Executieve functie: Taakinitiatie

De executieve functie taakinitiatie heb je nodig om je werk af te krijgen.
Het gaat er vooral om dat je kunt starten met een taak waar je vooral geen zin in hebt.

Als taakinitiatie goed ontwikkeld is, ben je in staat aan vervelende klusjes te beginnen in het besef dat je op een dag alles af krijgt en dat je niet op ongelegen momenten nog van alles moet doen.

Daarnaast heb je niet iemand nodig die steeds vertelt wat je moet doen omdat je zelf in staat bent te weten wat er moet gebeuren en dit ook uit te voeren.

Bekijk ook:  alle executieve functies
Bekijk ook:  Plannen en organiseren
Bekijk ook:  Time-Management
Bekijk ook:  Werkgeheugen
Bekijk ook:  Metacognitie
Bekijk ook:  Emotieregulatie
Bekijk ook:  Flexibiliteit
Bekijk ook:  Reactie-inhibitie

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in filmpjes, Ik leer leren trainers, Leerproblemen, leerstijlen | Een reactie plaatsen

Hoe leer je kinderen sociale omgangsvormen

Iedere ouder vindt het belangrijk dat zijn kind een goede indruk achter laat en goede manieren heeft.
Ook willen veel ouders dat hun kind zichzelf kan zijn.
En dit kan nog best lastige situaties opleveren.
Iedere ouder hanteert daarbij zijn eigen normen en waarden zoals een hand geven bij komen en weggaan, dank je wel tegen een moeder van een vriendje zeggen en vooral ook netjes meekomen als ouders willen vertrekken.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in filmpjes | Een reactie plaatsen

Wie ruimt jouw rotzooi op?

Vanmiddag zag ik hem weer.
De man op de fiets met een grijpstok en een vuilniszak.
Regelmatig maakt hij een ronde buiten het dorp om de rotzooi op te ruimen die vooral scholieren om zich heen gooien.
En dan gaat het met name om lege pakjes drinken, blikjes, en snoeppapier. En ik vermoed dat er zelfs zo nu en dan een hondendrol en paardenpoep in zijn zak gaat.
Hoe is het toch mogelijk dat jonge kinderen zo nonchalant met hun omgeving omgaan?
En hoe kan het dat honden- en paardeneigenaren het zo lastig vinden de shit van hun lieveling op te ruimen?
Zijn ze al zo gewend dat anderen hun rotzooi opruimen?

De tijd waarin we leven

Toen ik kind was, kwam er een campagne om de bermen schoon te houden. De auto werd voor velen bereikbaar en kennelijk was het net als nog eerder de gewoonte om je troep om je heen te gooien. Alleen de troep was allang geen natuurlijk materiaal meer zoals klokhuizen en schillen. Het was plastic geworden, wat niet opgenomen wordt in de natuur.
En we leerden ervan en werden bewust van je eigen spullen beheren.
Onze kinderen kregen ook een streng verbod op het om zich heen gooien van rotzooi.
Zowel binnenshuis als buitenshuis.
En dat ging niet alleen om afval, maar ook om het terugzetten van je fiets, het opruimen van je eigen speelgoed en het zorgen voor je eigen huiswerk.

Verantwoordelijkheid

Wanneer we spullen gebruiken, zijn we verantwoordelijk hoe we ermee omgaan. Behandelen we het ruw, zijn we voorzichtig en liefdevol en laten we het respectvol voor onszelf en anderen achter als het gebruik ervan klaar is.

Dit geldt overigens niet alleen voor spullen, maar geldt ook voor elkaar.
Hebben we zorg voor elkaar of gebruiken we elkaar als pionnen?
Als het contact na korte of lange tijd voorbij is, kunnen we elkaar dan loslaten of maken we de ander kapot omdat hij of zij tegenviel in het gebruik?
En voor onszelf, als het ons tegenzit, nemen we dan de verantwoordelijkheid of leggen we de schuld van onze sores bij iemand anders?
En zijn we zelf in staat om tegenslag te lijf te gaan of hebben we iemand nodig om onze problemen op te lossen?

