkheid weer zijn alarmsignaal afgeeft.
Hoe blij zal je zijn dat je lichaam je een seintje geeft dat er iets belangrijks voor je ligt en waar je even over na kunt denken of je die ervaring al eens hebt opgedaan. Hoe kun je de ervaring uit het verleden nu inzetten voor de dag of situatie die voor je ligt.
Met of zonder buikpijn want dat is nu niet zo belangrijk meer…….

Lees ook: De angst en de bodemloze put van ouders
Lees ook: Moed moet
Lees ook: De valkuil van geruststellen
Bekijk ook: Help kinderen met faalangst
Bekijk ook: Kinderen helpen met problemen

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Geplaatst in angst, Faalangst, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken, Uit de praktijk | 4 Reacties

Wat is er mis met falen?

ProefwerkZonder falen kom je geen stap verder. En toch lijkt het wel alsof faalangst de nieuwste hype wordt op het gebied van hulpvragen.
Nu we weer een zomer met veel sport hebben en de Olympische Spelen volop aan de gang zijn, zie ik een discussie langskomen over falen. Journalisten spreken veelvuldig over falen als iemand geen gouden medaille haalt. En ja, het is maar hoe je het bekijkt want een sporter komt om te winnen. En is dat geen medaille dan is het in ieder geval het eigen gestelde doel. En als dat niet lukt, heb je dus gefaald. Dat is de realiteit die niet anders zal worden.
Hoe erg is dat eigenlijk?

Fixed en growth mindset

Sinds we weet hebben van fixed en growth mindset waar Carol Dweck veel onderzoek naar heeft gedaan, mag falen niet echt meer lijkt het wel.
Falen wordt een item en vast denken is schadelijk voor kinderen want we moeten hen leren dat ze moeten oefenen. Maar zonder falen leer je niets. Oefenen gaat vooral over falen en fouten maken en het kind wat het beste kan leren omgaan met fouten en teleurstellingen zou uiteindelijk wel eens het verst kunnen komen. Als je denkt dat je de beste moet zijn, is dat een zware last die je helemaal vastzet en die uiteindelijk ook leidt tot het stoppen van oefenen. En dan kom je dus geen steek verder. Dat noemen we de fixed mindset. En de growth mindset gaat er juist over dat je je herpakt na fouten, teleurstellingen, bloobers en afgaan. Daar word je uiteindelijk een beter mens van doordat je leert relativeren en ook begrip krijgt voor anderen als die fouten maken.

Terug naar de sport

Onze dochter heeft jaren aan topsport gedaan. Op haar 17e woonde ze al op Papendal en combineerde ze haar sport met een rechtenstudie. De Olympische Spelen waren het doel, met mazzel die in Rio, maar Tokio in 2020 moest het worden. Alles gaf ze ervoor, eindeloos trainen en wedstrijden in binnen en buitenland. De successen waren fantastisch, maar vele malen vaker waren er de tegenvallende prestaties. Het falen om doelen te halen in trainingen en op het moment van een wedstrijd. Het smalle koppie, de teleurstelling in de ogen en het weten dat ze dan even bij zichzelf moest zijn en het zelf uit te houden om haar niet in de armen te sluiten en het te relativeren. Want verliezen is erg als je alles hebt gegeven.
En toch won steeds opnieuw de sport.
Tot het moment dat door verschillende omstandigheden het besef kwam dat de prijs erg hoog zou worden en dat het talent misschien net niet voldoende zou zijn voor het allerhoogste. Hoe zwaar is het als je leven even op zijn kop staat en nooit meer hetzelfde zal worden omdat je droom een droom zal blijven. Maar nooit, nooit heeft ze iemand anders of omstandigheden de schuld gegeven van haar falen. Het was gewoon zoals het was en soms is dat gewoon heel hard en kl#$%#..

Doelen stellen

Of het nu de sport is of leren op school of vrienden maken en weer verliezen, overal is de kans op falen levensgroot aanwezig.
Op het moment dat je een besluit neemt voor de toekomst, moet je in actie komen. Het mooiste is natuurlijk dat de doelen uit jezelf komen en dat je ze zelf mag vaststellen. Voor kinderen komen de doelen meestal van buiten. Er moet geleerd worden en vaak ook nog vakken die niet zo interessant zijn. Veel kinderen doen aan sport of muziek of hebben een andere hobby. Ook daarin zijn er doelen.
En doelen zijn er om gehaald te worden. Zolang de doelen van het kind samenvallen met de doelen van de omgeving is er niets aan de hand. Op het moment dat de doelen niet overeenkomen met de intrinsieke motivatie van het kind of dat ze te hoog zijn voor de capaciteiten van het kind komen er problemen. Dan wordt het spannend want hoe gaan de volwassenen de kinderen daarin begeleiden.

  • Wordt het dwang?
  • Wordt het vermijden?
  • Wordt het slachtofferschap?
  • Of wordt het een nuchtere aanpak gericht op de toekomst waarin de volwassenen zich realiseren dat het kind erbij gediend is te leren omgaan met externe doelen en leren omgaan met teleurstellingen?