Kinderen leren het niet vanzelf

Het mooie van kinderen is dat ze zo heerlijk egocentrisch zijn.
Vooral peuters en kleuters kunnen geweldig tekeer gaan om hun behoeften te vervullen.
En laten we eerlijk zijn, die lawaai papegaaien zijn soms best lastig te weerstaan.
Want het is ook best vaak schattig hoe ze hun zin proberen te krijgen.
En ach, mama doet het wel snel even want dan is de crisis ook weer bezworen.
En papa vindt het ook fijn als er wat harmonie in huis is want het is allemaal al druk genoeg en dat fietsje is immers zo achter in de auto gekwakt?
En het kind?
Och die laat het zich lekker aanleunen en komt er op zijn dertigste, als hij toch een keer zelfstandig wordt, vanzelf achter dat er toch iets meer bij komt kijken om zelfstandig een huishouden te voeren.

Voor je eigen rotzooi zorgen

En stel je voor dat je even wat verder denkt.
Als je maar steeds je rommel om je heen laat slingeren en achteloos je afval dumpt, wie moet er dan voor zorgen?
Als je dan aan de uitspraak denkt  ‘Wat in je is, is buiten je’  hoe zit het dan met je innerlijke vervuiling?
Als jij je akelig voelt, wie gaat daar dan last van hebben?
Als jij een bende van je relaties hebt gemaakt en mensen gebruikt als pionnen, met wie kan je dan nog schaken als je schaakbord leeg is?

Dan blijft de vraag over of jij een man met een vuilniszak en prikstok nodig hebt.
Of ga je ervoor zorgen dat je achterom kijkt en netjes afscheid neemt van alles wat overbodig is geworden?
Hoe zou het zijn als we onze kinderen weer dat voorbeeld geven?
Je houdt je rommel netjes bij jezelf.
Als het tijd is ga je bedenken wat er mee moet gebeuren.
Als je daar een gewoonte van maakt dan leren je kinderen niet alleen opruimen, wat reuze handig is, maar ook leren ze rekening houden met anderen. Ondertussen leren ze over veerkracht door het uithouden en omgaan met overbodige zaken waar je soms even last van hebt.

En mocht het leven zelf zorgen voor een grote puinhoop door te  groot verdriet of tegenslag, dan is er vast ergens een hulpverlener met vuilniszak en prikstok die je helpt met puin ruimen.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Deze blog is gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op 5 mei 2018.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

Lees ook: Opruimen is moeilijk voor peuters en pubers
Lees ook: Wat is je gewoonte in nieuwe situaties?
Lees ook: Kamer opruimen? Zo doet ze het wel
Lees ook: Waarom moeders moeten preken en zeuren
Bekijk ook: Motivatie en leerproblemen, hoe ga je ermee om?
Bekijk ook: Hoe leer je kinderen omgaan met grenzen?

PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Kitty Bakker.

Geplaatst in Bij mij thuis, gepubliceerde artikelen, Gezinszaken, Opinie, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | Een reactie plaatsen

Wanneer houden we eens op met dat iets leuk moet zijn?

Zucht… knettergek zou je ervan worden.
Tegenwoordig moet alles maar leuk zijn.
Van de week las ik weer dat lezen leuk moet zijn omdat kinderen steeds minder lezen.
Dat je überhaupt eerst moet kúnnen lezen om het leuk te kunnen vinden, vergeten we dan voor het gemak even.

En saai is ook al zo iets.
Als het saai is, hoeven kinderen het plotseling niet meer te doen, want niet leuk.
En vervelende huishoudelijke karweitjes hoeven kinderen ook niet meer te doen want dat is niet leuk dus doet Mams het wel even en Paps zet je fiets wel binnen. Want het regent.

En om het leuk te maken thuis en in het onderwijs, wringen we ons in allerlei bochten om lesstof en taken aantrekkelijk te maken.
Lesstof moet op games lijken en we kopen onze kinderen om met geld en goed om zich gewoon fatsoenlijk en empathisch te leren gedragen.
Grrrrrr…

Zeg eens eerlijk…….

  • Heb jij je kind wel eens omgekocht?
  • Heb je het gedrag van je kind wel eens goed gepraat?
  • Sta je ook bij de leerkracht als je vindt dat je kind onrecht is aangedaan of dat je vindt dat een onvoldoende een voldoende had moeten zijn?
  • Vind je samen met je kind dat de leerkracht niet geschikt is?
  • Word je boos op die andere ouder die zijn kind niet met die van jou wil laten spelen?
  • Dramt het andere kind altijd door ten koste van jouw kind?
  • Als de kinderen op school je kind plagen, vraag je dan ook steeds wat er is gebeurd en vind je dan dat juf het moet oplossen met een pestprotocol?
  • Vind je het ook zo sneu dat je puber vroeg uit bed moet terwijl zijn puberhersenen hier niet aan toe zijn?

En zeg eens eerlijk…..

  • Heeft je kind faalangst?
  • Heeft je kind het concentratievermogen van dolle hond?
  • Heeft je kind de motivatie van een luie kat?
  • Heeft je kind weinig veerkracht?

Dan zou het wel eens door bovenstaande punten kunnen komen….. Helaas….

Au….. Oeff…..

Tsja, mooier kunnen we het niet maken.
Eerlijk gezegd durf ik het vaak niet eens meer te zeggen.
Dat van de toekomst.
Als kinderen later moeten gaan werken om hun boterham te verdienen.
En een liefdesrelatie aangaan.
En dat er dan kinderen komen die ouders nodig hebben die voor hen zorgen.
Maar dat die ouders gewend zijn dat dingen leuk moeten zijn.
En dat werken vaak saai en na een paar jaar niet altijd echt leuk meer is omdat de uitdaging eraf is.
En dat de wc schoonmaken ook niet echt fijn is.
En huilende kinderen in de nacht ook nogal vermoeiend zijn.
Dat durf ik dus eigenlijk vaak niet te zeggen tegen die kinderen en hun bezorgde ouders voor mijn neus.
Want die vinden dan dat ik hen niet serieus neem.

En toch….. en toch….

En toch, neem ik ze bloedserieus.
Want ik zie hoe het kind lijdt.
En ik zie hoe bezorgd de ouders zijn.
Dan weet ik dat het kind dat met faalangst, motivatieprobleem en een concentratieprobleem zit, heel vaak niet geleerd heeft om door te zetten.
Om zelf verantwoordelijk te zijn voor zijn acties.
Dat het niet geleerd heeft om te gaan met tegenslag.
Of moeilijk een Nee kan accepteren.
En niet heeft geleerd om schuld te nemen.

Jammerrrrrr……….

Dan zie ik hoe het kind er last van heeft.
En dan gaan we daarmee aan de slag.
We ontdekken wat er nodig is, we erkennen hoe vervelend en moeilijk dingen soms zijn.
We gaan oefenen met wat er te doen is.
En vooral leren we het woordje ‘Jammerrrrrr….’
Want door dat woordje jammer kunnen we voor ons zelf erkennen dat het even tegenzit.
En als we leren accepteren dat het soms doodgewoon even tegenzit en dat dingen soms doodgewoon moeten en soms doodgewoon niet leuk zijn, dan leer je daar best heel veel van.
Onder andere overwin je er dan je faalangst, je concentratieprobleem en je motivatieprobleem mee.
Want oefening baart nog steeds kunst.
En je merkt vooral dat je daardoor iets kunt.
En dan ben je best een beetje trots op je zelf waardoor je een beetje meer zelfwaardering en weerstand krijgt.

Enn.. weet je, terwijl deze blog in mijn hoofd sudderde, was ik aan het haken. Een hobby van veertig jaar geleden. Inmiddels ben ik een nieuw project begonnen na vier dekens.
En, weet je.. die draadjes afhechten. Ik háát het..
Maar ja, wil ik straks een leuk tafelkleed van het dunste garen ever, dan moet ik, ook al vind ik het niet leuk, iedere vijf centimeter twee draadjes afhechten.
Inderdaad.
Zucht…
Om knettergek van te worden.
Maar gelukkig heb ik leren doorzetten als iets niet leuk was.
En dat helpt me nu voor het mooiste project tot dusver.

Ik zou bijna ieder kind een hobby gunnen waarvoor je tot het gaatje moet gaan om resultaat te krijgen.
Gewoon om te leren dat je door oefening en doorzetten je faalangst, je concentratievermogen en je motivatie kunt trainen.
En dat je dan door al dat trainen en oefenen wat soms zo niet leuk was, plotseling merkt dat je ergens plezier in hebt.
En dat het dan plotseling gewoon leuk is om te doen en je de tijd verliest en zelfs op de koop toe neemt dat sommige dingen die erbij horen gewoon even niet leuk zijn.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Lees ook:  Waarom ruzie tussen kinderen heel nuttig is
Lees ook: Kunnen kinderen zich normaal gedragen?
Lees ook: We tobben wat af met onze kinderen
Lees ook: Kunnen  kinderen leven vanuit hun hart?
Lees ook:  Gun een kind zijn ellende
Bekijk het filmpje: Omgaan met vervelend gedrag
Bekijk het filmpje: Help kinderen zelfstandig te leren nadenken
Bekijk het filmpje: Zo help je kinderen weerbaar te worden
Bekijk het filmpje: Door problemen ontdek je wat je kunt!!