Deze vragen vereisen van ouders en andere opvoeders visie op opgroeien en opvoeden:

  • Waar is het kind bij gebaat voor de toekomst
  • Welke talenten heeft het kind en zijn deze in overeenstemming met de gestelde doelen
  • Welke verwachtingen zijn er van de ouders met betrekking tot hun  kinderen. Mogen ze hun eigen levensplan volgen of moeten ze niet gehaalde doelen en wensen van ouders goedmaken
  • Welke ongeschreven regels moet het kind leren om te kunnen functioneren als een integere en gewetensvolle volwassene later
  • Wat betekent toegeven, dwang of anderen de schuld geven voor het leren nemen van consequenties van eigen handelen

Het klinkt dus zo simpel. Stel een doel en ga. Maar ieder doel heeft het in zich om gehaald of niet gehaald te worden. En vooral het niet halen is vele malen interessanter en leerzamer dan het wel halen. Want succes is niets anders dan een bewijs van competentie op dat moment in die omstandigheden.

En dan falen

Falen is dus misschien het niet halen van doelen en het mislukken in een missie. Niets meer en niets minder.
Jammerrrrr, het zij zo en volgende keer beter zijn gezonde manieren om met falen om te gaan. Ook het verwerken van de pijn die samen gaat met het falen is gezond.
Wat er echter vaak gebeurt is dat er een schuldgevoel insluipt. En dat heeft toch vaak te maken met eisen en verwachtingen van anderen waar je niet aan kunt voldoen. En dan gebeurt er iets met je zelfgevoel en zelfvertrouwen.
De angst om te falen heeft mogelijk meer te maken met het schuldgevoel wat kan ontstaan dan het falen zelf.
En dat maakt faalangst, wat tegenwoordig zo’n vaak voorkomende hulpvraag is, wel interessant. Want hoe kan het dat er op fouten maken en falen zo’n groot taboe rust? Uiteindelijk is dat tegennatuurlijk voor kinderen omdat die (als ze gezond en wel zijn) van nature een ontwikkelingsdrang hebben.
Zou het niet meer aan onze prestatiemaatschappij liggen dat falen zo’n item wordt en dat er dan discussies ontstaan over het woordje falen in de sport?
Wat mij betreft noemen we het beestje gewoon bij de naam. Je hebt verloren als je je doelen niet hebt gehaald en dat doet pijn.
En dat mag, sterker nog, dat is een heel goed leermoment. Want van dingen zelf doen en proberen wordt uiteindelijk je zelfvertrouwen groter !
Laten we kinderen leren om zich te herpakken na een teleurstelling en na falen en we zullen versteld staan over de mogelijkheden en de groei die dat geeft.
Topsporters zijn mensen die weten hoe ze hun doelen moeten halen en ik zie aan mijn dochter wat een fantastisch mens ze is geworden door topsport en alles aan investeren en falen wat daarbij hoort.
Laten we dus kinderen vooral stimuleren om lekker te falen en leren erom te lachen en weer verder te gaan.
Falen mag?
Nee ! falen moet! En als we dat eenmaal geloven is het onzinnig om angst voor falen te hebben. Die kan dan gelijk worden losgelaten… 😉

Bekijk ook: Help kinderen bij faalangst
Bekijk ook het filmpje over geruststellen van angstige kinderen
Lees ook: Weerbaar opvoeden: Hoe doe je dat?
Lees ook: Het slagveld van Havo en Vwo-2
Lees ook: Leren omgaan met boosheid en angst

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Bianca Snip

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Geplaatst in Faalangst, Ontwikkeling van kinderen, Opvoeden in deze tijd | 3 Reacties

Dit ben ik

Geplaatst in filmpjes | 2 Reacties

Pokemon Go, de moderne speurtocht

Zoveelpootblijafm1Het kan zo maar verkeren. Op een druilerige dag kom je het ene na het andere groepje jonge pubers tegen die met hun nog schelle en overslaande stemmen roepen waar ze naar toe moeten. De ene schreeuwt  “Kruidvat” en de ander roept: “Neeee… bij het restaurant”.
En hop, daar gaat de hele kudde weer uiteen.
Wat algemeen opvalt is dat ze de ene hand aan het stuur hebben en met de andere hand een telefoon vast houden en op het schermpje turen.
Ondertussen lees en hoor je allerlei volwassenen die er schande van spreken en allerlei waarschuwingen laten horen over verkeersveiligheid en ongelukken die staan  te gebeuren.
En jaa… ik heb het over de nieuwe rage: Pokemon Go die vandaag 16 juli eindelijk in Nederland is verschenen terwijl er de laatste week al 1,3 miljoen mensen ermee zouden spelen. Op de media is het groot nieuws dat het spel nu verkrijgbaar is in Nederland.
Hoezo rage?

What is new?