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Kitty Bakker

Geplaatst in Opinie, Opvoeden in deze tijd, Stof tot nadenken | 4 Reacties

Executieve functie: Flexibiliteit

De executieve functie flexibiliteit is een hele belangrijke vaardigheid die kinderen ver kan brengen in hun leven.

Wanneer je flexibel bent, kun je zonder problemen en adequaat je plannen wijzigen, je kunt spullen delen, je aanpassen aan anderen als de situatie daarom vraagt en toch doelmatig blijven functioneren.

Het is erg belangrijk dat kinderen deze vaardigheid gaan leren en ouders kunnen hun kinderen van jongs af aan hierbij helpen.

Bekijk ook:  alle executieve functies
Bekijk ook:  Plannen en organiseren
Bekijk ook:  Time-Management
Bekijk ook:  Werkgeheugen
Bekijk ook:  Metacognitie
Bekijk ook:  Emotieregulatie
Bekijk ook:  Reactie-inhibitie

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in executieve functies, filmpjes | Een reactie plaatsen

Clownesk gedrag, mag dat?

Ken jij ze ook?
Die kinderen die er zo goed in zijn om de lachers op hun hand te krijgen?
Meestal vinden we dat een kind dit clowneske gedrag moet afleren en zich authentiek moet leren gedragen.
Maar is dat wel juist van ons?
Welke boodschap geven we deze kinderen eigenlijk?
En is dat wat we willen?

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in filmpjes | Een reactie plaatsen

11 missers bij kindercoaching

Principes

Therapeutisch helpen is gedoemd te mislukken.
Bam..
Deze uitspraak komt van Bert Hellinger.
Hij stelt namelijk dat bij veel helpers er een verhouding ontstaat tussen degene die weet en degene die niet weet.
Een soort van ouderpositie dus.
En aangezien iemand met een hulpvraag het niet weet, bestaat er het gevaar van terecht komen in een ouder-kind verhouding en daarmee wordt de hulpvrager per definitie zwak

Steve de Shazer noemde helpen een tikje op de schouder.
Je kunt iemand helpen door hem zacht een tikje te geven en samen de opties te ontdekken.
Je gaat ervan uit de je klant competent is en de expert is van zijn eigen leven.

Deze beide mannen zijn met hun visie voor mij de richtingaanwijzers voor coaching.
Coaching bij kinderen en hun ouders gaat over ontwikkelingsgerelateerde hulpvragen en is dus voor gezonde mensen die even een hobbel ervaren in hun ontwikkeling van kind of ouder.

En hoe mooi past daar een ‘tap on the shoulder’  bij waarbij de ander in zijn eigen sterke positie blijft en jij even meeloopt?

Waar kan het fout gaan?

Kindercoaching is een vakgebied zonder regels en protocollen.
Vanuit onderwijsland zijn er geen officiële opleidingen voor kindercoaching en daarmee ook geen getoetste richtlijnen. Opleidingen vallen in de categorie bijscholing voor mensen die meestal al zijn geschoold in het werken met kinderen of zich omscholen vanuit andere vakgebieden.
Dit betekent dat iedere coach zelf moet ontdekken hoe de beste manier van helpen ingezet kan worden.
En dan zijn er best een aantal zaken die aandacht verdienen. Je kunt dan denken aan de volgende zaken in willekeurige volgorde:

1- De behoefte van de coach om te helpen

Een kind heeft het zwaar en als IK dan wil helpen, vergeet ik te kijken naar welke behoefte het kind en zijn ouders zelf hebben in de eigen omstandigheden.
De oorzaak ligt vrijwel altijd in eigen tekorten in de kindertijd waardoor er een sterke eigen behoefte is om kinderen te behoeden voor pijn die zelf ooit ervaren is.
Het gevaar heet overdracht en tegenoverdracht.
Je vult dan in hoe zwaar de situatie voor de ander is en weet hoe de oplossing eruit ziet zonder goed te onderzoeken wat werkelijk nodig is.

2- Meegaan in de klacht van kind en ouders

Er wordt teveel op emoties van het moment ingegaan in plaats van te kijken wat een evenwichtige ontwikkeling van een kind nodig heeft voor zijn toekomst.
Meerzijdige partijdigheid, dat wil zeggen het belang van alle betrokkenen, wordt uit het oog verloren.
Er wordt alleen gekeken naar wat nodig is en vergeten wordt te onderzoeken naar wat ook verschuldigd is.

3- Ouders buiten de deur houden

De meeste hulpverlening aan kinderen is alleen met het kind zelf en ouders worden op een later moment bijgepraat.
Ouders missen dan de interactie en de voorbeelden en kunnen niet ter plekke ingeschakeld worden als de belangrijkste hulpbron van het kind en als verantwoordelijke opvoeder.
Een kind gaat weer mee naar huis waar de problemen zich afspelen. Ouders weten niet hoe ze hun kind kunnen helpen als deze de oplossingsrichting heeft gevonden.
Er is een gat in de kennis en vaardigheden bij ouders en het kind moet het nu alleen opknappen.
De coach wordt gezien als deskundige die het weet en de coach vertelt wat iedereen zou moeten doen.

4- Zoeken naar de oorzaak van problemen

Hier gaat alle energie verloren om te ontdekken hoe het komt dat een kind problemen heeft.
Er wordt veel tijd gestoken in het vinden van een diagnose en een soort van schuldvraag.
Deze zoektocht levert niets op voor de oplossing van het probleem en de ontwikkeling van het kind.
Het geeft meestal alleen frustratie en verdriet over dat wat er niet oké is.

5- Geen duidelijke leerdoelen formuleren

Wanneer er een neiging is om te re-ageren op de hulpvraag is er geen visie op wat het kind zou kunnen of moeten leren.
Problemen worden meestal veroorzaakt doordat het kind zijn behoefte nog niet goed weet uit te drukken in vaardigheden.
Een goede analyse van behoeften en vaardigheden helpt om met focus een kind te helpen bij zijn leerdoelen.
Het is voor een kind en zijn ouders heerlijk om te weten hoe ze grip kunnen krijgen op hun problemen door te ontdekken wat er geleerd kan worden.
Hierdoor voelen ze zich minder ‘niet oké’ als persoon en gaat de aandacht en energie juist naar het oefenen van de vaardigheid die nodig is om het probleem op te lossen.

6- Te lang doorgaan met hulpverlenen

Wanneer er geen helderheid en duidelijkheid bestaat over het einddoel en dit niet tussentijds gecheckt wordt, wordt er eindeloos een nieuwe afspraak gemaakt.
Hierdoor gaat de energie uit de coaching en worden er alleen nog dingen gedaan zoals spelletjes en knutselen zonder focus en visie.
Bovendien wordt op deze manier het kind afhankelijk gemaakt voor hulp en zal het zich hulpeloos voelen omdat er niet duidelijk is welke mijlpalen in het echte leven gehaald worden.
Het kind leert onbewust aan dat het afhankelijk is van hulp van anderen om zich goed te voelen.

7- Het middel tot het doel maken

Omdat spel en creativiteit voor kinderen een fantastische manier is om hen te helpen iets te leren, bestaat de neiging om zich volledig te richten op dit soort  interventies.
Er worden vooral werkvormen gebruikt waardoor het kind het leuk heeft.
In feite is dit schieten met hagel wanneer er niet heel duidelijk met het kind is afgesproken wat het kind moet leren en hoe het kind dat gaat leren.
Het ontbreekt dan aan visie en een duidelijk einddoel voor de coaching.

8- Alles willen oplossen

Dit is de neiging dat een coaching pas afgerond kan worden als alles is opgelost en  het kind geen probleem meer ervaart.
In de praktijk blijkt dat je kunt stoppen als de oplossingsrichting duidelijk is en het kind weet hoe het moet oefenen met de nieuwe vaardigheden.
Leren gebeurt in de dagelijkse praktijk en daarvoor kan een coachingssessie nooit een vervanging zijn.

9- Het kind is te jong

De meeste hulpvragen gaan over leren, gedrag en emoties.
De problemen doen zich meestal voor in situaties op school en thuis.
Om samen te werken met kinderen over wat ze moeten en kunnen leren, moeten ze wel kunnen reflecteren op hun gedrag en de motivatie hebben iets te veranderen.
Daarvoor is het nodig dat de hersenen van kinderen voldoende zijn ontwikkeld. zodat die reflectie en motivatie aangesproken kan worden.
Voor kinderen onder de 7 jaar is dit erg moeilijk. Bovendien moeten problemen opgelost worden daar waar ze zich afspelen. En dat is juist op vele momenten op school en thuis en die doen zich niet voor in de coachingsruimte.
Het kind kan dus meestal nog geen connectie maken met dat wat in de coachingruimte gebeurt en in de situatie.