Tsja, wat is nieuw? We maken wel veel drukte over dit spelletje wat als een rollercoaster over het land dendert en waar iedereen iets over roept.
Maar wat is er aan de hand?
Als je het goed beschouwt is het gewoon een speurtocht. Iets wat we vroeger op kinderfeestjes deden, op schoolreisjes en op vakantie op de camping.
Het enige verschil is dat de kleinschaligheid nu grootschaligheid is geworden en dat er niet iemand voor nodig is die voor de tijd lintjes aan bomen hangt en pijlen op de grond tekent.
Voor de rest is het precies hetzelfde, maar dan in een modern jasje.
De leiders schreeuwen nog even hard als vroeger, de volgers lopen er braaf achteraan en de rest is er alleen bij voor de gezelligheid.
Niks nieuws onder de zon.
Bovendien is er al heel lang onder liefhebbers een ander soort spel, geocaching, waarbij in een waterdichte doos een logboek en originele spullen worden verstopt. Via een website kunnen anderen de coördinaten lezen en op zoek gaan naar de cache (schat).
Dus wat is nieuw? en waar maken we ons druk over?

De Angst

Wat vooral overheerst in het nieuws zijn de ongelukken die gebeuren of zouden kunnen gebeuren. Natuurlijk is dat een reëel gevaar waar vooral kinderen en pubers voor gewaarschuwd moeten worden.
Kinder en puber hersenen zijn nog niet altijd volledig in staat om het overzicht te hebben.
Bovendien is aangetoond dat de beloningscentra in de hersenen bij pubers snel aangaan en zijn de centra voor risicovol gedrag in de hersenen meer gedempt bij pubers dan volwassenen. Dat zijn inderdaad aandachtspunten bij dit spel, maar de vraag is of deze angst juist sterker is bij de volwassenen door de huidige controle cultuur door de mobieltjes.
We weten bijna ieder moment van de dag waar ons kroost uithangt en wat ze uitspoken terwijl een paar decennia terug ouders vaak geen idee hadden van de gevaarlijke capriolen van hun kroost.

De voordelen van Pokemon Go

Tot dusver zie ik alleen maar voordelen voor dit spel en hoop ik dat de rage best lang gaat duren en in elk geval deze zomervakantie lang.
Immers wat willen we nog meer want:

  • We willen zo graag kinderen en jongeren weer in beweging hebben en buiten zien: Ziedaar, ze fietsen en lopen heel wat af. Dochterlief kwam een jongen tegen die in 3 dagen al 54 kilometer lopend had afgelegd
  • Als ze buiten zijn en bewegen snoepen ze niet
  • Voor dit spel is grote focus en concentratie nodig
  • Je moet alert zijn op je beweging en naast concentratie ook oog hebben voor de omgeving
  • Je ogen bewegen van dichtbij naar veraf en dat zorgt voor sterkere oogspieren en beter zicht
  • Je kunt samenwerken met anderen en inschikkelijkheid tonen, overleggen, onderhandelen, leiding nemen, enthousiast blijven en je emoties in toom houden
  • Je moet tegen je verlies kunnen als de Pokemons ontsnappen
  • Je moet kunnen navigeren voor alle kanten op springende Pokemons
  • De Engelse taal moet je onder knie hebben
  • Je moet oorzaak-gevolg kunnen denken
  • Een goede oog-hand coördinatie is nodig voor het vangen van een Pokeman
  • Je hebt zo maar ontmoetingen met vreemden waarvoor je je sociale vaardigheden in kunt zetten
  • Je moet tegen veranderingen kunnen omdat er steeds nieuwe functies komen
  • Je moet een onderzoekende houding hebben om uit te vinden hoe alles werkt omdat veel functies nog niet zijn uitgelegd
  • Je moet kunnen volhouden om je doelen te halen
  • Je moet ook kunnen stoppen en dus rekening houden met je lichamelijke, emotionele en psychische grenzen
  • Je moet je impulsen leren beheersen als je niet zo maar de straat op, of de gracht in, wilt lopen
  • Vaders vinden het vaak ook leuk en ik hoor al van prachtige vader-zoon tochten.
  • En niet alleen vaders vinden het leuk, maar hele gezinnen zijn op stap lees ik al….

Zie daar, wat een perfect spel. Hier kan geen ouderwetse speurtocht tegen op waar je langs lintjes en geverfde en getrokken pijlen een uitgekauwde route liep.
Ik gun dit ieder kind en puber met hun ouders en wens iedereen veel speelplezier.
En ouders: Geniet van ze als er weer een troep schreeuwende kinderen voorbij dendert en bedenk dan maar dat ze niet achter te computer zitten te verpieteren…..

Lees ook: Zonder buiten spelen hebben kinderen eer risico op psychische schade
Lees ook: Erbij horen of buitengesloten worden
Lees ook: Ruimte voor jongens
Bekijk het filmpje: Welke sport past het beste bij jouw kind?

Kijk voor meer informatie over leren, kindercoachmaterialen, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
De illustratie is gemaakt door Aly Westerhuis

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Geplaatst in Gezinszaken, Pubers, Spel en speelgoed, sport, Stof tot nadenken | 14 Reacties