10- Het probleem hoort thuis bij de ouders

Alle problemen op het gebied van emoties en gedrag horen allereerst thuis bij ouders zo heb ik gemerkt na het coachen van honderden kinderen en hun ouders. Ouders hebben de regie over gedrag en stellen de regels in wat ze wel of niet tolereren in huis. Je ziet dit vaak in de verschillen: Op school is er niets aan de hand en thuis gaat het kind los.
Het is dan nodig met ouders te onderzoeken hoe zij hun kind kunnen leren helpen in het reguleren van emoties en gedrag. Wanneer ouders hier hun verantwoordelijkheid voor nemen en samen met de coach onderzoeken hoe ze dat kunnen doen, wijzigt meestal na coaching met de ouders het gedrag van het kind.

11- Geen rekening houden met terugval

Er is altijd sprake van terugval.
Een kind is in ontwikkeling en meestal zie je dat hulpvragen opnieuw de kop opsteken wanneer er sprake is van een nieuwe ontwikkelingsfase of wanneer omstandigheden wijzigen.
Dit kan binnen een week, een maand, een jaar of binnen meerdere jaren zijn waarin het thema weer opspeelt.
Dit is volstrekt normaal!
Het is voor het kind en ouders heel krachtig om te onderzoeken wat heeft geholpen tot dat moment en waardoor de vraag van eerder niet erger is geworden.
Op die informatie borduur je weer voort tot er voldoende kracht wordt ervaren die thuis weer wordt geoefend.

Waar kunnen ouders op letten?

Omdat er geen kwaliteitssystemen en van overheidswege vastgestelde richtlijnen zijn voor kindercoaching, is het aan ouders zelf om door de bomen het bos te zien.
Wat ouders kunnen doen is de kindercoach kritisch bevragen over hoe ze als ouders worden betrokken.
Vragen over de werkwijze, kennis en ervaring van de coach zijn ook goed om te stellen.
Lees kritisch de website van de coach en kijk ook eens op social media pagina’s hoe de coach zich in het dagelijks leven profileert. Vraagt de coach bijvoorbeeld zelf veel bevestiging en steun via social media en is er een professionele social media pagina waarin de kennis en kunde zichtbaar wordt?
Is de coachingspraktijk een hobby naast een andere baan, een statussymbool, een goedmaker voor geleden leed of is de coach een professional die congruent is en staat voor de doelen van de praktijk?
Geeft de coach duidelijkheid over wat kind en ouders mogen verwachten aan resultaat en hoe dit gehaald gaat worden?
En vooral ook: Hoe zijn de ervaringen van andere kinderen en ouders over behaalde resultaten van deze coach?

Wanneer een kind het even lastig heeft, kunnen ouders tegenwoordig uit vele vormen van hulp kiezen. En gelukkig zal er altijd iemand zijn die aansluit bij de wensen en behoeften van ouders.
En ervaart iemand een misser dan is er altijd nog iemand anders.
Coaching is per definitie kortdurende hulp die even een richting geeft .
Is er binnen een paar afspraken geen verbetering merkbaar, dan zou het wijs zijn dat de coach aangeeft dat coaching tekort schiet en er meer nodig is van reguliere hulpverlening.
En bedenk eens of de eerstgenoemde principes van Bert Hellinger en Steve de Shazer ook resoneren met degene die hulp zoekt en geeft.

Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.
De link mag gedeeld worden op social media.

Lees ook: Wat is een goede kindercoach?
Lees ook: Wat denkt een kind over de kindercoach
Lees ook: De kindercoach voegt iets toe
Lees ook: De kindercoach als vertaalmachine
Lees ook: De kindercoach driehoek
Lees ook: De kindercoach is een stoplichtdenker
Lees ook: Het onzichtbare voordeel van het probleem
Bekijk ook: Soms begrijpen we kinderen niet
Bekijk ook:  Opvoedadviezen helpen niet
Bekijk ook: Kinderen helpen bij problemen

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.
De illustratie is van Aly Westerhuis

Geplaatst in Opleiding tot kindercoach, Stof tot nadenken, Uit de praktijk | Een reactie plaatsen

Executieve functie: Emotie regulatie

Eén van de meest belangrijke executieve functies is die van de emotie regulatie.
Het is fijn wanneer kinderen op een adequate manier hun emoties kunnen uiten zonder overspoeld te raken door wat er op een bepaald moment.
Zij kunnen zich dan even inhouden en rustig blijven nadenken wat er nodig is in die situatie. Als je angst hebt, is het fijn als je kunt blijven functioneren en doet wat er gedaan moet worden.
Frustratie en boosheid kunnen ervoor zorgen dat je je doelen niet haalt als je dit niet naast je neer kunt leggen.
Emoties zijn er altijd en het kunnen beheersen en op een gezonde manier uiten van boosheid helpen je verder te komen en houden sociale relaties goed.
Je leert al vanaf baby omgaan met emoties.
Kijk maar hoe je het kunt leren.

Bekijk ook:  alle executieve functies
Bekijk ook:  Plannen en organiseren
Bekijk ook:  Time-Management
Bekijk ook:  Werkgeheugen
Bekijk ook:  Metacognitie
Bekijk ook:  Reactie-inhibitie

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in executieve functies, filmpjes | Een reactie plaatsen

De drama queen

Kinderen die overspoeld worden.
Wanneer we te hoge eisen aan kinderen stellen of wanneer kinderen zichzelf moeilijk kunnen reguleren onder druk, ontstaat een situatie waarin kinderen overspoeld raken en ze zich buitengewoon eisend of aanstellerig kunnen gedragen.
Na verloop van tijd ontstaat dan vaak een vastgesteld gedragspatroon waarin ieder zijn eigen rol gaat spelen.
Kenmerkend voor dit kind is gedrag wat steeds vertoond wordt in situaties waarin kennelijk geen andere mogelijkheden zijn.
Dit kan gaan om op tijd op school te komen, kan met huiswerk te maken hebben of gaan over iedere situatie waarin ouders en kind het niet eens kunnen worden.

Hoe kun je hier naar kijken en er iets anders voor in de plaats krijgen?
Tipje van de sluier:
Het kind wat buitengewoon moeilijk gedrag vertoont wordt vaak overspoeld door zijn of haar emoties. Er is dan geen andere gedragsmogelijkheid dan het automatisme van gillen of dreinen.
Wat het kind nodig heeft is dat er eerst weer rust komt in de hersenen en het lijf van het kind.
Dit kan als de volwassene, ouder of leerkracht, in de buurt rustig en standvastig blijft en erkenning geeft voor de onmacht van dat moment.
Nadat het kind weer gekalmeerd is, kun je in gesprek gaan.

Kijk voor meer informatie over leren, het weerbaarheidsspel, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema
PS: Wil je op de hoogte blijven en dagelijks interessante artikelen lezen of leuke filmpjes bekijken?
Like dan mijn facebookpagina.

Geplaatst in Boosheid, filmpjes | Een reactie plaatsen

Zijn vaders anders boos dan moeders?

Mannen kunnen soms zoooo overdrijven.
Nog zie ik manlief woest briesend het laddertje naar de zolder oplopen met de grote legokast van zoonlief. En na de nota bene zelf gemaakte kast, volgde het andere speelgoed tot de slaapkamer leeg was.
Wat de aanleiding was, ben ik al lang vergeten.
Zoon had vast weer eens een regel overtreden en manlief was boos, nee woest.
En als hij woest was, zou zoonlief het merken.
Wekenlang zou hij zijn lego niet krijgen, mocht niet meer naar buiten en ik denk dat hij nog wel minstens drie maatregelen heeft genoemd.

Uiteraard hielp het niet dat ik zei dat hij binnen drie uren al die maatregelen zou moeten intrekken want, praktisch gezien onhoudbaar en onredelijk ook.
Bovendien zou hij deze keer ook nog eens alles weer van zolder moeten halen wat zonder boosheid vast een grotere klus zou zijn.
En zoals ik wist was het tegen dovemansoren.

Boosheid

Met regelmaat kom ik ze tegen in mijn praktijk. Ouders die niet meer weten wat ze moeten doen om hun kind binnen de lijntjes te houden.
En wat ik steeds meer zie, is dat ouders zichzelf lijken te verbieden boos te zijn op hun kinderen. Ze willen die boosheid niet voelen en willen het gezellig houden. Ook moeders houden niet van boosheid en willen dan boze vaders in toom houden.
(Hoe herkenbaar… zucht…)

Dit betekent dat ik vaak moet uitleggen dat harmonie in gezinnen helaas een illusie is omdat kinderen daarin niet gedijen. Overigens hoeft het dan uiteraard geen oorlogstoestand te zijn want ook dat is niet echt bevorderlijk voor een happy family.

Wat wel nodig is, is dat kinderen leren omgaan met grenzen. En grenzen zijn zeer hard nodig bij het opvoeden van kinderen.
Kenmerk van grenzen is, is dat er boosheid ontstaat als er een grens wordt overschreden.
Bij degene die de grens stelt, is er vaak boosheid omdat de ander de grens niet respecteert. En degene die over de grens gaat, voelt zich boos omdat de grens ervoor zorgt dat behoeften en doelen niet worden gehaald.

Boze vaders

Wat ik in de loop der jaren ook ontdekt heb, is dat vaders vaak anders met boosheid omgaan dan moeders. Vaders reageren meer direct en soms met veel lawaai.

Vaders hebben meestal ook meer neiging straf uit te delen.
En niet zomaar straf, nee…, een heel pakket aan maatregelen kunnen de kinderen van hun boze vader verwachten. Meestal in de vorm van het afnemen van spullen en dingen niet meer mogen.
De strafmaat staat meestal in geen verhouding tot het gepleegde delict en lijkt meer op het beteugelen van de eigen woede dan op een pedagogische maatregel.

Wat ik de laatste jaren ook steeds vaker merk, is de moeite die vaders hebben met hun eigen boosheid die ze soms als buitenproportioneel ervaren.
Ze wijten dit vaak aan hun opvoeding door hun eigen vader die ook zo boos uit de hoek kon komen.
Ze willen deze boosheid niet voelen en vooral niet afreageren op hun kind zoals ze zelf ooit hebben ervaren.

Boze moeders

Moeders laten meestal wat meer verborgen boosheid zien.
Ze soebatten wat af, onderhandelen, zeuren, roepen dertig keer dat een kind moet stoppen, chanteren met hun eigen emoties waar hun kind de schuld van krijgt en vervolgens gebeurt er niet zoveel, maar is de stemming wel bedorven.

Moeders willen vooral de sfeer in huis goed houden. Dat daarmee de sfeer juist onder druk komt te staan door allerlei verborgen boosheid hebben ze meestal niet zo in de gaten.

Wat is wijsheid?

Gelukkig bestaat DE wijsheid niet en mag iedereen het zelf een beetje uitvinden. Ouders kunnen voor zichzelf de balans opmaken wat ze willen binnen hun gezin. Welke waarden zijn belangrijk en welke regels willen ze hanteren.
En wanneer hun kind over de grenzen gaat, is het heel functioneel om de boosheid te tonen en te uiten.
Daarin kunnen ouders een goed voorbeeld zijn.
Immers, hun hele leven zullen kinderen worden geconfronteerd met boosheid en het zou dom zijn als ze hier thuis niet mee leren omgaan.
Het is wat anders wanneer ouders zich afreageren op hun kind.
Als dat zo is, zouden ouders de wijsheid mogen hebben om hier anders mee om te leren gaan ten behoeve van hun kinderen.

De kinderen

En ja, de kinderen, wat vinden die ervan?
Kinderen weten precies hoe hun ouders zijn. En ze weten meestal ook precies hoe ze hun ouders voor hun karretje moeten spannen.
Of zoals zoonlief mij wel eens toevertrouwde: Ik weet precies welke knopjes ik bij jullie moet indrukken.
En uiteraard zoals al gezegd, liep ‘s avonds manlief met de hele rataplan weer het trapje af naar de kamer van zoonlief.

En tegen ouders die teveel hun best willen doen om de harmonie in huis te houden, zeg ik regelmatig: ‘Maak er toch zo nu en dan een bende van . Dat is wel zo leuk’.

Dit artikel werd geplaatst in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad op
Wanneer je deze tekst, of gedeeltes daarvan, wilt gebruiken vraag dan even toestemming.

De link mag gedeeld worden op social media.

 

Lees ook: De zeurende moederclub
Lees ook: Waarom moeders moeten preken en zeuren
Bekijk ook: Grenzen dienen kinderen
Bekijk ook: Waarom we kinderen soms helemaal niet begrijpen.
Bekijk ook: De beste redenen om grenzen te stellen aan kinderen

Kijk voor meer informatie over leren, de opleiding tot kindercoach en opvoedcoach en nog veel meer op de website van Tea Adema

De illustratie is van Bianca Snip.

Geplaatst in Bij mij thuis, Boosheid, gepubliceerde artikelen, Gezinszaken, Opvoed illusies | Een reactie plaatsen